Op vrijdag 29 november was de EdTech Experience op de negende verdieping in het nieuwe pand van Inholland Amsterdam. Tijdens deze bijeenkomst kwamen docenten uit allerlei opleidingen samen van binnen en buiten Inholland om te laten zien hoe zij Extended Reality (XR) en AI integreren in hun onderwijs. Het was een mooie gelegenheid om kennis te delen, samenwerking op te zoeken en te ontdekken hoe deze technologieën het leren van onze studenten verrijken.

AI-gedreven avatars voor het oefenen van realistische gesprekken
De ochtend begon met een interview tussen EdTech-adviseur Renske de Beijer en Wybren Bosma, CEO van Meta-Skills. Samen met  Diana Gerritsen, Garmt Meulendijks en Hans Rader van Inholland werkt hij op dit moment aan een experiment met AI-gedreven avatars. Na dit interview konden de deelnemers langs verschillende showcases lopen, deze zelf uitproberen en vragen stellen.

Voorbeelden uit elk domein
Er was veel te zien, en het mooie was, er waren voorbeelden uit elk domein.

• Shant Bayramian van Creative Business presenteerde zijn werk aan de integratie van XR in de curricula en toonde enkele indrukwekkende studentenprojecten.
• Henk Kruizinga, facilitator van XR, liet zien hoe het Co-Design Canvas van lector Wina Smeenk eruit kan zien in een virtuele omgeving. Samen met Queensland University of Technology voert Inholland een experiment uit om te testen of een digitale versie net zo effectief kan zijn als de papieren versie.
• Laura Vos van de opleiding Verloskunde liet zien hoe VR wordt ingezet om studenten voor te bereiden op complexe bevallingsscenario's.
• Cedric Hoogland en Siyawash Reyhani presenteerden de Inholland VR-koffer, een praktische ondersteuning voor docenten die met VR aan de slag willen.
• BFL en GSW werken met CleVR. De leverancier liet zien hoe docenten zelf een avatars kunnen spelen in virtual reality om lastige gesprekken te oefenen.
• Ramon Vlaar en Joost Weijers van Bouwkunde (TOI) toonden de Gaussian splatting techniek, waarmee realistische virtuele omgevingen kunnen worden gecreëerd.
• Koen Ouwerkerk en Jos Meuleman van Luchtvaarttechnologie (TOI) lieten het werk van hun studenten zien: XR maakt abstract wiskunde-onderdeel inzichtelijk.
• Mirjam van Leeuwen (GSW) liet zien hoe zij de immersive room gebruikt in haar lessen en Frank Gombault was present om vragen over de techniek toe te lichten.
• Op de negende verdieping was ook de vernieuwde Escape Room te zien, gemaakt door Nick Dekker en Rinske Vlamings (AFL).
   

ROC van Amsterdam en Talland College te gast
Inholland zoekt graag samenwerking op, dus er waren ook gasten aanwezig. Wendy Giesberts, docent bij ROC Amsterdam College Airport, volgt bij Inholland de master Leren en Innoveren en liet zien hoe zij VR gebruikt om studenten te trainen in noodsituaties. Frank Schaap van het Talland College vertelde hoe zijn school XR inzet in het onderwijs, bijvoorbeeld met een 3Dscan van een vrachtwagen voor lessen Transport en Onderhoud.

EdTech motto 2025
Zoals Anneke de Maat van de Vraagbaak Online Onderwijs al schreef, benadrukte Renske de Beijer deze ochtend het belang van een goede implementatie van technologie. Inholland heeft de afgelopen 2 jaar veel pilots uitgevoerd. Hieruit is veel geleerd. Het nieuwe motto voor volgend jaar is: ‘Stop starting, start finishing’, Het is beter om met een paar pilots echt de diepte in te gaan, omdat je een technologie vaak voor meerdere doelen en opleidingen kunt inzetten. Dit vereist niet alleen onderwijskundige kennis, maar ook praktische ondersteuning en voldoende tijd om alles goed te regelen.”

In de agenda voor 2025

• Creative Business organiseert in samenwerking met team EdTech een event over ‘XR in het onderwijs’ in april 2025. Meer info bij Shant Bayramian
• Daarnaast organiseert team EdTech in samenwerking met het lectoraat TLT volgend jaar AI-hackatons. Alvast inschrijven kan. Meer info bij Klaas Jan Lammers
  • 11 februari – Den Haag 12.00 – 13:30 uur
  • 3 maart – Haarlem 12.00 – 13:30 uur
  • 19 maart - Rotterdam 12.00 – 13:30 uur
  • 26 maart - Dordrecht 12.00 – 13:30 uur
  • 31maart - Alkmaar 12.00 – 13:30 uur

Om mee te doen aan de laatste aflevering van deze serie moest Iris Hilt even nadenken. De inkoper, al 21 jaar gestationeerd op locatie Diemen, wist niet zeker of haar verhaal wel interessant genoeg was. Die aarzeling is gebaseerd op een hardnekkig gevoel van vroeger. Iris: “Lang dacht ik dat ik met mijn mavo-opleiding en modevakschool niet was opgewassen tegen collega’s. Dat mijn kennis en ervaring minder meetelden. Inmiddels weet ik allang dat dit niet waar is, maar steekt die gedachte soms nog de kop op. Onterecht blijkt ook nu; Iris zit vol met anekdotes en weet helder uit te leggen wat een inkoper zoal doet en meemaakt in 21 jaar. Ook aan mensen die daar weinig beeld bij hebben.

Iris werkte nog niet lang bij Inholland, toen ze bij de afdeling Inkoop solliciteerde. “Ik werd getipt door een collega die dacht dat ik inkoopervaring had. Dat viel wel mee; in mijn vorige baan bestelde ik soms de verjaardagscadeaus.” Nieuwsgierig als ze was, besloot Iris een kans te wagen. Ze werd aangenomen en kwam terecht op voor haar onbekend terrein. “Ik vond het meteen interessant en dynamisch. Vooral omdat er zoveel ontwikkelingen waren in het werkproces.”

Jarenlang hetzelfde glazenwassersbedrijf
Alles wat aangeschaft wordt bij Inholland, gaat via de afdeling Inkoop. Of dat nou mankracht, schoolspullen, laptops of het ontwerp voor de nieuwe locatie in Amsterdam is. Iris legt uit dat zo’n tien jaar geleden alle locaties de inkoop zelf regelden. Daarna zijn de processen geautomatiseerd en gecentraliseerd. Iris: “Vroeger konden medewerkers voor de meeste spullen of diensten zelf een leverancier kiezen. Als er maar een bonnetje en budget was. Wij verwerkten de gegevens in een Excelbestand. Nu werken we op alle locaties met dezelfde portal en moet je bestellingen plaatsen bij een van onze contractpartijen. De tijd dat we jarenlang met hetzelfde glazenwassersbedrijf konden werken, ligt achter ons. We hanteren nu wettelijke regels en werken met aanbestedingen en raamcontracten als het gaat om grote en langdurige overeenkomsten. Voor die aanbestedingen kom je bij een van mijn collega’s terecht.”

Oplossingen vinden
Zelf heeft Iris het meest contact met collega’s die operationele bestellingen doen. Dat gaat van kantoorartikelen tot inhuur van personeel. “Voor die bestellende collega’s ben ik de spin in het web. Zeker als het fout gaat. Dan hebben ze bijvoorbeeld een offerte ontvangen, maar lukt het niet die toe te voegen in het systeem. Soms is de oorzaak een tikfout, maar een enkele keer wordt iets gekocht van een partij waar we geen overeenkomst mee hebben. Dan kan het goed misgaan met de levering of betaling. Ook in zulke situaties probeer ik een oplossing te vinden, maar soms denk ik ook wel eens: Je wéét nu toch wel hoe het werkt. We hebben ons aan inkoopregels te houden.”

