‘Mi Lobi Zuid’ is de naam van het kunstwerk op de gevel van het Urban Leisure and Tourism Lab op Zuidplein. Het is de uitwerking van het afstudeeronderzoek van Joris Sauerbier, die als student van de Willem de Kooning Academie afstudeerde in ons lab. Hij onderzocht het effect van kunst en cultuur op de buurt. Deze buurtkunst laat de waarde zien van onze samenwerking met het werkveld.

Zoooooeem – de hoogwerker schiet wat wiebelig omhoog langs de gevel van het oude ABN Amrogebouw. Het is koud en ik denk: hoe ga ik het volhouden? Op de hoogwerker staan ook Naomi King, de kunstenares die het ontwerp voor Mi Lobi Zuid (‘ik hou van Zuid’ in het Surinaams) maakte, en Joris Sauerbier.

Gevelschildering de buurt vrolijker, positiever en veiliger
Ik raak met hem aan de praat en al schilderend vertelt hij dat dit het resultaat is van zijn afstudeeronderzoek in het Urban Leisure and Tourism Lab. ‘Ik wil de kwaliteit van openbare ruimtes verbeteren, waarbij ik kunst en design als middel inzet om de veiligheid in Rotterdam rondom Zuidplein en ook de Lijnbaan te bevorderen. Mijn onderzoek resulteerde in het concept Kleur op Zuid en het is de bedoeling dat deze gevelschildering de buurt vrolijker, positiever en veiliger maakt en bijdraagt aan de integratie.’

Muziek en gezelligheid op de hoogwerker
Iedereen is welkom om mee te komen helpen en daar maken Noami en Joris een feestje van met muziek en gezelligheid op de hoogwerker. Volgens Joris zijn al veel buurtbewoners komen helpen, net als leerlingen van scholen in de buurt. ‘Tijdens het schilderen geven we hen het belang aan van een gezellige en positieve buurt, want dat zorgt voor verbinding en beter gedrag. Andersom geldt hetzelfde: in een buurt die niet schoon en mooi blijft, kun je in een negatieve spiraal komen.’

Geweldig voor iedereen
Het is geen geheim dat in Rotterdam Zuid de inwoners zich niet allemaal thuis voelen, of – om het in politieke termen te zeggen - dat ze minder geïntegreerd zijn. Ik ben dan zo blij dat dit kunstproject inwoners trekt om mee te schilderen. Dat is geweldig voor de buurt, de studenten en voor ons als hogeschool. Daarmee laten we zien dat ons vertrekpunt in het onderwijs echte maatschappelijke uitdagingen zijn.

Met de blauwe roller in mijn hand ben ik er ontzettend trots op dat onze hogeschool deze mogelijkheden biedt aan studenten, onderzoekkers en het werkveld. Het Urban Leisure and Tourism Lab is een van onze labs in Rotterdam. Ook in Lab Lombardijen, De Munt en Rechtswinkel010 werken studenten met opdrachten uit het werkveld.

Dát is de Inholland-professional
Kortom, de tijd dat het onderwijs alleen maar in klaslokalen wordt gegeven met docenten die hartstikke goed zijn in hun vak is voorbij. Juist samen met het beroepenveld leiden we de studenten op door met problematiek uit de maatschappij aan de slag te gaan. Door hen goed te begeleiden, werken ze tegelijkertijd aan hun persoonlijke ontwikkeling, worden ze weerbaar en kunnen ze verbanden leggen die een meerwaarde hebben voor het werkveld. Dát is de Inholland-professional.

We vragen van jou als student veel; na vier jaar afstuderen, werken naast je studie, goed voor jezelf zorgen en nu al weten hoe je toekomst eruitziet. De druk is huge. Als je behoefte hebt aan een time out (begrijpelijk!), waarin je (opnieuw) ontdekt wie je bent, wat je kan en wat je wilt, bieden we jou als Rotterdamse student het programma Treasure Hunt.  

“Leren vindt niet alleen maar plaats op school mam. Dat ik mijn hbo-diploma haal op mijn 21^e  is helemaal niet erg. Ik ga niet alles in mijn leven opzij zetten om snel mijn diploma te halen, want ik leer ook veel in het leven buiten school.” Het is mijn dochter die me deze spiegel voorhield toen ik eens zei: ‘Dan ben je straks 20 en dan ben je nog niet afgestudeerd.’  

Ik realiseerde me op dat moment dat ik haar druk oplegde. Terwijl ze naast haar studie een bedrijf runt, daarvoor de halve wereld over reist en nu al ontzettend veel heeft bereikt. Meer dan ik op die leeftijd. Nu ben ik trots dat ik mijn dochter de ruimte heb gegeven dat ze dit allemaal doet. 

Druk van ouders, vrienden en maatschappij 
Ik zat alleen maar met mijn neus in de boeken en deed niet zo gek veel naast mijn studie. Dat is een groot verschil met hoe de levens van de meeste jongeren er nu uitzien. Zij hebben het druk, zij maken zich druk en zij voelen druk. Jongeren krijgen door ouders,  vrienden en ‘de maatschappij’ allerlei vragen naar hun hoofd geslingerd, zoals wat ga je studeren? Wat zijn je plannen zijn? Hoe zie je je toekomst? Woon je nog bij je ouders? Doe je geen sport? Ga je mee stappen? Nog geen vriendje of vriendinnetje? 

Verwachtingen zijn huge 
We verwachten dus veel van jou als jongere en verwachten verantwoordelijkheid, bijvoorbeeld dat je na vier jaar afgestudeerd bent. Langstuderen vinden ouders niet fijn en vindt het kabinet het niet fijn. Daarom komt de langstudeerboete er.  

Vind jouw schatten 
Die druk kan teveel zijn en dan weet je misschien niet meer wat je moet doen. Dan heb je een resetknop nodig. Een time out om (opnieuw) uit te vinden: wat wil ik, wie ben, wat ga ik doen, wat kan ik? Om deze antwoorden te vinden kun jij je als Rotterdamse Inhollandstudent aanmelden voor het programma Treasure Hunt, dat loopt bij Netwerk Nieuw Rotterdam. Dat is een traject van acht tot twaalf weken, waarin je met andere jongeren workshops volgt, bedrijven bezoekt en je inzet voor Rotterdam.  

Een pas op de plaats is niet erg 
Bij Netwerk Nieuw Rotterdam begrijpen ze waar je tegenaan loopt. Ik ben blij dat we jou dit traject kunnen aanbieden. We moedigen je aan om die pas op de plaats te maken, om jezelf opnieuw uit te vinden. Het is niet erg om in die fase terecht te komen. Wij geloven erin dat je er sterker uitkomt. Daar wordt de maatschappij alleen maar beter van. 

Welkom nieuwe studenten! Misschien voelt het alsof je voor het eerst het water in gaat om te duiken: een beetje spannend, alles is nieuw, en je hebt geen idee wat er onder de oppervlakte schuilt. Maar geloof me, je gaat genieten van al het moois onder water (lees: in je studie en studentenleven).

Samen optrekken is belangrijk en dat zag ik tijdens een sportdag in Heemstede met studenten Finance uit Amsterdam en Haarlem. Tafeltennis stond onder andere op het programma en daar ben ik gek op. Stond ik daar in mijn nette jurk bij die tafeltennistafel. Gelukkig heb ik altijd een paar sneakers in de auto.

Elkaar door moeilijke momenten heen trekken
Ik ontmoette allemaal leuke studenten. Ze zochten elkaar op, gingen met elkaar in gesprek, hadden samen lol. Die dag viel me op hoe studenten er voor elkaar waren. Eén jongen was niet zo goed in tafeltennis, maar aan het eind van de dag kon hij tegen de sterkste jongens op. Dat is het mooie van samen dingen doen: je helpt elkaar, je leert van elkaar, je maakt het leuk samen. Ik gun het onze studenten daarom om binnen hun studie een netwerk op te bouwen om elkaar door moeilijke momenten heen te helpen.

‘Mijn moeder duikt niet, want die is bang’
Terug naar die duikmetafoor. Ieder jaar gaan mijn familie en ik op duikvakantie naar La Palma. Eerst deed ik nooit mee, want onder water was ik niet ‘in control’. Tot ik voor het blok werd gezet door de duikdocent. “Wat is jouw maat?” vroeg hij me. “Mijn moeder duikt niet, want die is bang”, antwoordde mijn zoon snel. “Kom maar met mij mee”, was kordaat de reactie van de duikdocent.