Dynamiek voelbaar in het hele gebouw
Ondanks dat Iris niet direct met het onderwijs te maken heeft, heeft ze wel affiniteit met de studenten. “Hun dynamiek is voelbaar door het hele gebouw. Ook in de kantoren. En natuurlijk kom ik ze tegen bij evenementen of als ze iets moeten bestellen. Als ik die jongeren zo bij elkaar zie zitten, realiseer ik me echt wel dat mijn werk ook bijdraagt aan hun onderwijs.”

Kapper in huis
Iris werkt na corona veel thuis en dat bevalt haar best. “Gek genoeg heb ik nu met sommige collega’s intensiever contact. Door Teams ben ik gezichten leren (her-)kennen, die ik jarenlang alleen maar als namen voorbij heb zien komen op de mail.” Toch is ze ook nog geregeld op school in Diemen te vinden, waar ze een schat aan herinneringen heeft liggen. Iris: “Weet je bijvoorbeeld dat hier jaren een kapster in het pand zat? Ik was een van haar eerste klanten. Ze is hier gekomen vanwege een evenement en lang gebleven. Docenten en studenten lieten zich door haar knippen, van keurige coupe tot een bontgekleurd kapsel. Een tijdje terug is de kapster verhuist naar een andere stek in Amsterdam.” En straks verhuist de locatie Diemen ook naar de hoofdstad. De inrichting van het pand in de Sluisbuurt is al in volle gang. “Samen met studenten heb ik laatst meegedaan aan een brainstorm over hoe we dat afscheid gaan vieren. Er waren veel ideeën. En er is budget, dus dat komt goed.”

Iris Hilt op haar 21ste

Docent Ruud Gortworst houdt niet van doorsnee en gewoon. “Ik vind mensen die anders denken en doen vaak interessanter dan de gemiddelde man of vrouw. Het is fascinerend wat er in sommige hoofden omgaat. ” Deze uitspraak past goed bij de docent, leercoach en ontwikkelaar GGZ-onderwijs. Sinds 21 jaar werkt Ruud bij de opleiding Verpleegkunde van Inholland Amsterdam. Dat hij zelf sommige zaken ook graag out of the box aanvliegt, is in zijn lange carrière goed van pas gekomen. Hij stond altijd open voor vernieuwingen en bijzondere onderwijsmethoden. Nog steeds.

“Ik kom net terug van een demonstratie van een groot videoscherm dat we gaan gebruiken voor we een interactief communicatieprogramma. Het is een immersive room.  Verschillende scenes uit de beroepspraktijk kunnen we als achtergrond gebruiken. Daarnaast oriënteer ik mij op andere vormen zoals een lastig gesprek voeren met een patiënt of collega door middel van de dialogue trainer. In deze virtuele wereld krijgen studenten de kans om op een veilige manier gespreksvaardigheden te oefenen. Zonder grote consequenties merken ze het effect van een ‘verkeerde’ boodschap; zijn ze te direct of juist te onduidelijk, dan verdwijnt de gesprekspartner. Kiezen ze voor de juiste woorden, dan krijgt het gesprek een vervolg.”

Onvoorspelbare psychiatrische patiënten
Voor Ruud is communicatie met patiënten een belangrijke vaardigheid voor een verpleegkundige. Niet voor niets is hij co-auteur van het studieboek De verpleegkundige als communicator. 
“Op school werken ook vaak met trainingsacteurs, die ik zelf heb gescreend en voorbereid op een casus die we naspelen. Dat is elke keer een hele belevenis. Studenten kunnen het echt moeilijk krijgen als zo’n acteur zich voordoet als onvoorspelbare psychiatrische patiënt. Voorheen speelde ik die rol ook wel eens zelf of vroegen we er een student voor. Met acteurs is het professioneler.”

IJzeren geheugen
Ruud heeft een ijzeren geheugen. Moeiteloos dist hij anekdotes en chronologische feiten op uit al zijn Inholland jaren en daarvoor. “Na mijn opleiding aan de pedagogische academie vond ik vanwege de grote werkloosheid moeilijk een vast baan. Het bleef bij invalbaantjes waarbij ik steevast bij de ‘moeilijke klassen’ werd gezet. Dat ging me goed af, maar was toch niet wat ik wilde.” Het roer ging om toen hij een advertentie zag van een psychiatrische kliniek waar je het vak van psychiatrische verpleegkundige kon leren in de praktijk. Al snel sloot hij een hele nieuwe wereld in zijn armen. “Ik heb daar zoveel meegemaakt.” In 2003 werd hij docent bij Inholland om studenten net zo enthousiast en vaardig te maken in dit vak.

Zonder empathie red je het niet
Het mooie van een baan in de psychiatrie is dat het werken met hoofd, hart en handen is, vindt Ruud. Dat leert hij al zijn studenten. “Theoretische kennis is leidend, maar zonder empathie red je het niet. Bij Inholland zijn we altijd op de hoogte van alle vakinhoudelijke en wetenschappelijke ontwikkelingen. Het is onze taak die in het onderwijs te verwerken, zodat we altijd de juiste behandelprotocollen kennen.” Als voorbeeld noemt Ruud de respons op mensen die zichzelf opzettelijk verwonden als gevolg van een psychisch probleem. “Vroeger negeerden we automutilatie, in de veronderstelling dat het eerder zou stoppen, nu leren we onze studenten dat dat averechts werkt.”

Verschillende minors vormgegeven
Ruud heeft een belangrijk aandeel gehad in de onderwijsvernieuwing van de opleiding Verpleegkunde, zowel voor de vierjarige opleiding als de deeltijd. En dan met name de vakken rondom de geestelijke gezondheid. “Ik heb verschillende minors vormgegeven. Daarbij zit ook een vrije minor, die studenten mogen invullen met vakken die voor hen belangrijk zijn. Zo hebben ze meer regie over hun eigen leerproces. Ook heb ik de rol van praktijkondersteuner somatiek een prominentere plek in het curriculum gegeven. Via de huisarts komen patiënten met chronische lichamelijke ziekten daar vaak eerst terecht.”

Een persoonlijke tijdlijn
Hoe langer Ruud toekomstige beroepskrachten begeleidt als docent of coach, hoe meer hij ervan overtuigd is dat aandacht voor de persoonlijke ontwikkeling van studenten essentieel is. “Soms laat ik studenten belangrijke momenten uit hun eigen leven en dat van hun nabije familie en vrienden op een tijdlijn zetten. Wat waren belangrijke gebeurtenissen en waarom? Welke hadden te maken met gezondheidsproblemen? Dan blijkt dat studenten wel te maken hebben met psychosociale problematiek, maar vaak nog een minder goed beeld hebben van de psychiatrie. Pas bij een stage of een vak in die richting, realiseren ze zich bijvoorbeeld voor het eerst welke impact een zware depressie kan hebben. Ook voor die realisatie is een rollenspel met trainingsacteurs heel waardevol. Hoe handel je? Dan hebben we het ook over wat je moet met je eigen gevoelens in een behandelsituatie. Duw je die weg of kan je er gebruik van maken? Die vragen leveren mooie en soms confronterende gesprekken op.”

Momenten van verwondering
Aan de werkvorm die Ruud al jaren gebruikt bij de supervisiebijeenkomsten met studenten, heeft hij een mooi souvenir overgehouden. “Bij de laatste sessie schrijven we elkaar een kaart waarop we terugblikken op alle bijeenkomsten en elkaars iets toewensen. De kaarten die ik ontvang, bewaar ik. Zo bedankte een student me voor het delen van mijn wijsheid en wenste hij me nog veel momenten van verwondering toe. Dat studenten zich zo eerlijk en open op durven te stellen, vind ik mooi.” 

Irene Witteman is altijd een beetje kritisch zegt ze zelf. Dus ook bij het achterom kijken naar de eerste 21 jaren van Inholland scherpt ze haar blik. Zeker als je haar vraagt naar het onderwerp waar zij zich als beleidsadviseur voor inzet: hoe zorgen we ervoor dat studenten met een functiebeperking voldoende ondersteund worden? “In de afgelopen jaren zijn we daar steeds meer over gaan nadenken. En nog steeds hoort het onderwerp op de agenda. En dat niet alleen; er moet beleid uit voortkomen dat doordringt tot in de haarvaten van de organisatie. Dat vraagt bewustwording van iedereen.”

Voordat Irene beleidsadviseur werd, was ze docent op de Pabo. Ze herinnert zich nog goed de docentenkamer. “Die lag naast een groot computereiland voor studenten en die kenden we allemaal. Ze kwamen vaak even de docentenkamer binnenlopen voor een vraag of luchtig gesprekje.” Helaas verdwenen deze computerwerkplekken en kwam er een einde aan het gemak waarmee die terloopse contactmomenten tot stand kwamen. Irene: “Gelukkig zijn we met Inholland veel energie gaan steken in het creëren van nabijheid op andere manieren en is ‘persoonlijk en dichtbij’ een van onze kernwaarden.”

De technische vooruitgang werkt in ons voordeel
Het ondersteunen van studenten kan niet zonder persoonlijke benadering vindt Irene. En dat geldt zeker voor studenten met een functiebeperking, een groep die je niet over één kam kunt scheren. Het zijn bijvoorbeeld studenten met een gezicht- of gehoorproblemen of die gehinderd worden door een fysieke beperking. Maar denk ook aan studenten die beperkt worden door mentale problemen zoals depressie, angst, autisme, AD(H)D of dyslexie. Een functiebeperking zie je niet altijd aan de buitenkant. Irene: “Voor sommige hindernissen wordt de inrichting van een gebouw aangepast of worden speciale ondersteuningsmiddelen aangeschaft. Bijvoorbeeld bij een visuele beperking of dyslexie. Daar werkt de technische vooruitgang in ons voordeel en lopen we behoorlijk goed in de pas met de mogelijkheden.”

Interactieve workshops
Vandaag de dag gaat vooral aandacht naar het toenemend aantal mentale klachten bij studenten. “Daarom werken we hard aan een betere informatievoorziening en begeleidingsstructuur. Ook houden we meedenksessies met studenten uit de doelgroep en is er een ruim trainingsaanbod voor collega’s. Vijf jaar geleden zijn we bijvoorbeeld gestart met interactieve workshops waar studenten iets vertellen over hun beperking en de impact ervan. Een van hen zei: het is niet nodig van alles te weten over mijn beperking, maar vraag wel wat vaker hoe het met me gaat.”

Signalen in de gaten houden
Irenes aandacht voor mentale problematiek wordt versterkt door haar persoonlijke ervaring. Zij verloor twee broers aan depressie. “Hun problemen gingen gepaard met veel lijden en eenzaamheid. Het kan niet anders dan dat mijn kijk op het leven en onderwijs heeft beïnvloed. Een succesvolle studietijd is niet altijd maakbaar. Daarom vind ik het zo belangrijk dat we mentale problemen bespreekbaar maken. Ook die van onszelf. Tegelijkertijd weet ik ook dat we niet alle problemen van studenten kunnen oplossen en we als medewerker soms machteloos zijn. Soms weten we het niet. Ook dát moeten we durven uitspreken en dat schuurt soms. Dit alles ontslaat ons niet van de plicht signalen in de gaten te houden.”

Tijd blijven nemen voor een gesprek
De tijd om te praten met een student die dat nodig heeft, staat onder druk vindt Irene. “Terwijl het tonen van oprechte interesse en het stellen van existentiële vragen juist zo belangrijk is. Het vraagt ook geduld, want niet elke student kan zijn probleem goed verwoorden of durft aan de bel te trekken.” Irene vindt dat Inholland inmiddels bekend staat als school met veel aandacht voor inclusief onderwijs. “We zijn ons steeds meer bewust van het belang ervan.”

Irene heeft samen met ECIO over dit onderwerp het boekje De normaalste zaak van de wereld – studeren met een ondersteuningsvraag geschreven. Het boekje, vrij van beleidsjargon, is hier te downloaden.

Voordat Jaap Versluis docent media en journalistiek bij Inholland Rotterdam werd, werkte hij als journalist. Eerst bij een krant en daarna bij de NCRV-televisie. En hoewel hij van zijn werk hield, begon er toch iets te knagen. Te vaak voelde hij zich een observant aan de zijlijn en ook de kortlopende contracten begonnen hem tegen te staan. Net als de biotoop Hilversum, waar hij vooral aan de telefoon zat om potentiële gasten binnen te hengelen. “Dus toen mijn vrouw en ik ons eerste kind verwachtten, ging het roer om. In de krant stond een vacature voor een docent Mediaplanner bij Inholland waarop ik solliciteerde. Eerlijk gezegd wist ik niet precies wat deze functie inhield maar ik dacht: ik heb verstand van media en ik wil graag in het onderwijs werken.”

Jaap werd aangenomen, stond binnen de kortste keren voor de klas en is nooit meer vertrokken. Was hij in het begin nog luid en nadrukkelijk aanwezig als docent, na verloop van tijd lukte het hem steeds beter studenten zelf in beweging te krijgen. Hij leerde ze dat persoonlijke belangstelling een drive is om mooie betekenisvolle verhalen te maken.

Je laten leiden door nieuwsgierigheid
Jaap, die zelf het vak journalistiek in de praktijk leerde: “In plaats van achter je laptop te gaan googelen of een e-mail te sturen, wil ik dat studenten contact leggen met de buitenwereld. Het gesprek aangaan, doorvragen en dan woorden en beelden zoeken die het verhaal en de verteller recht doen. Met een goed verhaal kun je verbindingen tot stand brengen.”

Kranten en boeken nemen af in populariteit
In 21 jaar is het medialandschap ingrijpend veranderd. De komst van social media en de ontwikkelingen van internet zorgden voor meer digitale podia. En kranten en boeken nemen af in populariteit. “Tegenwoordig maken onze studenten ‘content’. Ik houd niet van dat begrip. Alsof je een emmer vult met tekst en beeld en die dan leegkiepert. Mijn studenten doen veel meer; zo leren ze omgaan met de uitdagingen rondom AI en blended learning en werken aan mooie producties waarmee ze verschil willen maken.”

Geen cijfers meer
Ook bij de opleiding Communicatie werken ze al een tijd met living labs, waarin studenten samen aan een opdracht werken en de docent een coachende rol heeft. Jaap: “Er ontstaat meer teamwork en dat vind ik een hele positieve ontwikkeling. Je voelt de onderlinge binding en het enthousiasme groeien als ze aan een opdracht werken. Bijvoorbeeld aan het Tommy Tomato-project waarbij onderzocht wordt hoe middelbare scholen gezondere en duurzamere lunches kunnen aanbieden.” Een sterk punt van Inholland noemt Jaap de continue aandacht voor interactief en vernieuwend onderwijs. “Onze studenten krijgen geen cijfers meer, alleen nog feedback.”

Storytelling gaat over echte mensen
Naast het werken in een lab, volgen studenten workshops en masterclasses. Bijvoorbeeld die van Jaap over storytelling. “Ook een woord dat vroeger niet bestond. Veel grote merken kapen dit begrip om met een bedacht en gelikt filmpje hun producten te verkopen. Ik vertel mijn studenten dat storytelling wat mij betreft moet gaan gaat over echte mensen. Over wat hen beweegt in het leven en hoe ze fouten mogen maken.”