Blauwe plekken
Terwijl we afdaalden in de diepte, klemde ik me zo stevig vast aan de duikdocent dat die er vast blauwe plekken van kreeg. Tot ik op een bepaald moment ontspande en begon te genieten van de schoonheid van de onderwaterwereld. Wat eerst beangstigend leek, werd uiteindelijk een onvergetelijke ervaring.

We helpen jou met je duik in je studie
Jouw reis bij Inholland kan best wel eens op die eerste duik lijken. In het begin kan het overweldigend voelen; een nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuwe verwachtingen. En net als ik toen, hoef je dit niet alleen te doen. Jouw ‘duikdocenten’, zoals studentenbuddy’s bij het Studentsucces Centrum, coaches of decanen, staan voor je klaar. Samen maken we jouw studie niet alleen leerzaam, maar ook superleuk. Net zo leuk als tafeltennis in een jurk.

Dus pak onze hand, knijp erin en laten we samen duiken. Tot je voelt dat je weer alleen verder kunt gaan.

In een wereld die meer dan ooit verdeeld lijkt door culturele en religieuze verschillen, is het essentieel dat ‘wij-zij’ plaatsmaakt voor 'wij'. Het is toeval dat je in een bepaald land bent geboren, met een bepaalde religie. Wij mogen dat toeval niet gebruiken om oorlogen met elkaar te voeren.

Ik kom uit Iran, een land waar de culturele en religieuze verschillen enorm zijn. Ik ben niet gelovig opgevoed en van mijn vader heb ik geleerd dat mensen uit die diverse religies gezamenlijk wonen. Hij zei: “Kind, er is maar één God en er zijn meerdere wegen die erheen leiden. Het maakt niet uit welke je kiest, het gaat om hóe je dat doet. Het gaat erom dat mensen in vrede naast elkaar leven”.

Toeval waar je bent geboren
Alle religies en culturen hebben prachtige kanten waar we van kunnen leren. Wat mij geholpen heeft, is het omarmen van alle verschillen die ik tegenkwam en ze mij eigen maken. Door dit te doen, verdween het onderscheid tussen 'wij' en 'zij'. Probeer een selectie te maken van wat je tegenkomt en mooi vindt, en maak het je eigen.  Je geboorteland, met wellicht een bepaalde religie, is niet persé een weerspiegeling van wie je bent als persoon.

Wij mogen het toeval dat je ergens bent geboren niet gebruiken om oorlogen met elkaar te voeren. Het geeft ons niet het recht om elkaar te haten.

Inspiratie uit het verleden
Laten we de grote voorbeelden uit de geschiedenis als inspiratie gebruiken, zoals Harriet Tubman, Nelson Mandela en Martin Luther King. De eerste was een slavin in de Verenigde Staten die naar het noorden vluchtte en velen bevrijdde door haar moedige acties. Zij toonde ons dat je niet hoeft te vechten om je gelijk te halen; vastberadenheid, moed en strategie kunnen net zo krachtig zijn.

Alle drie laten zien dat één persoon een groot verschil kan maken. Stappen zetten die het verschil maken, dat is wat telt. In je eentje kun je niet de wereld veranderen, maar samen kunnen we dat wel. Kortom, laten we samen werken aan een wereld waarin wij-zij denken plaatsmaakt voor 'wij' en we een brug kunnen slaan tussen 'ons' en ‘zij’.

Kijk ter inspiratie de TedX Extreme Ownership van Jock Willink

Zoals jullie weten, werken we veel vanuit huis. Met de uitdagingen die voor ons liggen – het verbeteren van het studentenwelzijn, en het verhogen van de instroom en het succesvol doorstromen van onze studenten – is het steeds belangrijker dat we goed beschikbaar zijn voor studenten en vaker aanwezig zijn op de hogeschool. Daarnaast weten we dat vanachter een scherm het moeilijk is om écht bij te dragen aan hun welzijn. Persoonlijk contact speelt hierin een cruciale rol. 

Herinneren jullie je de levendige momenten nog, voor corona? Wanneer je de teamkamer binnenkwam, er iemand jarig was en we samen zongen en taart aten? De drukte en gezelligheid bij de docentenruimte? Tegenwoordig zijn deze kamers vaak stil en leeg als ik een rondje door ons pand maak. Soms tref ik op elke verdieping slechts een enkele collega. Ik mis het contact met mijn collega's enorm. Ik mis de spontane gesprekken en het plezier van onze levendige campus.  

 Zichtbaar en toegankelijk zijn verhogen studentenwelzijn  
Vervreemding van elkaar ligt op de loer door al die Teamsmeetings en online vergaderen, terwijl een echt teamgevoel, in mijn ogen, ontstaat door elkaar regelmatig fysiek te ontmoeten. Zeker nu we streven naar het verhogen van het studentenwelzijn. Om dit te laten slagen, is het essentieel dat we zichtbaar en toegankelijk zijn voor onze studenten. Door veel in persoonlijk contact te staan, kunnen we hen écht zien. Een les in een klaslokaal is zoveel meer dan alleen kennisoverdracht. Docenten zien hoe studenten zich voelen, hoe betrokken ze zijn en hoe de groepsdynamiek is. 

Denk bijvoorbeeld aan een student die zich afzijdig houdt of moeite heeft met de lesstof. Binnen de muren van de hogeschool kunnen we direct aandacht besteden aan zulke signalen. Zo begint het verbeteren van studentenwelzijn – door op te merken hoe het écht met onze studenten gaat en daarover in gesprek te gaan. 

Voorbereiden op burgerschap 
We werken tenslotte in het onderwijs om jongeren niet alleen kennis bij te brengen, maar ook om ze voor te bereiden op het burgerschap. Dit gaat over hoe we met elkaar omgaan, over normen en waarden, over hoe we onszelf staande houden in de samenleving. En burgerschapseducatie is het meest effectief tijdens fysieke ontmoetingen. 

Goede voorbeeld 
Samenvattend, ondanks dat de digitalisering die door corona is versneld en de vele voordelen die het heeft, missen we de directe interactie met onze studenten. Als we willen dat zij vaker naar school komen, wat bijdraagt aan hun welzijn, moeten wij het goede voorbeeld geven.  

Laten we elkaar weer vaker in de ogen kunnen kijken, persoonlijk en dichtbij, niet alleen via een scherm. Tot snel op locatie! 

Iedere uitdaging kun je in je eentje oppakken, maar het samen doen met verschillende partijen werkt beter. Laten we daarom vaker over onze schaduw heen kijken en spreekwoordelijk de hand van de ander pakken.

Ze zitten niet meer op hun eigen eiland, zag ik tijdens de teamleidersdag van het domein Business Finance and Law van Hogeschool Inholland. Ze waren allemaal voor het hele domein aan het werken. Bijvoorbeeld toen het ging over de instroom van nieuwe studenten: wat hebben we nodig om die te verbeteren? Hetzelfde gold voor de doorstroom van onze studenten naar het volgende jaar. De teamleiders maakten een analyse voor alle opleidingen samen, waarna iemand voorstelde om het voortouw te nemen voor het vervolg. “Als jullie dit willen, heb ik dit van jullie nodig.”

Iedereen stond in de hulpstand
Dat deed mij goed; om vanuit gezamenlijkheid te kijken naar het belang van studenten en het onderwijs. Iedereen stond in de hulpstand, wilde elkaars deskundigheid gebruiken en van elkaar leren. Met andere woorden, ze keken over hun eigen schaduw heen om het samen te doen op verschillende niveaus. Zonder het belang en de identiteit van de opleidingen te vergeten overigens, want de student kiest immers voor een opleiding en niet voor een domein. Het kwam echt vanuit het team. We doen het met z’n allen.

Met frisse blik houden ze ons scherp
Een vergelijkbaar moment ervaarde ik toen onze vrienden van de Raad van Advies bij ons te gast waren. De leden komen uit onder andere de juridische, economische en overheidssector en adviseren ons over verschillende onderwerpen. Ik was blij met hun eerlijke feedback en zag hoe waardevol het is dat we als hogeschool samenwerken met partners buiten ons. Met frisse blik houden ze ons scherp. We doen het met z’n allen.

Van school geschorst
Een laatste voorbeeld over het belang van samen optrekken, hoorde ik op de radio. Het item ging over wangedrag bij leerlingen op de middelbare school tegenover hun docenten. Steeds meer leerlingen worden om deze reden van school geschorst. Als ouders wijzen naar docenten en andersom is de oplossing ver weg. Als in plaats daarvan ouders, docenten én schooldirecteuren hierin samen optrekken, eventueel in combinatie met jongerenwerkers en/of psychologen, komen we verder. We doen het met z’n allen.

We hebben elkaar nodig. Zoek elkaar op, ook al is dat een uitdaging.

Een paar dagen in een koud huis zitten is onaangenaam, maar wie in oorlog zit heeft helemaal niets, behalve onzekerheid. Het beste uit jezelf halen, is dan niet aan de orde. Waarom krijgt vrede op aarde geen prioriteit, zodat we miljarden kunnen steken in talentontwikkeling?

Onder een deken en met een kruik zit ik op de bank te werken. De centrale verwarming in mijn huis is kapot dus ik zit een paar dagen in de kou. Ondanks de open haard, de elektrische verwarming en goede isolatie van het huis ervaar ik het als onaangenaam.

Hoe relatief mijn ongemak is, realiseer ik me als ik ’s ochtends meteen na het wakker worden het nieuws op tv aanzet. Ik zie verwoeste huizen, mensen zonder dak boven hun hoofd en zonder eten. Ik voel me niet happy in mijn koude huis, laat staan dat je geen huis hebt in de kou en leeft in onzekerheid hoe lang dat nog zal duren.

Het is alleen maar machogedrag
Honderden miljarden euro’s worden er in oorlogen gestoken en groepen staan tegenover elkaar in de wereld. Het is alleen maar machogedrag. Wat levert dat op? In mijn ogen alleen maar ellende en verliezers. Blijkbaar hebben we niks geleerd van de Tweede Wereldoorlog terwijl we de gevolgen elk jaar op 4 en 5 mei herdenken. Ik merk dat ik heel erg boos word van deze situatie.

Vrede moet ons gezamenlijke doel zijn
Waarom is vrede op aarde niet ons belangrijkste gezamenlijke doel? Zonder oorlogen in de wereld kunnen we zo veel geld besteden aan basisbehoeften voor iedereen, zoals een dak boven je hoofd, genoeg eten, een veilige omgeving. Dan komt er ruimte om energie en geld te steken in kansengelijkheid in wereld, want we hebben elk talent nodig.

Elk leven is een talent
Ik geloof dat elk leven een talent is. Die persoon kan de kracht zijn van innovatieve oplossingen voor de uitdagingen van de wereld. Zonder oorlogen kunnen we miljarden investeren in mensen en hun talenten. Wie niet bang hoeft te zijn in, of voor een oorlog kan zich ontwikkelen en uitgroeien tot waardevolle professional. Het beste uit jezelf kunnen halen is positief voor de wereld, voor de aarde. Welke talenten laten we gaan als er oorlogen blijven, wat zoveel levens kost?

Ik kan de wereld niet veranderen, maar er zijn altijd dingen die ik wel kan doen. Ik neem de verantwoordelijkheid om mensen hun talenten te laten ontwikkelen. Alle studenten die bij ons naar school gaan, krijgen de kans om het beste uit jezelf te halen. Zij gaan daarmee het verschil maken.

Het leven is korter dan je denkt. Probeer lief te zijn voor elkaar. Soms worden verschillen tussen mensen gezien als iets akeligs, iets negatiefs. Bespreek het, zodat je met die verschillen kunt omgaan. Dat is de basis voor samen de beste oplossing bedenken.

In mijn kantoor stonden op 17 januari een foto van haar, een kaars en een fles witte wijn. We herdachten onze geliefde collega Ingrid Moes die een jaar eerder overleed. Ik herinner me die dag in 2023 goed. Veel collega’s waren in tranen en zochten elkaar op. Het verdriet mocht er zijn. Iedereen voelde tot in z’n tenen dat we een dierbare kwijt waren.

Hoe hecht we zijn
Door alle emoties heen zag ik ook iets anders. Ik zag hoe lief wij voor elkaar waren, hoe we elkaar hielpen en hoe hecht we zijn. Vanuit die saamhorigheid maakten we die dag meteen afspraken over hoe we haar werk zouden voorzetten. Want wat zij deed was zo waardevol; ze ondersteunde  iedereen om diens visie en strategie waar te maken.

‘Om succesvol te zijn is een teamgevoel nodig’
Op dat moment voelde ik de eenheid in de organisatie en de bereidwilligheid om met z’n allen haar werk op te pakken. Daar was ik dankbaar voor en daar geloof ik nu nog steeds in. Hoe lastig de situatie ook is, we zetten samen onze schouders eronder. Dat is een les die ik heb geleerd na haar overlijden en die wil ik meegeven. Om succesvol te zijn is een teamgevoel nodig, we zijn een eenheid. Dat is de basis om met elkaar een oplossing te bedenken.

Wel kritisch blijven
Dat betekent dat we dezelfde visie hebben en dan bekijken wat is er nodig om die waar te maken. Een eenheid zijn betekent niet dat we hetzelfde moeten zijn en hetzelfde moeten denken! Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn, je moet kritisch blijven. Wel is het essentieel dat we elkaar en elkaars meningen accepteren. Soms worden verschillen tussen mensen gezien als iets akeligs, iets negatiefs. Je moet met die verschillen kunnen omgaan. Ik maak het altijd bespreekbaar als ik word geraakt; waar zit het verschil en waar knelt het?

Hoe zie jij dit?

Maakt het ons lui; makkelijk toegang krijgen tot kennis door Artificial Intelligence (AI), zoals ChatGPT? Ik denk het niet. Interessanter is de vraag op welke manier we deze technische ontwikkelingen inzetten om onze studenten beter voor te bereiden op hun (werk)leven. Dat is de nieuwe vorm van AI en onderwijs.

Google bestaat 25 jaar. Dat deed me denken aan de periode dat ik net begon aan mijn proefschrift. Voor mijn informatie moest ik toen naar bibliotheken voor boeken en artikelen. Al snel kwam toen de eerste zoekmachine. Ik tikte een zoekterm in en kreeg honderden artikelen ‘op mijn dak’. Ik durfde mijn computer niet uit te doen; straks is alles weg, dacht ik. Om dezelfde reden probeerde ik alle artikelen op te slaan.

Aan de ene kant was ik heel erg blij dat ik alles kon vinden. Aan de andere kant dacht ik: kan dit waar zijn? Hoe weet ik waar de informatie vandaan komt? Gelukkig had ik een promotor die mij goed heeft begeleid met het beoordelen van de informatie: is het feit of fabel? Hoe ga je dat valideren? Als je dat niet weet, check de referenties. Kortom, wees je bewust van wat je van internet gaat gebruiken, want je kan niet alles als waarheid aannemen. 

Angst voor technologie herken ik niet
Waar Google een slimme encyclopedie is, is ChatGPT weer een stap slimmer. Je stelt je vragen en binnen no time krijg je alle informatie die je nodig hebt, geschreven in een mooie tekst voor jou. Ik merk angst bij mensen over AI: hoe gaan we het veilig gebruiken in het onderwijs en hoe voorkomen we misbruik? Die angst bij een nieuwe technologie is begrijpelijk; 25 jaar geleden waren we bang wat Google zou doen met onze foto. Die angst deel ik niet. Ik voel juist ambitie met die technologische ontwikkelingen: hoe kunnen we het voor ons laten werken?

Laten we vooruitstrevend blijven
Gebruik technologische ontwikkelingen bijvoorbeeld om het beste uit jezelf te halen. Nederland is altijd vooruitstrevend geweest in het economische vakgebied. Alles wat we hebben bereikt, hadden we niet kunnen bereiken als we zouden denken: doe maar normaal, dan doen we gek genoeg. Heb ambitie!

Om het beste uit jezelf te halen, heb je meer nodig dan kennis, wat door AI binnen handbereik is. Behalve kennis heb je bijvoorbeeld ook een community van de school nodig, een netwerk buiten school, goed kunnen communiceren en samenwerken. Met andere woorden, het beste uit jezelf halen is in mijn ogen kennis vergaren in combinatie met andere competenties.

Hoe AI inzetten in onderwijs is de vraag
De rol van onderwijsinstellingen is om onze studenten daarmee te helpen. Op welke manier kunnen wij hen - onze nieuwe generatie - begeleiden om al die kennis uit heel de wereld te filteren en te stroomlijnen? Hoe combineren ze die bak aan beschikbare kennis met vaardigheden als netwerken, communicatie en samenwerken? Onze ambitie met AI luidt dus: we gaan dat samen met onze studenten ontdekken. 