Niet blijven hangen bij snel en glamorous
Jaap is blij dat studenten niet blijven hangen bij snel en glamorous, maar betekenisvolle verhalen weten te maken. Zoals laatst toen studenten samen in een internationaal  blendend programma met Duitse en Belgische studenten aan de slag gingen met het thema Communicatie en Fashion. Studenten verdiepten zich in de keuzes die modemerken rondom duurzaamheid maken en werden uitgedaagd om over hun eigen kledingkeuzes na te denken. Jaap: “Het is mooi om te merken dat we steeds beter weten hoe we samen met studenten het communicatievak inhoudsvol kunnen houden en verbeteren.”

Brigitte Spa, manager studentenadministratie bij Hogeschool Inholland, ging na de havo meteen aan het werk in de beste viswinkel van Haarlem. “Ik woonde boven de winkel. Het was een leuke baan, waar ik ontzettend veel heb geleerd. Telkens bedacht ik iets nieuws om de handel te verbeteren en was daar heel gepassioneerd in. Dat zit in mijn karakter. Op mijn 39ste besloot ik dat het tijd was voor iets anders.”

Na een kleine omweg, solliciteerde ze als medewerker bij de studentenadministratie van Inholland. Sinds dat moment heeft ze elke kans die zich voordeed om te groeien in haar functie aangegrepen. “Ik ben nu 61 en leer nog steeds. Superleuk!”  De administratie zat in de beginjaren in een klein en oud gebouwtje van de voormalige HTS. “Pas later kwam de nieuwbouw waar vanwege de enorme groei aan studenten geen plek was voor de ondersteunende afdelingen. We weken kortstondig uit naar de toenmalige Pabo-locatie in Hoofddorp. Omdat we nog niet digitaal werkten ontvingen we studenten aan de balie. Dat ging daar niet. Gelukkig gingen we weer terug naar Haarlem.” 

Omringd door papier
Toen Brigitte begon bij de administratie werden zij en haar team omringd door papier. “Soms nam ik zelfs een stapel aanmeldingen onder mijn arm mee naar huis om daar verder te werken. Anders kregen we alle gegevens niet op tijd verwerkt. Bij naderende deadlines had ik zo’n vijfentwintig uitzendkrachten extra rondlopen. Nu zijn dat er hooguit vier.”

Kratten met pakketjes op de post
De procedures van nu zijn niet meer te vergelijken met vroeger toen de toekomstige student op verzoek aanmeldformulieren kreeg opgestuurd. Samen met uitgebreide instructies over welke gegevens nog meer retour moesten. Brigitte: “Die pakketjes gingen met kratten tegelijk naar de post en kregen we in kratten weer terug. Daarna begon het lopende band werk: alfabetisch ordenen, datum stempelen, controleren en vaak weer terugsturen omdat iets ontbrak of niet goed was ingevuld. Ik heb in die eerste jaren in de piekperiodes regelmatig zestig uur in de week gewerkt. Pittig maar ook heel leuk en uitdagend. Kwam er weer een hele stoet studenten uit China, waar we acuut iets mee moesten. Ik heb er goede herinneringen aan. Nu zouden we die werkstroom chaotisch noemen maar toen wisten we niet beter.”

Grote veranderingen kunnen soms beter in kleine stappen
Ze kan het zich nu niet meer voorstellen, maar twintig jaar geleden had elke locatie nog een eigen studentenadministratie met elk een andere werkwijze. Het kwam zelfs voor dat een aangemelde student op de ene locatie werd afgewezen maar op de andere werd aangenomen. De toetsingscriteria waren vaag of werden niet goed toegepast. Brigitte maakte zich hard voor centralisering. “Het College van Bestuur vreesde dat het een negatief effect zou hebben op het contact tussen locatie en studenten. Ik leerde toen dat groter veranderingen soms beter in kleine stappen georganiseerd kunnen worden en stelde voor om per locatie een accountmanager aan te stellen. Dat hielp. Na verloop van tijd was deze coördinator helemaal niet meer nodig. We konden vanuit Haarlem alles prima regelen. Nu werken we met een goed uitgeruste backoffice en beleidsadviseurs met uiteenlopende expertises.”

De hele dag post scannen
Met de komst van het centrale digitale administratiesysteem zocht Brigitte naar iemand die niet schrikt van het ordenen en door laten stromen van omvangrijke aantallen. “Ik vond zo iemand; in het begin was hij de hele dag bezig post aan het inscannen en die te verdelen per locaties met een aantekening wat er mee moest gebeuren. Nu is hij een van mijn functioneel beheerders.” De digitalisering van de administratie verfijnt zich nog steeds, maar ooit waren er collega’s die niet met twee schermen wilden werken. Brigitte vertelt: “Zij printten alles uit. Dat was niet efficiënt. Die efficiency bereikten we vooral met de komst van Studielink, het landelijke aanmeldsysteem.”

Streven naar toegankelijke procedures voor studenten
Brigitte streeft naar optimaal toegankelijke procedures voor studenten. “Ik zeg vaak: ‘Wij zijn er zodat studenten zich goed en correct inschrijven, kunnen doorstromen en zich aan het eind van hun studie weer kunnen uitschrijven. Liefst met diploma’. Daaromheen zitten veel administratieve processen, zoals het organiseren van de studiekeuze-check, het afnemen van toelatingstoetsen en alle communicatie rond het compleet maken van de dossiers. Het is aan ons om die processen te stroomlijnen. We hebben ook een financiële verantwoordelijkheid. De rijksbijdrage voor onze budgetten is immers gebaseerd op het aantal studenteninschrijvingen. Om het proces optimaal te houden, organiseren we studentenpanels en vragen we regelmatig of ons aanbod volledig is.”

Zijn allereerste werkdag als docent viel gelijk met de officiële start van Hogeschool Inholland. “Dat er sprake was van een fusie van verschillende scholen, had ik niet zo door. Ik vond het vooral leuk dat ik was aangenomen op de Alkmaarse hogeschool waar ik zelf ooit economie studeerde.”

Na een kleine tien jaar in de financiële dienstverlening te hebben gewerkt, wilde Chris wel eens wat anders. “Ik zocht een baan met betekenis en dus besloot ik te solliciteren op een vacature als docent. Omdat ik al eens wat gastlessen had gegeven, leek me dat wel wat. Toen ik werd aangenomen dacht ik: ‘Dit doe ik een paar jaar en daarna kijk ik verder’. Inmiddels zit ik hier ruim 21 jaar. Niet meer als docent, maar als manager. Zo werd ik van ‘die jongen van de bank’ een echte hoger onderwijsman.”

Voor de leeuwen geworpen
De eerste twee jaren stak Chris veel energie in het bijspijkeren van zijn didactische kwaliteiten. “Het voelde soms alsof ik voor de leeuwen werd geworpen. Uiteraard haalde ik mijn bevoegdheid, maar het was vooral de ervaring die me een betere docent maakte.” Chris gaf uiteenlopende lessen, van marketing tot gemeentefinanciën. “Ik herinner me een les over een softwarepakket waar ik zelf nooit van gehoord had. Ik zei overal ‘ja’ op en dacht dat dat normaal was.” Gelukkig vond Chris na een tijd een betere balans én stapte hij over naar de locatie in Diemen. “De studentenpopulatie was daar heel divers. Dat sprak me aan.”

Ondernemer in vaste dienst
In 2008 werd Chris manager bij  Inholland Academy, waar post-hbo-opleidingen worden gegeven aan beroepsprofessionals die zich laten bij- of omscholen op eigen kosten of op die van hun werkgever. Volgens Chris is dat een goede manier om mensen de kans te geven zich een leven lang te ontwikkelen. “De Inholland Academy drijft, anders dan de hogeschool, op eigen middelen en vraagt om een meer zakelijke benadering. Voor mij een ideale combinatie; wel een vast dienstverband, maar je toch ondernemend opstellen.” 

De bal bleef rollen
“En toen werd ik in 2012 gevraagd om terug te keren in Diemen. Dit keer als opleidingsmanager  bij de marketing- en finance-opleidingen. De bal bleef rollen en nu is Chris verantwoordelijk voor meerdere opleidingen op verschillende locaties bij het domein Agri Food & Life Sciences. Stuk voor stuk opleidingen met een groot maatschappelijk karakter, waarbij studenten leren inspelen op actuele uitdagingen rondom duurzaamheid, gezondheid, voeding en inrichting van zowel het stedelijk als het landelijk gebied. Er wordt volop samengewerkt met organisaties uit de regio. Chris: “Het leuke is dat ik op geen van deze gebieden een echte inhoudelijk expert ben, maar op mijn manier toch kan bijdragen aan thema’s waarmee we de wereld een beetje beter willen maken. ”

‘Best een pittig baantje’
Chris vindt dat hij een ‘best een pittig baantje’ heeft. Hij werkt met omvangrijke budgetten die hij inzet voor de dagelijkse gang van zaken én het optimaliseren en doorontwikkelen van het onderwijs. “Dat is een doorgaand proces, want een hogeschool is nooit af. Gelukkig is er veel ruimte en vertrouwen om te pionieren. Ik zoek steeds naar manieren om mijn teams goed te ondersteunen en onze opleidingen aantrekkelijk en actueel te houden.”

Meer dan vroeger je eigen leerroute uitstippelen
Zo worden onderwijs, praktijk én de student anno 2023 bij het laboratoriumonderwijs beter op elkaar afgestemd. “Dat gebeurde samen met het team, studenten en het beroepenveld”, vertelt Chris. “We besloten onze opleidingen meer onderscheidend te profileren door onder meer de focus te leggen op elektrochemie. Ook hebben we de samenwerking intensiever gemaakt met allerlei relevante partijen  in de regio en  meer keuzemogelijkheden gecreëerd voor de student. Die wil meer dan vroeger zijn eigen leerroute uitstippelen. Ik wil dat faciliteren; studenten hoeven niet allemaal op dezelfde manier door dezelfde hoepel te springen.”

“Ik werk al langer dan 21 jaar in het hoger onderwijs. In het begin met losse contracten maar na een paar jaar gelukkig in vast dienstverband. Dat gaf meer rust, waardoor ik me ook op andere interesses kon richten .” Aan het woord is Laila Mubarak, docent en fotograaf. Ze geeft persoonsgerichte- en vaardigheidstrainingen bij de opleiding Pedagogiek van Hogeschool Inholland in Amsterdam. Daar begon ze ooit met twee groepen. Inmiddels heeft ze er acht.

Laila: “Veel opleidingen zijn samengevoegd waardoor ook mijn team enorm is uitgebreid. Ik heb nu veertig directe collega’s. We kennen elkaar misschien minder goed dan vroeger, maar met al die verschillende expertises vullen we elkaar professioneel goed aan. Daar profiteren docenten en studenten van.”

Nog steeds veel meer meiden op de opleiding
Studenten verbinden zich anders met hun studie en de hogeschool dan vroeger, vindt Laila. “Ze wonen langer thuis en hebben minder oog voor medestudenten en school dan voorheen. Sommigen lijken in twee parallelle werelden te leven.” Ook op fysiek vlak bespeurt Laila meer afstandelijkheid. Dat wijt ze aan de veranderende tijdsgeest. “Studenten gaven elkaar vroeger makkelijker een omhelzing. Waar ik eerst nog wel eens training gaf die gepaard ging met aanraking, stel ik dat nu ook niet meer voor. Begrijpelijk, maar ook jammer. Aanraking is een basisbehoefte van de mens.”

De sector kan wel wat meer mannen gebruiken
Niet veranderd is het overtal aan meiden dat voor de opleiding kiest. “Het handjevol jongens dat er is, heb ik een tijd geleden gefotografeerd en gebombardeerd als ambassadeurs, want de sector kan wel wat meer mannelijke hulpverleners gebruiken.” Studenten kunnen naïef binnenkomen, heeft Laila gemerkt. “Die denken ‘leuk iets met kinderen te gaan doen’ en ontdekken pas later achter dat veel kinderen in heel pittige situaties zitten. Ze voelen angst, woede en frustratie en zitten helemaal niet op de zoveelste hulpverlener te wachten.” In de lessen van Laila ondervinden studenten dat elk probleem een andere benadering kent en dat ze onderscheid moeten maken tussen hun eigen emoties en die van de cliënt. “Als je handelt vanuit een onderstroom met eigen emoties, kun je geen functionele hulp bieden. ”

In de les draait het om interactie en groepsdynamiek
Laila noemt zichzelf eerder trainer dan docent. “Dat pas beter bij wat ik doe. In mijn les draait het om interactie, groepsdynamiek en fysieke nabijheid. Boeken worden thuis gelezen. Op school oefenen we de theorie in rollenspellen en groepsgesprekken.” Laila: “Als mijn studenten voor hun werk echt contact willen maken met jongeren en hun naasten, is het belangrijk dat ze ongemakkelijke gevoelens niet uit de weg gaan. Voor een zuiver contact met een cliënt, is zelfbewustzijn nodig. Dat kun je leren door elkaar te bevragen, te luisteren en waar te nemen.”

Nog steeds een voorrecht om studenten te zien groeien als professionals
Na twintig jaar vindt Laila het nog steeds een voorrecht om te zien hoe studenten groeien in hun ontwikkeling als toekomstige hulpverlener. “Ze voelen weerstand bij het voeren van een open gesprek over emoties. Voor hen zijn woorden als kwetsbaarheid en veiligheid abstracte begrippen waar ze niks mee kunnen. In de training gaan we samen op zoek naar de wereld achter het hulpverlenersjargon. Zeker als ze daarnaast stage lopen, zie je kwartjes vallen en diepgaande gesprekken ontstaan. Ze ontdekken ook dat de werkelijkheid minder ideaal is dan ze dachten. Dat bijvoorbeeld op de werkvloer wordt gediscrimineerd en er veel bureaucratische rompslomp is om tegenaan te botsen.”

Het vangen van emoties en vastleggen van de werkelijkheid
In 2016 voltooide Laila op de koninklijke Academie voor Beeldende Kunst in Den Haag haar opleiding documentaire fotografie. “Het lesgeven gaat goed samen met fotograferen. Ik maak vooral portretten en wil mijn modellen zo echt mogelijk vastleggen. Ook hier ligt mijn focus op de werkelijkheid en het vangen van emoties. Ik realiseer me telkens dat er geen strakke scheidlijn loopt tussen positieve en negatieve emoties. Er is wat er is, daar een oordeel over vellen is niet nodig. Vanuit die gedachte fotografeer ik en geef ik mijn lessen.”

Robin van Noordt zegt het met grote stelligheid: “Ik blijf tot mijn pensioen bij Inholland.” De 57-jarige docent aan de opleiding Tourism Management in Rotterdam is na 21 jaar nog steeds dik tevreden met zijn werk bij onze hogeschool. “Ik geef mijn eigen opleiding zeker een acht en wil hier niet meer weg.” 

Zo’n ferme uitspraak was ondenkbaar geweest aan het begin van zijn werkzame leven. Robin: “Na de HEAO kwam ik terecht op de helpdesk van een groot softwarebedrijf. Het was lastig een baan te vinden en via een neef kwam dit toevallig op mijn pad. Ik genoot volop van de studentikoze en dynamische sfeer en maakte snel carrière. Ik ging mee in de flow van de commerciële groei en had het gevoel dat de wereld aan mijn voeten lag. Totdat ik steeds vaker dacht: ‘leuk steeds zo’n salarisverhoging en die leaseauto waarmee ik overal naartoe rijd, maar nooit mijn kinderen naar school of zwemles.’ Ik ben toen overgestapt naar de afdeling Trainingen. Die zat dichter bij huis en daar is mijn liefde voor onderwijs en kennis overdragen begonnen.” 