Lees ook dit artikel van de werkgroep met de richtlijnen én kansen van AI: ChatGPT in het onderwijs? Integreren! Met oog voor kansen én risico’s (30 juni 2023)

De intentieverklaring Topsport die Hogeschool Inholland onlangs tekende met zes andere onderwijsinstellingen in Rijnmond maakt het voor studenten die aan topsport doen makkelijker om te studeren. Nahied pleit ervoor dat niet alleen de toptalenten in sport mogen genieten van flexibel onderwijs, maar alle studenten. Mét goede begeleiding.

Het hele weekend stond in het teken van sport toen mijn kinderen jonger waren. Hockey, tennis, judo, paardrijden en golf waren de sporten die ze deden. Genieten was dat voor mijn man en mij, want we waren de hele tijd met onze kinderen bezig. Ik vond het heerlijk om te zien hoeveel plezier ze hadden en hoe gedreven ze waren.

Alle talenten mogen ontplooien
Mijn zoon kreeg door judo bijvoorbeeld enorm veel zelfvertrouwen en energie. Bovendien had hij talent, want landelijk is hij een keer derde en een keer tweede geworden. Toen hij zestien werd bleek judo-en op hoog niveau steeds moeilijker te combineren met school. Hij stond voor een dilemma: wat moet ik doen? Omdat hij moest kiezen, ging hij toch voor school. Voor mijn zoon was het niet mogelijk om topsport te blijven doen in het voortgezet onderwijs. Dat vind ik jammer, want ik geloof dat jongeren de kans moeten krijgen om ál hun talenten te ontplooien.

Convenant met Rotterdam Topsport
Daarom ben ik blij met het tekenen van het convenant dat Rotterdam Topsport recent heeft afgesloten met onderwijsinstellingen in Rijnmond. Daarin spreken we met elkaar af dat we onderwijs zodanig flexibel maken dat studenten die sporttalenten hebben ook daaraan kunnen werken. In het reguliere onderwijs zouden zij niet op topsportniveau kunnen presteren.

Waar wil jij van, en over leren
Ik ga graag een stap verder en wil deze regeling voor topsporters bij Inholland uitbreiden. Niet alleen de toptalenten in sport mogen flexibel onderwijs genieten, elke student mag dat. Ik geloof dat onderwijs niet alleen gaat over naar school gaan voor verplichte vakken. Onderwijs gaat ook over je eigen interesses volgen: waar wil jij van, en over leren? Maak het voor studenten daarom mogelijk dat het kan, mét goede begeleiding.

Rol van docenten verandert naar leercoach
Bovendien sluit dat naadloos aan op onze strategie, waarin we werk maken van flexibilisering in het onderwijs. Ik ben me ervan bewust dat eigen regie voeren over je studie niet geschikt is voor alle studenten, maar de optie moet er zijn. De rol van docenten wordt met flexibel onderwijs ook anders. Om studenten te begeleiden, worden ze meer leercoaches.

Ik hoor al 30 jaar over leven lang leren
Een bijkomend voordeel van flexibel onderwijs voor onze studenten is dat zij in mijn ogen makkelijker hun leven lang blijven leren. Ik hoor al sinds ik in Nederland ben over ‘leven lang leren’ dus al zo’n dertig jaar. In de praktijk blijkt het lastig om mensen genoeg te motiveren om daadwerkelijk hun leven lang te blijven leren. Daarom denk ik dat wie al tijdens de studententijd gewend raakt aan (gedeeltelijk) zelf bepalen wat je leert, dat makkelijker zal blijven doen.

Wel of geen warmtepomp aanschaffen? De zonnepanelen liggen er al, maar als de salderingsregeling wordt afgeschaft, wordt die pomp wel prijzig. Het oude economisch denken, waarin financiële winst voorop staat, ombuigen naar nieuw economisch denken vraagt oefening. Zowel voor consumenten, als voor het bedrijfsleven en economen.

Ook op het dak van ons huis prijken ze: 22 zonnepanelen. Genoeg energie om onze elektrische auto op te laden en om eventueel een warmtepomp op te laten draaien. We kozen voor de zonnepanelen om drie redenen: 1) we willen totaal onafhankelijk zijn van de gasleverancier. 2) Nederland minder afhankelijk te laten zijn van de import van gas. 3) Het financiële aspect, want gas wordt alsmaar duurder.

Ze liggen er nog geen jaar op als eind januari de Tweede Kamer debatteert over het afschaffen van de salderingsregeling. De regeling betekent het volgende: mensen met zonnepanelen op het dak die meer energie opwekken dan zij zelf gebruiken, leveren het restant aan de energiemaatschappij. In ruil daarvoor krijgen zij energie van de maatschappij als zij zelf te weinig opwekken tegen hetzelfde lage tarief. 

Op de bank zit ik me op te winden
Terug naar het debat; ik ben er echt voor gaan zitten. Op de bank met mijn tablet op schoot volg ik de liveblogs van de politiek verslaggevers. Gedurende de avond zit ik me steeds meer op te winden over de geplande afschaffing van de salderingsregeling. In mijn ogen hebben mensen die afgelopen jaren hebben geïnvesteerd in zonnepanelen recht op de regeling, omdat zij hun steentje bijdragen aan het opwekken van duurzame energie. Het voelt oneerlijk naar hen dat de financiële voordelen van hun investering nu dreigen te vervallen.

Dit is denken in oude economie
Terwijl ik me zit op te winden op het eventuele afschaffen van de salderingsregeling, realiseer ik me: dit is denken in ‘oude economie’. Met andere woorden, wat zijn in geld de kosten en de baten? Bedrijven, consumenten en in dit geval ook de overheid maken op basis daarvan nog vaak beslissingen. Terwijl we om duurzaamheid te bevorderen juist die nieuwe economie moeten omarmen.

Niet ik, maar hoe wordt de wereld er beter van?
In de nieuwe economie beslis je op basis van zó veel meer dan de vraag: hoe word ik er beter van in geld? Een betere vraag is: hoe wordt de wereld er beter van? Je neemt dan allerlei aspecten mee, zoals kansengelijkheid, verschil tussen arm en rijk, milieu, duurzaamheid. Het meewegen van maatschappelijke impact beïnvloedt bedrijfseconomische beslissingen én huishoudelijke beslissingen.

Hoeveel duur mag kleding produceren zijn?
Ik ben zo blij dat de nieuwe economie onderdeel is van onze economische studies. Wij geven de studenten mee wat het effect is van de keuzes die je maakt. Bijvoorbeeld als het gaat om produceren. Denk dan niet alleen maar aan goedkoop produceren, zoals kleding laten maken in Bangladesh. Dat draagt bij aan nog meer ongelijkheid in die maatschappij. Door meer te betalen voor het produceren van de kleiding heb je misschien een iets mindere financiële winstmarge, maar de arbeider krijgt een beter salaris. Daarvan kan die beter rondkomen, de kinderen naar school laten gaan en zorg krijgen. Dus het maatschappelijke effect is enorm.

Overheid moet hierop sturen
Overigens heeft de overheid een belangrijke rol, want zij kunnen bepaalde keuzes sturen door maatregelen. Wij geven het vanuit het onderwijs mee, maar de overheid heeft echt een instrument in handen. Dat zo veel mensen zonnepanelen aanschaften, bewijst dat.

Wel of geen warmtepomp aanschaffen?
Omdat ik de nieuwe economie aan het promoten ben, overwegen mijn man en ik om een warmtepomp aan te schaffen. Puur vanuit het oude economisch denken, schaf ik de dure pomp niet aan, want het levert qua geld weinig op. Ik weet dat dit oud economisch denken is. Als consument ga ik daarom oefenen in het nieuwe economisch denken. Voor een schoner milieu, bijdrage aan de energietransitie en een duurzame wereld.

Als je iets wilt bereiken dan heb je elkaar nodig. Dat klinkt eenvoudig, maar om dat écht te doen, moeten we afstappen van het idee: ‘ik heb het hier voor het zeggen’. Zoek in plaats daarvan andere partijen op, zie elkaar en kijk kritisch naar je eigen aandeel. Kortom, regel het samen zonder je eigenbelang voorop te stellen.

Onderwijs vond ik eerst heel erg saai, tien jaar geleden. Op dat moment werkte ik bij het Innovatieplatform in Den Haag. Ik genoot van deze hectische baan; ik stond midden in het bedrijfsleven met de bobo’s om de concurrentiekracht van Nederland te versterken. Toen viel het kabinet en dat was het einde van het Innovatieplatform. Einde spannende tijd.

Onterechte aanname
Ik werd gevraagd door het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap voor een project over voortijdige schoolverlaters. Het leek me een traag departement, wat nogal een contrast zou zijn met mijn vorige baan. Dat bleek onterecht. Ik zou gaan werken met prestatiesubsidies en targets per regio en dat sprak me aan. Ik zei ja tegen de baan en ging aan de slag als coördinator van de accountmanagers en ik was zelf accountmanager voor onder andere de regio Rijnmond.

Wij als accountmanagers waren de link tussen het ministerie van OCW en de gemeentes. Moeilijk was het dat wij van het rijk waren en de mbo-onderwijsinstellingen waarmee we gingen werken, waren autonoom. Onze uitdaging daarin was dus: hoe worden we onderdeel van die regio om het aantal voortijdige schoolverlaters te verminderen?

Aantal voortijdige schoolverlaters halveerde 
Ik besloot me zo open mogelijk op te stellen: ‘Jongens, ik ben hier om samen te kijken naar waar het probleem ligt. Als het te maken heeft met regels van overheid, dan neem ik dat mee. Wat hebben jullie nodig om het beter gaat?’ Een goede analyse van de cijfers, was het antwoord van de scholen. Daar wist mijn analytische kant wel raad mee. Ik vocht bij het ministerie om de juiste cijfers boven water te krijgen. Daar had ik een goede zet mee gedaan, want niet alleen het aantal voortijdige schoolverlaters halveerde in de regio Rijnmond. Ook zag de regio mijn inzet en hoe we samen hebben gekeken naar wat er nodig was voor het oplossen van het probleem.

Klinkt makkelijker dan het is
Met andere woorden, ik werd gezien als iemand die onderdeel is van de regio. Die goede relatie maakte het mogelijk om makkelijker en effectiever de dingen te doen die nodig waren om het aantal voortijdige schoolverlaters te halveren. 

Van dit project heb ik geleerd dat als je iets wilt bereiken je elkaar nodig hebt. Dat klinkt eenvoudig, maar om dat écht te doen, moeten we afstappen van het idee: ‘ik heb het hier voor het zeggen’. Zoek in plaats daarvan de andere partijen op, zie elkaars belangen en kijk kritisch naar je eigen aandeel. Kortom, regel het samen zonder je eigenbelang voorop te stellen. 
In het project van voortijdige schoolverlaters keken alle betrokken kritisch naar hun eigen aandeel: wat is onze rol bij de voortijdige schoolverlaters? Wat kunnen we zelf leren over hoe we werken of hoe we hiermee omgaan?

Als econoom in het onderwijs
Dat het onderwijs saai is, daar ben ik van teruggekomen. Met mijn functie bij Inholland koos ik bewust voor studenten. Inmiddels zag ik als econoom de toegevoegde waarde van studenten die goed onderwijs krijgen voor de maatschappij. Minder uitval betekent meer studenten met een diploma en hun kennis en vaardigheden dragen bij aan kenniseconomie. Daarvoor is het belangrijk dat studenten plezier hebben in hun studie en zich op hun plek voelen op school.

Toen mijn kinderen op de basisschool zaten, werkte ik bij het Innovatieplatform. Dat was géén 9-tot-5-baan, en mijn man werkte onregelmatig in de zorg. Daarom hadden we oppas aan huis voor vijf dagen in de week. Op de dag dat ik een internationale conferentie in Eindhoven ging openen, kon de oppas er niet op tijd zijn en bracht ik zelf mijn kinderen naar school. Ik had een mooi pak aan gedaan, ik reed naar Eindhoven en toen ik daar de auto uitstapte zag ik het: ik had mijn huissandalen nog aan!

Wat een gekke vrouw
In de drukte van de ochtend was ik vergeten mijn mooie schoenen aan te trekken. Aangezien ik de vergadering opende, was er geen tijd om naar de winkel te gaan om schoenen te halen. Goed, dacht ik bij mezelf, dan denken ze maar wat een gekke vrouw met zo’n prachtige pak en die schoenen eronder.

Ik begon achter de katheder en voordat ik de officiële opening deed, stapte ik erachter vandaan, keek naar mijn voeten en zei: ‘Dames en heren, dit is het lot van een werkende moeder. Door alle haast ben ik vergeten mijn mooie schoenen aan te doen.’ Ik heb nog nooit zo veel applaus gekregen. In de pauze complimenteerden mensen me met mijn moed om het bespreekbaar te maken.

Durf te benoemen wat minder gaat
Op dat moment realiseerde ik me dat er veel kracht zit in bespreekbaar maken wat als minder geslaagd wordt gezien. Door te durven benoemen wat minder gaat qua werk en/of privé kun je het beter loslaten en dat geeft lucht. Zeker als vrouw, want vaak willen we het perfect doen. We hebben nog vaak bevestiging nodig dat we het kunnen. Dat belemmert ons om onze rol te pakken in bedrijfsleven. Zonder quota voor vrouwen in bepaalde functies moeten we onze rol pakken en gaan doen wat we willen doen.

Zorg voor gelijkwaardigheid
Met andere woorden, het is belangrijk om voor onszelf te zorgen. Meer durven, daar gaat het om. Doe wat jij als persoon wilt doen, neem verantwoordelijkheid voor je eigen leven. Dat doen veel van ons vrouwen niet goed genoeg. Daarmee bedoel ik niet dat alle vrouwen fulltime moeten gaan werken, maar zorg wel voor gelijkwaardigheid. Dat kan óók als vrouwen ervoor kiezen om voor de kinderen te zorgen. Gelijkwaardigheid gaat niet per se over een baan hebben of over geld verdienen, maar wel over voor jezelf gaan staan.

Wie wil jij zijn?
Dat vraagt lef. Daarom vraag ik jou: wie wil jij zijn als vrouw? Wat wil je zijn? Misschien zijn wij vrouwen zo gemaakt dat onze zorgfunctie flink ontwikkeld is, dat die ons is aangepraat in alle generaties voor ons. Ik wil niet analyseren waarom we zijn we zoals we zijn. Ik wil kijken naar de toekomst; welke rol kunnen wij vrouwen pakken om de wereld beter te maken?

Start nu met delen
Dat dit onderwerp leeft, blijkt uit alle reacties op mijn blog De kracht van vrouwen. Dankjewel  voor jullie mooie reacties. Laten we elkaar opnieuw inspireren door te delen wat we doen om goed voor onszelf te zorgen. Dat kan klein zijn of groot, de stap zetten is al durven.

Geluk op je werk heeft invloed op je geluk in je privé en sociale kring. Dat hoorde ik Erasmus-hoogleraar Guy van Liemt zeggen tijdens het laatste stadsdiner, georganiseerd door het Luxor Theater. Als collega’s kun je elkaars geluk beïnvloeden. Niet zo gek, want je brengt heel veel tijd met ze door. Ik wil niets liever dan dat iedereen met plezier naar zijn werk gaat. Maar hoe ga je dan om met een kritische blik op elkaar? Bij diversiteit en inclusie hoort immers ook dat iedereen vrij zijn mening kan geven. Dat brengt ons verder.

Groot cadeau
Ik vind het altijd fijn om van collega’s te horen hoe zij tegen zaken aankijken. Ook als zij kritisch zijn. Ik heb liever dat zij hun bedenkingen uiten dan dat zij niks zeggen, zich terugtrekken en op den duur misschien afhaken. Van een kritische blik leer je vaak nog meer dan van complimenten. Ik beschouw het als een groot cadeau: ik maak het open, kijk wat het is, waarom het zo is en wat ik ervan kan leren. Onzeker word ik er niet van. 

Te fel
Of ik vaak die kritische blik heb gehad? Ja nou, honderden keren! Wat mij nog het meest is bijgebleven is die keer dat mijn collega mij waarschuwde dat ik in een gesprek soms heel boos en fel kon kijken. “Het lijkt dan alsof je je mening wil doordrukken,” zei hij. Dat ís niet zo, maar blijkbaar zie ik er dan wel zo uit. Nu ik dat weet, neem ik soms even de tijd om mijn gezichtsspieren te ontspannen en te glimlachen. 