Docent, leercoach en studiebegeleider
Na twaalf jaar in de commerciële sector waagde Robin de sprong naar het hbo. Eerst als docent E-business bij Commerciële Economie en daarna bij de opleiding HTRO (Hoger Toeristisch en Recreatief Onderwijs), de voorloper van de huidige opleiding. “Daar geef ik vooral marketinglessen en ben ik leercoach en afstudeerbegeleider. Een managementfunctie bij onze hogeschool ambieer ik niet. Juist het contact met studenten is mijn drijfveer.” 

Declarabel uur
De eerste keer dat Robin een motivatiegesprek had met een student, schoot hem een gekke gedachte te binnen. “Gewend als ik was aan de commerciële wereld waar tijd geld is, vroeg ik me opeens af of praten met een student wel een declarabel uur was. Om me daarna opgelucht te bedenken dat onderwijs daar niet om gaat en zulke gesprekken onderdeel waren van mijn werk. Een belangrijk onderdeel ook. Want met een kleine opmerking kun je een student die het overzicht even kwijt is, weer op gang te helpen.” 

Favoriete moment
Robin hecht aan het bouwen van een community. “Ik zie dat gebeuren in het tweede jaar als studenten samen hun studiereis organiseren. Met elkaar maken ze een programma en voeren dat uit. Dat is fantastisch om te zien. Als studenten aan het einde van hun opleiding terugkijken is die tijd één van hun favoriete momenten.” Zo’n studietrip verleidde hem om meer te werken voor de toerisme-opleiding. “Als begeleider op studiereis naar Londen ontdekte hoe leuk en divers die studenten waren.”

Veranderingen in toeristische branche én opleiding
In de afgelopen jaren heeft Robin zowel de opleiding als de toeristische branche zien veranderen. “Met internet is het boeken van een ticket en accommodatie een simpele muisklik geworden en hebben reisgidsen plaatsgemaakt voor kleurrijke posts op social media. Ook duurzaamheid is een groot thema in ons onderwijs. Onze studenten zijn het daar mee eens, maar vinden te veel expliciete aandacht voor milieuvriendelijk reizen vervelend. Daar moeten we een balans in vinden.” De coronapandemie gaf nieuwe uitdagingen. Robin: “Reizen, zoals we gewend waren, was opeens niet meer vanzelfsprekend. We hebben onze studenten geprikkeld om creatieve alternatieven te ontwikkelen, zoals thuiswerkreizen en overtuigende promotie van internationaal treinverkeer.” 

Van ‘docent burning powerpoint’ naar leercoach
Robin heeft zichzelf een andere docent zien worden. “Toen ik startte als docent, waren mijn lessen statischer. Studenten werden geacht te luisteren naar docenten die vooral op zenden stonden. Sommige collega’s deden dat zelfs nog met een overheadprojector, zo’n lichtbak waar je beschreven sheets op moest leggen. Daar staken mijn PowerPoint-presentaties hypermodern bij af. Maar zenden bleef het. Tegenwoordig geven we het woord vaker aan de studenten. Het gaat om zelf doen. Met collega’s en studenten onderzoeken we steeds opnieuw hoe we de opdrachten kunnen verbeteren.” Robin volgde ook bijscholingstrajecten om zijn eigen kennis bij te spijkeren. “Veroudering van kennis ligt in een branche als deze op de loer.” Zo terugkijkend op zijn eigen leerproces kan hij zeggen dat hij zich heeft ontwikkeld van ‘docent burning powerpoint’ naar leercoach. Daarbij opmerkend dat studenten soms liever een ouderwets hoorcollege hebben. Robin: “Ook hier is het een kwestie van balans vinden.”

Robin 21 jaar geleden…

Staat ‘ie bij jou al in de agenda, de dag dat we de 21ste verjaardag van onze hogeschool vieren? Op donderdag 6 juli is de tijd rijp. Tussen 17.00 en 22.00 uur vieren we samen feest, op iedere locatie apart, maar in verbinding met elkaar: als één Inholland! 

Onze verjaardag is een mijlpaal waar we trots op mogen zijn. Al is het natuurlijk in een tijd met extra uitdagingen. Goede reden dan ook om na hard werken even je hoofd leeg te maken. Met het thema ‘21, with a spark of magenta’, genieten we samen van een gezellige avond met collega’s, een hapje en drankje en natuurlijk muziek.

21, with a spark of magenta 
Het getal 21 – je collega's laten het al zien op de foto - loopt als een rode draad door de feestelijkheden heen. Die draad is bij ons natuurlijk magenta: de kleur van lekker in je vel, energiek en vooral ook de kenmerkende kleur van Inholland. 

Onze 21ste verjaardag is een mijlpaal waar we trots op mogen zijn. Tuurlijk is het ook een jaar met extra uitdagingen. Goede reden na hard werken even je hoofd leeg te maken. 

Tijdens het feest staan we via grote schermen met elkaar in verbinding en proosten gezamenlijk op de 21ste verjaardag van onze hogeschool.

Ben jij ook van de partij? 
Meld je aan en laat weten op welke locatie jij feest wil vieren.

Leuk, ik ben erbij!

Kom alvast in de stemming! 
Alvast in de ‘21-vibe’ komen? Lees de interviews met Bart Combee en Timo Stortenbeker. Enthousiast vertellen deze collega's hoe zij de 21ste verjaardag van Inholland beleven. 

Hou je inbox in de gaten 
Honger naar meer feestnieuws? Hou je mail in de gaten. In aanloop naar onze verjaardag, na de meivakantie komen we vaker bij je terug met feestelijke updates. En vandaag kun je - het is immers 21 april - het nieuwste feestinterview lezen met onze collega Dieteke van der Ree! 

Docent sociologie Dieteke van der Ree gaat volgend jaar met pensioen. “Dan heb ik 21 jaar bij Inholland gewerkt. Stoppen met werken zal wennen zijn. Gelukkig is er in mijn tuin altijd veel te doen en heb ik een grote belangstelling. Er zullen zeker mooie nieuwe dingen op mijn pad komen.”

Werken als docent bij Inholland, stond niet meteen in de sterren geschreven. Dieteke “Na mijn middelbare school koos ik voor een opleiding als algemeen verpleegkundige en kon ik aan de slag in een academisch ziekenhuis.” Eenmaal aan het werk, bleek Dieteke nog niet uitgeleerd te zijn en begon ze aan een docentenopleiding in de verpleegkunde. Daar werd ze gegrepen door het vak sociologie waar het draait om de sociale relaties tussen mensen in een maatschappelijke context. Enthousiast gooide ze nog een keer het roer om en ging ze naar de universiteit voor een deeltijdstudie sociologie. Dieteke: “Die studie paste mij perfect. Sociologen zijn ontzettend nieuwsgierig.”

Prikkelen van nieuwsgierigheid
Dieteke begon bij Inholland als begeleider van economiestudenten bij tijdelijke projecten, maar al snel accepteerde ze een baan als (parttime) docent sociologie bij de opleiding Sociaal Juridische Dienstverlening in Rotterdam. Sindsdien prikkelt ze eerste- en tweedejaarsstudenten tot het ontwikkelen van diezelfde nieuwsgierigheid. “Dat is soms een uitdaging”, vertelt ze. “Studenten kiezen de studie meestal niet vanwege mijn vak. Ze willen vooral later mensen helpen, maar hebben daar nog geen duidelijk beeld bij.”