Best spannend
Een kritische blik geven (en ontvangen) is best spannend en óók persoonlijk en dichtbij. Je neemt een risico. Dat doe je alleen als je iemand zo waardeert dat je bereid bent dat risico te lopen. Ik snap best dat sommige mensen het lastig vinden een collega ergens op te wijzen. En ik realiseer mij ook dat kritiek van mij – als leidinggevende – hard kan aankomen. Daarom ga ik er op de werkvloer voorzichtiger mee om dan bijvoorbeeld in het managementteam. Sterker nog: als MT organiseren wij onze eigen feedback door te vragen naar drie dingen die je van je collega leert en drie zaken die je niet oké vindt. Dat gaat heel goed: we moeten vaak erg lachen. Ik kan dat beter hebben dan kritiek van mijn kinderen. Die houden je een spiegel voor: ‘van wie denk je dat ik het heb?’ Och, mijn arme ouders, denk ik dan…

Spreek je uit!
Wat was ik blij om mijn collega’s van de verschillende domeinen en vestigingen te zien tijdens de Dag van het Onderwijs & Onderzoek op 10 november. Dat was echt een geluksmomentje! En wat was ik trots op de twee collega’s van Business, Finance and Law die waren genomineerd voor een onderzoeks- en onderwijsaward. Krista Schram, associate lector van het lectoraat Publiek Vertrouwen in Veiligheid, werd Onderzoeker van het jaar. Een selfie hoort daar natuurlijk bij. Ook feliciteer ik Nol Graas, docent Technische Bedrijfskunde, met zijn award voor Docent van het jaar.

Tijdens deze dag hebben we met z’n allen nagedacht en gesproken over welke kant we op willen en waar we onze studenten willen brengen. Hopelijk voelde iedereen zich vrij om zijn mening te geven over de ingeslagen en gewenste koers, óók als die kritisch was. Belangrijk, want het gaat om hún onderzoek, hún onderwijs, hún studenten en hún werkgeluk. Trek je mond open; alleen zo komen we verder. Alleen zo voelt iedereen zich happy op zijn werkplek.

Zie jij een kritische blik van collega’s of leidinggevenden eerder als positief of als negatief? Durf je zelf iemand ergens op te wijzen? En heeft het invloed op het plezier in je werk? Reageer hieronder!

Mijn oma was directeur van een basisschool. Dat was in Iran, zo’n 55 jaar geleden. Naast haar werk moest ze haar zieke man verzorgen, bracht ze vijf kinderen groot en zorgde ze ervoor dat die allemaal konden studeren en zichzelf konden bedruipen. Zij leerde mij hoe sterk en belangrijk vrouwen zijn. ‘Wij zijn de pilaren van de maatschappij,’ zei ze. ‘Zonder ons is er geen voortplanting. Wij zijn het fundament van het gezin, van de toekomst.’ Ik geloof daar heel erg in.

Alleen de vorm is anders 
Hoe kan het dan dat wij wereldwijd nog regelmatig een ondergeschikte positie innemen? Of het nu gaat om Iran waar jonge vrouwen worden gedood omdat ze hun hoofddoek niet correct dragen, om Afghanistan waar vrouwen niet naar school mogen of om Saoedi-Arabië waar vrouwen tot voor kort geen rijbewijs mochten halen. Denk ook aan Westerse landen als Nederland waar nog altijd blijf-van-mijn-lijfhuizen nodig zijn en waar vrouwen op sommige plekken op de arbeidsmarkt achtergesteld zijn. Overal ter wereld worden vrouwen onderdrukt en zijn ze tweederangsburgers. Alleen de vorm is anders.

Van leeuw naar schaap
Ik begrijp het niet. Hoe komt het dat wij als leeuwen worden geboren en als schapen worden opgevoed? Waarom verdienen vrouwen in gelijke functies nog steeds minder dan mannen? Waarom zijn er quota nodig om het aantal vrouwen in topposities te verhogen? Hoezo vindt vrouwenonderdrukking in sommige landen plaats uit naam van de religie? Waar staat dat dan? Is het de cultuur? Zien mannen de kracht van vrouwen niet? Of zijn wij zelf niet in staat om die kracht te laten zien? Waarom lukt het ons maar niet altijd om een gelijkwaardige plek te verwerven?

We moeten zelf stappen zetten
Als we gelijke kansen willen, zullen we zelf ook stappen moeten zetten. Ik ben trots op de Iranese vrouwen die al weken protesteren. Als de maat vol is, komen vrouwen uiteindelijk in verzet: ze gaan scheiden, demonstreren, lopen weg naar een blijf-van-mijn-lijfhuis of zoeken een baan. Ik heb vertrouwen in hun veerkracht. Tegelijkertijd moeten ze voor zichzelf blijven opkomen, elkaar steunen en beseffen dat zij alles kunnen wat mannen ook kunnen. De strijd voor gelijke rechten mag nooit verslappen. Ik hoop dat vrouwen én mannen zich écht gaan realiseren dat iedereen met respect behandeld moet worden. Uiteindelijk maken wij met z’n allen de maatschappij!

Ik ben benieuwd: wat kun jij doen of wat kunnen wij doen om hier uit te komen? Laat je reactie achter!

Ik verlang naar een samenleving waar de mensen er echt voor elkaar zijn, elkaar steunen en voor elkaar zorgen. Ik ben in zo’n maatschappij geboren en mis dat in Nederland. Ook bij Inholland streef ik naar een community waar mensen naar elkaar omkijken en respect voor elkaar hebben. Hoe divers we ook zijn. 

Mijn dochter was laatst in Japan. Ze vertelde mij dat alle Japanners mondkapjes dragen, ook al zijn die niet meer verplicht. Ze houden die op om andere mensen te beschermen. Dat maakte grote indruk op haar. En op mij. Dat is écht samen leven, dacht ik. Niet alleen naast, maar mét elkaar leven. Zo’n verschil met Nederland waar winkelruiten werden ingegooid en mensen demonstreerden omdat ze  – op het hoogtepunt van de coronacrisis -  tegen de mondkapjesplicht waren.

Buigen voor elkaar
In Japan laten mensen dagelijks zien dat ze de ander waarderen: ze buigen voor elkaar! En hier? Hier zie ik regelmatig dat jongeren in een volle trein weigeren op te staan voor een oudere of gehandicapte reiziger. In de Tweede Kamer is wederzijds respect soms ook ver te zoeken. Onze maatschappij is verhard.

Wij hechten enorm aan individuele vrijheid. Ik zie dat er veel kinderen zo worden opgevoed: jij bent het allerbelangrijkst, je moet doen wat jíj wil. Het kind zelfvertrouwen meegeven; daar is niks mis mee, maar we zijn daarin een beetje doorgedraaid. We zijn vergeten dat we andere mensen nodig hebben om gelukkig te zijn en dat wij betekenis kunnen hebben voor hun leven. Zoals af en toe eens op bezoek gaan bij een oude oma of een boodschap doen voor de buurman. Niet ik, ik, ik maar wij, wij, wij.

De vreugde van echt samenleven
Toen ik klein was, zorgden we met de hele familie voor de tante van mijn vader. Zij had geen kinderen en haar man was overleden. We kochten een appartementje voor haar en we maakten een rooster wie wanneer boodschappen deed en wie met haar naar de dokter ging. Die vrouw heeft nooit het gevoel had dat ze alleen was en dat ze er alleen voor stond. We deden het met z’n allen en dat was gewoon.

Die mentaliteit zie ik in Nederland nu niet terug, terwijl dat vroeger wel zo was met de zuilen en de kerkgemeenschappen bijvoorbeeld. Nu is de mentaliteit meer: ik heb mijn eigen leven. Terwijl in mijn ogen een deel van je leven bestaat uit er zijn voor elkaar. We hebben elkaar financieel misschien minder nodig, maar emotioneel wel. Alleen dan hebben we een samen-leving. Nu lijkt het vaak een individu-leving.

Diversiteit zonder inclusie = leven naast elkaar 
Dat zie ik graag nog meer op onze eigen hogeschool. Wij zijn enorm divers en dat is me hartstikke dierbaar. Het moet alleen wél samengaan met inclusie. Pas dan is er echt sprake van samen leven. De  studentencommunity die ik voor ogen heb is een goed begin. Studenten vanuit de hele school kunnen elkaar dan vinden binnen een brede club. Uit mijn eigen studietijd weet ik hoe fijn het is zo’n ontmoetingsplek te hebben. Zo’n gezelschap vormt een samenleving in het klein, waar mensen er voor elkaar zijn. Ik gun dat mijn studenten heel erg. En hopelijk verandert ook de maatschappij in het groot weer in een echte samenleving; van, voor en met elkaar.

Het studiejaar zit erop; dit zijn mijn drie hoogtepunten en een minpunt van afgelopen jaar.

Hoogtepunt 1: Zoveel geslaagde studenten!
Zoveel studenten hebben dit jaar hun diploma gehaald, ondanks alle coronaperikelen en de stress over de oorlog in Oekraïne. Dat is voor mij altijd weer de kers op de taart. Daar doen we het uiteindelijk met z’n allen voor. Ik wil alle geslaagde studenten van harte feliciteren, net als hun docenten en begeleiders. 

Lieve studenten, jullie kwamen binnen als een rups in een cocon en vliegen uit als een prachtige vlinder. We moeten jullie nu loslaten. Dat doet pijn, maar we hebben er alle vertrouwen in dat jullie gaan schitteren en een hele mooie toekomst tegemoet gaan!

Hoogtepunt 2: Nieuw onderwijsconcept
Binnen het economisch-juridische domein hebben we dit studiejaar heel veel zaken aangepakt. Eigenlijk zijn dat allemáál hoogtepunten voor mij. Als ik er dan toch een paar uitkies, denk  ik bijvoorbeeld aan alles wat wij dit jaar hebben gedaan om ons onderwijs en onderzoek in samenwerking met het beroepenveld verder vorm te geven. Binnen Business Studies en Finance hebben we gewerkt aan een nieuw onderwijsconcept waarmee we volgend studiejaar beginnen. Het werken in labs en het doen van onderzoek zijn daarin ingebouwd. Studenten hebben de vrije keuze om uit verschillende minoren buiten hun opleiding te kiezen. Zo kan bijvoorbeeld een finance-student die later graag in de zorg wil werken een minor in de zorgsector volgen.

Internationalisering is ook onderdeel van de curricula geworden. Dat wordt op verschillende manieren vormgegeven. Zo werken we in het Lab Slow Fashion met onder meer Braziliaanse bedrijven samen. Maar dat is niet de enige buitenlandse mogelijkheid. Door uitbreiding van onze samenwerking met diverse buitenlandse universiteiten wordt het voor meer studenten mogelijk om internationale ervaring op te doen.

Hoogtepunt 3: Samenwerking: op alle fronten
Door intern én met de partners en het beroepenveld in de regio samen te werken kunnen we niet alleen onze studenten meer mogelijkheden bieden, maar ook een grotere bijdrage leveren aan het oplossen van maatschappelijke problemen. Samen sta je immers sterk. Binnen ons Domein Business, Finance & Law willen we veel van elkaar leren en met elkaar delen, zodat wij gezamenlijk onze studenten breed kunnen opleiden. Zo’n interdisciplinaire samenwerking vereist verdere professionalisering van de teams. Ik wil dat zij – en niet het managementteam - dat invullen. Terugkijkend ben ik heel trots op de manier waarop de teamleiders dat hebben opgepakt.

Dat samenwerking met het beroepenveld mooie dingen kan opleveren, bewijst het Lab Lombardijen. Dat is een coöperatie tussen BFL, het zorgdomein en de gemeente Rotterdam. Doel is Rotterdammers te helpen een duurzame bestaanszekerheid op te bouwen.

En ten slotte hebben we mooie stappen gezet in de verdere ontwikkeling en realisering van doorlopende leerlijnen. Voor sommige studenten zijn wij het eindstation, voor andere een tussenstation. Met de aanpalende opleidingsinstituten (Albeda, Zadkine en Erasmus Universiteit) zijn afspraken gemaakt. Daardoor kunnen mbo-studenten sneller hun hbo-diploma Rechten halen, onze eigen  HBO-Rechten-studenten makkelijker aansluiting vinden bij de universitaire rechtenstudie en worden andersom afgehaakte Erasmus-rechtenstudenten bij ons opgevangen.

Minpuntje
Wat het minpunt is van afgelopen jaar is dat studenten wel op school mogen komen, maar dat velen dat nog niet doen. En zij vallen misschien straks uit. Terwijl wij het onderwijs zo graag samen met hen willen vormgeven.

Studenten, kom daarom naar school! Zodat wij jullie volgend studiejaar ook weer live kunnen boeien en binden!

Ik wens alle mensen bij Inholland een geweldige zomervakantie toe. Rust lekker uit en geniet! En de net-afgestudeerden wens ik veel succes toe. We hopen jullie nog vaak als alumni te mogen begroeten!

Als student heb ik ontzettend veel gehad aan de studentenclub waarin ik zat. Die had ik zelf opgericht; het was het eerste wat ik deed toen ik naar de universiteit ging. Ik gun mijn studenten net zo’n fijne club.

Het leek me als kersverse eerstejaars fijn om met mijn jaargenoten te kunnen praten over onze studie, elkaar te kunnen helpen en samen leuke dingen te doen. Daarom richtte ik in Teheran onze eigen studentenclub op. Niet alleen voor medestudenten van mijn studie, maar voor de hele universiteit. Ik was 17 jaar en werd opgeroepen door de rector van de universiteit. “Wat is je  bedoeling met de club?”, wilde hij weten. Ik had het scherp voor ogen: studenten uit verschillende delen van Iran met elkaar in contact brengen (“sommigen waren nooit eerder in Teheran geweest”) om elkaar te leren kennen, te helpen en te laten samenwerken.

Studeren is niet alléén je diploma halen
Mijn studietijd werd er veel leuker door. Ik verheugde me erop naar college te gaan en mijn vrienden daar te zien. Dan voel je je thuis op school; zie je je opleiding niet als een verplicht nummer, omdat je nou eenmaal je diploma moet halen. De waarde van dat diploma is niet alleen het papiertje zelf, maar ook alles wat daar omheen zit. Dat neem je mee in je verdere leven. Dat gun ik Inholland-studenten ook.

We zijn blij met betrokken studenten
Er zijn bij Inholland allerlei formele en informele groepen waarbij studenten zich kunnen aansluiten, zoals studieverenigingen, de deelmedezeggenschapsraad (DMR) en de opleidingscommissies. Dat is geweldig voor de school – want zo krijgen wij feedback op ons onderwijs – én geweldig voor de studenten – want zo hebben ze inspraak en doen ze vaardigheden op die hen later goed van pas komen.

Een baan met één appje
Maar wij bereiken lang niet iedereen. Veel studenten hebben het druk, lezen hun mailtjes niet en voelen zich niet erg betrokken bij hun klas of opleiding. Dat is zó jammer! Je kunt er zo veel aan hebben als je met medestudenten hebt leren onderhandelen, communiceren en discussiëren en een netwerk hebt opgebouwd. Die vrienden van vroeger zijn de ondernemers, managers en ceo’s van morgen. Die kunnen je straks helpen met het vinden van een baan. Met één appje in de groepsapp!

Mijn droom
Ik gun iedereen die mogelijkheden. Daarom wil ik graag dat de studentenparticipatie bij Inholland Rotterdam groter, diverser en meer interdisciplinair wordt. Mijn droom is om een community of platform van en voor studenten op te richten – de juiste naam heb ik nog even niet – waarbij ze zich allemaal kunnen aansluiten. Elk mens heeft de behoefte om ergens bij te horen en we worden alleen maar rijker door inclusiviteit. Ik wil dat voor mijn studenten graag faciliteren.

Van, voor en door studenten
De club die ik voor ogen heb, is een soort mix van een studie- en een studentenvereniging. Van, voor en door studenten. Aan de ene kant geeft het studenten de mogelijkheid om mee te denken over onderwijszaken. Daardoor kunnen wij hen beter begeleiden en hopelijk ook beter bereiken. Aan de andere kant moet het er ook gezellig zijn, zoals bij een sportvereniging. Een plek met leuke activiteiten waar je graag tijd doorbrengt, elkaar tegenkomt en vrienden (voor het leven) maakt. Omdat het jóuw club is, voel je je er ook verantwoordelijk voor.

Betaald bijklussen
Via zo’n community kan je ook nog eens je bijbaan vinden. Waarom zou je bij een winkel gaan werken als je ook iets kunt verdienen met een klus voor Inholland, zoals eerstejaars begeleiden of taalcursussen of workshops geven. Bijvoorbeeld via het Studentsucces Centrum of Students4students. Zo kun je je school helpen en krijg je er nog geld voor ook. En ondertussen bouw je samen met je medestudenten aan je netwerk.

Een geslaagde cross-over levert meer op dan de som der delen. Daarom praten tijdens het Diner Pensant op 11 mei onderzoekers, docenten en ondernemers over de noodzaak en mogelijkheden van een duurzame voedselproductie. Dat is hard nodig, want de wereld moet ook na ons nog genoeg kunnen eten.