Steeds diversere studentenpopulatie
In de loop der jaren heeft Dieteke de studentenpopulatie diverser zien worden. “Net als onze maatschappij, maar ik zie nog wat anders. Er zijn veel studenten met drie petten op; een, studie, een kind én een baan om in het levensonderhoud te voorzien. Dan is studeren wel een hele kluif. Ik probeer daar alert op te zijn. Zodra ik vragende ogen zie in de klas, probeer ik te achterhalen waar de hindernis zit.” Dan merkt ze dat haar studenten het lastig vinden om de theoretische kennis te relateren aan de praktijk. “De stage komt pas na het tweede jaar als er gerichtere keuzes zijn gemaakt. Hierdoor ontbreekt een goed beeld van de werkvloer.” Wat dat betreft kijkt ze met enige weemoed terug op de tijd dat ze nog deeltijdstudenten les gaf. “Die werkten naast hun studie als dienstverlener. Dat leidde tot interessante gesprekken en onderlinge discussies.”

Steeds minder gaan zenden
Zelf is ze ook een andere docent geworden. Dieteke: “We zijn meer projectmatig en groepsgewijs gaan werken. En zodoende steeds minder gaan zenden. Daarvoor heb ik mijn programma aangepast. In het begin vertel ik veel, maar daarna probeer ik de rollen om te draaien en krijgen de studenten het woord.” Bijvoorbeeld bij de module macht en afhankelijkheid. Twee begrippen die in het vak sociologie veel ter sprake komen en voor toekomstige SJD'ers belangrijk zijn. Dieteke: “Als mijn studenten straks aan het werk zijn, vertellen zij hun cliënten wat ze moeten doen om hulp te krijgen. Bijvoorbeeld welke formulieren nodig zijn en wanneer die uiterlijk moeten worden ingeleverd. Dat is een bepaalde vorm van macht en een grote verantwoordelijkheid.”

Bruggetjes leggen naar hun eigen leven
Sinds een paar jaar, pakt Dieteke bij haar lessen de roman Het Pauperparadijs van Suzanna Jansen erbij. “Dat gaat over armoede en werkloosheid, voordat Nederland een verzorgingsstaat werd. Ik vraag studenten sociologische begrippen in de tekst te herkennen. Is er sprake van macht en afhankelijkheid? En hoe zit dat met stigmatisering? Kennen ze dergelijke situaties in hun eigen leven?  Zo probeer ik bruggetjes te leggen naar hun eigen leven. Ik stimuleer ze er met elkaar over in gesprek te gaan. Mijn vak kan je niet op eigen houtje doen. Je moet openstaan voor input en signalen van buiten.” Niet alle studenten zijn overigens enthousiast over deze aanpak. Dieteke: “Lezen is duidelijk geen favoriete bezigheid meer. Dat vind ik wel lastig. Soms voel ik me een roepende in de woestijn. En met een uitgeknipt krantenartikel, red ik het ook niet altijd. Jammer, want de krant staat vol over macht en afhankelijkheid. Dat zeg ik ook altijd in mijn klas.”

Studenten zijn mondiger geworden
“Maar daar staat ook veel moois tegenover”, haast Dieteke zich te zeggen. “Studenten zijn mondiger, ze hebben mijlen voorsprong op het gebruik van social media en zijn als sponsen. Ze zijn op de hoogte van zoveel gebieden. Dat vind ik ontzettend leuk. Werken bij Inholland heeft me een eerlijke en ruimere blik op de veranderende samenleving gegeven. Ik ben op gegroeid in een beschermde bubbel, maar tijdens mijn werk kwam ik er meer dan ooit achter hoe veelkleurig de samenleving en welke problemen er spelen. Dat had ik nooit kunnen leren als ik geen docent ben geworden. Dat voelt als een cadeau.”

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: na precies 21 jaar Inholland, verlaat Timo de hogeschool. Met pijn in het hart en een zwaar gemoed neemt de manager integrale veiligheid deze maand afscheid. “Ik heb hier een geweldige tijd gehad en ben meegegroeid met alle ontwikkelingen in mijn vakgebied. Dat heeft me veel moois gebracht, maar het is tijd voor iets nieuws. Ik ga aan de slag bij een adviesbureau.”

De loopbaan van Timo Stortenbeker startte in 2002 bij de Ichthus Hogeschool in Rotterdam. Daar werd hij aangenomen als audio-engineer bij de audiovisuele dienst. Kort na zijn indiensttreding hoorde Timo dat de school ging fuseren met andere hogescholen. Dat weerhield hem er niet van om aan de slag te gaan.

Een leven lang leren
In die begintijd veranderde Timo regelmatig van functie om uiteindelijk in 2008 benoemd te worden tot manager integrale veiligheid. Voor hem een logische stap. “Ruim daarvoor had ik al veel aandacht voor alle aspecten van dit onderwerp. En omdat bij Inholland ‘Een leven lang leren’ echt mogelijk is, ben ik me gaan bijscholen. In 2007 rondde ik mijn Inholland-opleiding Integrale veiligheid af en in 2013 een master of Security Science en Management.

Een transparante en veilige organisatie
Timo legt uit dat integrale veiligheid een breed thema is. Denk aan sociale en fysieke veiligheid, beveiliging van de gebouwen en inventaris, kennisveiligheid, privacy en acute crises. “Goed veiligheidsbeleid zorgt voor omstandigheden waarin we gebeurtenissen met een grote impact zo veel mogelijk voorkomen. We maken periodieke risicoanalyses en zorgen dat we, in geval van zo’n gebeurtenis, weten hoe we moeten handelen. Als school zijn we hierin steeds professioneler geworden. Mijn grootste succes? Dat in al die jaren geen hele ernstige grote dingen zijn gebeurd. Ik ben trots op de transparante en veilige organisatie die we zijn.”

Bedrijfshulpverleners met een portofoon
Het mooie aan dit werkveld vindt Timo, dat er continu beweging is. Die gaat gepaard met technologische en maatschappelijke ontwikkelingen. “Vroeger liepen onze bedrijfshulpverleners met een portofoon rond. Daarna werd het een pieper en nu met een app op de mobiele telefoon. En begin 2000 hadden we een periode waarin we heel alert waren op geradicaliseerd gedrag, nu zijn we meer bezig met grensoverschrijdend gedrag.”

86 gestolen computers in één nacht
Terugkijkend op zijn lange loopbaan, vist Timo zo een paar goede anekdotes uit zijn geheugen. “Toen ik begon in Rotterdam werd er veel audiovisuele apparatuur meegenomen. Niet veel later werden in Delft in één nacht 86 computers gestolen. Nieuwe! Met, voor die tijd, geavanceerde LCD-schermen. Op beveiligingsbeelden konden we zien hoe de dieven handig de bewaking hadden omzeild. Ook dat was een goede les voor ons; we hebben onze beter gewapend tegen diefstal.”

Diefstal van kennis en informatie
Het stelen van computers gebeurt nauwelijks meer. De bewaking is beter én iedereen heeft inmiddels een eigen laptop of tablet. “Die moet je zelf in de gaten houden. Toch blijft diefstal een actueel onderwerp”, vertelt Timo. “Op dit moment steken we veel energie in het veiligstellen van onze kennis, zoals onderzoeksresultaten. Die hebben een bepaalde waarde. Met onze digitale beveiliging houden we misbruik en hackers op afstand. Ook om de bij ons opgeslagen persoonsgegevens veilig te bewaren.”

Veiligheid gaat altijd over gedrag en gevoel
Vraag je Timo waar zijn persoonlijke fascinatie ligt bij zijn vakgebied, dan is hij duidelijk. “Dat is het menselijk aspect. Veiligheid gaat over gedrag en gevoel. Dat is altijd zo geweest. Bijvoorbeeld bij de komst van nieuwigheden als de Chat GPT en sensoren die anoniem aanwezigheid meten. Bij zulke innovaties krijgen we vragen over auteursrechten, plagiaat en privacy. Begrijpelijk.” Ook bij Inholland gaat het nu vaak over sociale veiligheid. Een thema met een gedeelde verantwoordelijkheid. Timo: “Samen creëren we omgeving waarin we ons vrij kunnen bewegen en elkaar durven aan te spreken. Het melden van ongewenst en grensoverschrijdend gedrag is normaler geworden dan vroeger. Al vindt nog lang niet iedereen dat even gemakkelijk of vanzelfsprekend."

Lekkage op de tiende verdieping en wapenbezit
Een incident om nooit te vergeten? Dat was de keer dat we op de tiende verdieping van onze Rotterdamse vestiging een lekkage hadden met enorme gevolgen. Liters water lekten naar ondergelegen etages. De schade was verschrikkelijk; vloerbedekking, meubels, elektra; alles was aangetast. En ik ging net op vakantie. Dat heb ik uitgesteld. Part of the deal. Ook spannend was die keer dat twee arrestatieteams van de politie binnenstormden op een locatie vanwege vermeend wapenbezit. Dat was gelukkig een valse melding. Gelukkig maar, want wij – nieuwsgierig als we waren – stonden net iets te dichtbij. In onze gewone kleding. We gingen terug naar de orde van de dag. Alle tentamens konden doorgaan. Daar hebben we nog wel even over nagepraat.”

Timo 21 jaar geleden…

2023 is een bijzonder jaar met een feestelijk tintje. We vieren namelijk onze 21ste verjaardag. Een mijlpaal waar we trots op mogen zijn. Tuurlijk is het ook een jaar met extra uitdagingen. Hoe dan ook, donderdag 6 juli is het tijd voor feest, ook om het collegejaar af te sluiten en na hard werken even je hoofd leeg te maken. Noteer deze dag met stip in je agenda! We beginnen om 17.00 uur.

Samen vieren, samen organiseren 
We vieren het samen. Op iedere locatie apart, maar in verbinding met elkaar: als één Inholland. Een gezamenlijk concept met ruimte om het op locatie verder feestelijk in te kleuren. Daarbij vragen we alle teams om hun jaarafsluiting te verbinden aan het zomerfeest en zo de krachten te bundelen. 

De details en hoe je zelf kunt bijdragen aan dit prachtige feest, dat hoor je nog. 

Voor nu deze save the date. 

Enne.. voor straks… gefeliciteerd alvast! 

“We markeren dit jaar met ons jubileum niet alleen ons 21-jarig bestaan, maar staan ook stil bij onze identiteit. Dan kijk je ook naar je ontstaansgeschiedenis. Die gaat veel verder terug dan het jaar 2002, toen een aantal hogescholen* met elkaar fuseerden tot de organisatie die we nu zijn.” Volgens Inholland-collegevoorzitter Bart Combee, die zichzelf ‘een geschiedenisfreak’ noemt, ligt de oorsprong van Inholland bij scholen die al eeuwen geleden werden opgericht. “Onze waarden zijn niet zomaar verzonnen, maar zijn het resultaat van een geschiedenis die altijd in beweging is.”

“Wist je bijvoorbeeld dat in het DNA van Inholland stukjes van de in 1795 opgerichte Haarlemse kweekschool zitten? Het is het oudste spoor van onze geschiedenis dat ik heb kunnen vinden. Samen met collega’s ben ik de archieven ingedoken. We vonden ook een leerplan uit 1886 van de Christelijke Normaalschool, die we kunnen linken aan Inholland. Dat leerplan was heel overzichtelijk; elk jaar werd een ander deel van de bijbel uitgelegd. Zo leerden studenten in vier jaar alles over het oude en nieuwe testament.” Hoe anders is dat nu. Met het diverse opleidingsaanbod en onderzoeksafdelingen groeide Inholland uit tot een onderwijsinstelling die niet meer weg te denken is uit het Nederlandse hbo-landschap.

Branie of bescheidenheid?
Terugkijkend naar de meer recente geschiedenis, vindt Bart dat Inholland nu iets ingetogener is dan in het begin. “Na de fusie hadden we de neiging om ons groot te manifesteren. De laatste jaren zoeken we vooral naar een behapbare menselijke maat en willen we wat bescheidener zijn. De spotlights staan vooral op ons saamhorigheidsgevoel, al voel ik die branie en het ondernemerschap nog steeds bij Inholland. En dat is goed, want durf en een open blik brengen ons verder.”

Op elke locatie die typische warme Inholland-sfeer
Bart: “Dat je bij zo’n grote complexe organisatie toch zoveel warme nabijheid en kleinschaligheid ervaart, had ik voor mijn aantreden als voorzitter van het College van Bestuur niet verwacht. Maar toen ik zo’n twee jaar geleden voor het eerst één van onze locaties binnenstapte, voelde ik een groot gevoel van saamhorigheid. Onze locaties hebben allemaal hun eigen geschiedenis en karakter, maar overal hangt die typische warme Inholland-sfeer. Mensen hebben er persoonlijke aandacht voor elkaar, en versterken elkaar. Dat vind ik een prachtig eigenschap voor een organisatie. Wederzijdse interesse zorgt ervoor dat mensen zich bij ons thuis voelen.”

Een mooi voorbeeld van die saamhorigheid, vindt Bart de manier waarop docenten reageerden op de oorlog in Oekraïne. “Toen die uitbrak, hadden we binnen no time een breed gedeelde oproep onder studenten en collega’s dat de school er was voor iedereen die behoefte had aan hulp of luisterend oor. En dat elke vraag mocht worden gesteld. Zo’n zelfde gebaar geldt ook studenten en collega’s die direct of indirect getroffen zijn door de aardbeving in Turkije en Syrië. We staan behoorlijk machteloos, maar als iets is wat we kunnen doen om leed te verzachten dan helpen we waar we kunnen.”

Clubgevoel
Bart beschrijft die gezamenlijkheid als een clubgevoel. “Dat gevoel willen we niet alleen vergroten met de inrichting van onze organisatie maar ook met de fysieke inrichting. Zoals met de ‘sticky campus’, waar studenten en andere Inhollanders elkaar graag live ontmoeten en het liefst een beetje langer blijven hangen dan het rooster voorschrijft. In een tijd waarin we vaak digitaal contact met elkaar hebben, is juist dat fysieke samenzijn heel belangrijk. Bijvoorbeeld in Alkmaar werken we nu aan zo’n campus.”

De komende 21 jaar 
“Je bent nooit uitontwikkeld”, zegt Bart. “Niet als mens en ook niet als organisatie. De ambitie van Inholland is breed. Zoals beschreven in ons Strategisch Plan willen we ons onderwijs blijven afstemmen op maatschappelijke ontwikkelingen. Dat doen we nu ook al. Bijvoorbeeld met onze living labs, zoals het Fieldlab TechValley in Alkmaar, het Living Lab Sustainable Fashion in Haarlem, het Urban Leisure & Tourism Lab Amsterdam en Rotterdam en het SLUISlab in de Amsterdamse Sluisbuurt . Met die labs zoeken onze studenten samen met lokale bedrijven en organisaties naar duurzame oplossingen voor actuele vraagstukken. Daar komen mooie samenwerkingen uit voort. Met deze concrete en praktische vorm van onderwijs en onderzoek, geven we studenten een compleet andere leer- en werkervaring dan vroeger. We zetten daarbij ook in op een goede aansluiting met het mbo. In de toekomst zullen we onszelf voortdurend aanpassen aan ontwikkelingen in de samenleving. Want als de maatschappij verandert, veranderen wij ook.”

*) Hogeschool Inholland is in 2002 ontstaan na een scholenfusie tussen Hogeschool Haarlem, Hogeschool Alkmaar, Hogeschool Holland (Diemen) en Ichthus Hogeschool/Hogeschool Delft.

Toen Bart zelf 21 was…