Het praatje van Diederik Samson tijdens het afscheid van onze collega Pieter van der Hoeven op vrijdag 8 april raakte me. Hij was vroeger Kamerlid en fractieleider van de PvdA, maar doet nu iets totaal anders. Net als ik. Ook ik was actief in de politiek. Politiek is enorm interessant, maar ook heel kwetsbaar: je leven kan ieder moment veranderen. Daar moet je tegen kunnen. Ik koos uiteindelijk voor een ander, zekerder pad.

Die kwetsbaarheid zag ik terug bij Diederik Samson die moest opstappen als partijleider. Ik vond het mooi om te zien dat hij nu als milieudeskundige heel zinvol werk doet. Werk dat mensen bewust maakt van de uitdagingen waar de wereld nu voor staat. Net als waar wij onze studenten op voorbereiden. 

Stop met opmaken wat moeder natuur ons biedt
Een van die uitdagingen is de uitputting van de aarde. Het is de hoogste tijd om te stoppen alles op te eten wat moeder natuur ons biedt. Zij is er ook voor de generaties na ons. Energietransitie, duurzaamheid, klimaatneutraal ondernemen; het is allemaal broodnodig om de aarde niet verder uit te putten. Helaas zie ik daar in het dagelijks leven nog weinig van terug.

Duurzaam produceren vraagt geduld
Een duurzame wereld begint bij duurzaam produceren. Dat vergt heel veel investering en geduld, omdat het niet direct winst oplevert. De levensloop van duurzame producten is namelijk veel langer dan van een wegwerpartikel door hergebruik en vernieuwing. Soms worden deze producten zelfs niet verkocht, maar aan verschillende klanten verhuurd, zoals auto’s, keukens of swapfietsen. Kortom, bij duurzame producten duurt het langer voordat je je geld eruit hebt. Dat is voor veel ondernemers niet erg aantrekkelijk.

Nu zaaien, later oogsten
Binnen Hogeschool Inholland dragen wij bij aan een betere toekomst door in ons onderwijs en onderzoek te focussen op duurzaamheid en de noodzaak van een circulaire economie. Van onze studenten moeten we het straks hebben. Als zij het nut ervan inzien én weten hoe ze het moeten aanpakken, gaat de toekomst er anders uitzien. Nu zaaien om later te kunnen oogsten.

Dat doen we in álle opleidingen, want de oogst wordt helemaal rijk als je verschillende disciplines samenvoegt. Daarom nemen we ook het beroepenveld bewust mee in onze missie. Een geslaagde cross-over levert meer op dan de som der delen. Aandacht voor duurzaamheid in onderwijs + in onderzoek + in de beroepspraktijk = een toekomstbestendige wereld….

Diner pensant
Onze domeinen Agri Food & Life Sciences en Business, Finance & Law werken nauw samen op het terrein van het voedselvraagstuk. De agrifood-sector heeft niet alleen behoefte aan kennis over duurzame voeding maar ook aan financieel-economische knowhow om de productie daarvan haalbaar te maken. Op 11 mei organiseren wij een Diner Pensant voor onze relaties binnen het werkveld. Onder het genot van een gezamenlijke maaltijd praten onderzoekers, docenten, ondernemers en ketenpartners met elkaar over circulair produceren en investeren: efficiënt, met minder verspilling en meer rendement.

Ik heb veel zin in dat diner, omdat we zo in een fijne setting belangrijke thema’s kunnen bespreken. Als een paar partners zich aan ons binden om onze studenten mede te begeleiden, is de avond voor mij geslaagd. En komt een duurzame toekomst weer een stapje dichterbij.

Op 16 maart zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Door een vakje rood te maken, kun je meebepalen wie het de komende jaren voor het zeggen krijgen in je gemeente. Dat iedereen in Nederland mag stemmen én dat elke partij er mag zijn, is een groot goed. Dat is niet overal vanzelfsprekend.

Ik weet nog goed dat ik voor de eerste keer hier in Nederland mocht stemmen. Ik was rond de 30 en net Nederlands staatsburger geworden. Het aannemen van dat grote stembiljet mét dat rode potlood, het inkleuren van het vakje van mijn politieke favoriet, het deponeren van míjn stem in die grote bus…. Het voelde als rijkdom. Als een groot cadeau.

Gevoel van vrijheid
In sommige andere landen gaat het er in verkiezingstijd heel anders aan toe. Niet iedereen heeft daar het recht om zich verkiesbaar te stellen: kandidaten en partijen moeten eerst door allerlei organen worden goedgekeurd. Of dat goed of slecht is, laat ik in het midden. Het gaat mij erom dat het gevoel dat je niet vrij bent om te stemmen op wie je wilt een psychisch effect heeft op mensen. Het is benauwend.

Hier krijgen alle partijen de gelegenheid om hun standpunten te laten horen. Ook politieke groeperingen die niet door iedereen worden gewaardeerd. Wil je een partij starten? Campagne voeren? Ga je gang! Dat je mag zijn, doen, denken, zeggen en stemmen zoals jíj dat wilt, geeft je een ultiem gevoel van vrijheid.

Water bij de wijn
Helaas wordt dat niet door iedereen gewaardeerd. Sommige mensen zijn teleurgesteld in de politiek. Zij hebben het idee dat hun stem niet telt en blijven daarom 16 maart thuis. Het klopt dat partijen hun beloftes soms niet kunnen waarmaken. Er is in Nederland nu eenmaal niet één partij die de dienst uitmaakt. Er moeten altijd compromissen worden gesloten. Soms wordt er zo veel water bij de wijn gedaan dat de wijn niet eens meer naar wijn smaakt. Vervelend, maar het laat ook zien dat wij in Nederland respect hebben voor andere opvattingen.

Klein beginnen
Niet alle jongeren zijn geïnteresseerd in politiek. Saai. Gedoe. Ver van mijn bed. Dat is misschien hoe jij erover denkt? Of omdat je al landelijk stemt, boeien lokale problemen je niet? Geldt dit voor jou, besef dan wel dat grote landelijke issues als racisme, milieuvervuiling, ongelijkheid en armoede een optelsom zijn van dit soort problematiek binnen gemeenten. Dáár begint het. Als het op lokaal niveau wordt opgelost, bestaat het ook op nationaal niveau niet meer. Daarom zijn gemeenteraadsverkiezingen zo belangrijk. Klein beginnen voor een groot effect.

Laat je stem horen   
Je stem laten horen en samen met je medeburgers het politieke klimaat van je land bepalen hoort bij je burgerschap. Wij hebben een verantwoordelijkheid naar elkaar toe. Als directeur van Inholland Rotterdam vind ik het belangrijk om die waarden aan onze studenten mee te geven. School is niet alleen een instituut om kennis te vergaren, maar ook een plek waar je je bewust wordt van jouw rol in de maatschappij. Daarom organiseerden wij op 25 februari met studentenvereniging SSR Rotterdam een debat waarin studenten in gesprek konden gaan met alle Rotterdamse partijen. 

Mijn 16 maart   
Ik ben een politiek dier. Voor ‘mijn’ eerste verkiezingen in Nederland heb ik stapels partijprogramma’s gelezen, ben ik naar heel veel bijeenkomsten geweest, volgde ik debatten en las ik alle kranten. Ik kende de partijen toen niet. Nu wel, maar nog steeds volg ik alles. Op 16 maart zit ik de hele avond voor de tv om de verkiezingsuitslagen te horen en om te zien hoe de partij waar ik op heb gestemd het heeft gedaan.

Stemmen voor de gemeenteraadsverkiezingen Rotterdam op onze locatie? Dat kan in ruimte 0-318! 
Neem je stempas en ID mee en kom stemmen!

Samen met andere disciplines en sectoren maatschappelijke problemen aanpakken; daar wordt iedereen beter van. Én het is een uitdaging. Multidisciplinair werken vergt lef: je moet uit de comfortzone van je eigen vakgebied stappen. Durf ondernemend te zijn, durf de samenwerking met andere branches aan te gaan, overwin je koudwatervrees. Daar komen hele mooie dingen van. Studenten Integrale Veiligheidskunde (IVK) bewezen dat. 

“Ik ben zo ontzettend trots op dit project! Hoe vaak hebben we het niet gehad over de meerwaarde van multidisciplinair werken? En hoe vaak komt het er écht van? Deze studenten deden het gewoon!” Dit zei ik in mijn welkomsttoespraak voor de groep IVK-studenten en -docenten in het Auditorium op 10 januari. De woorden kwamen rechtstreeks uit mijn hart. Ik weet niet of mensen me hebben zien glimmen van trots, maar zo voelde ik het wel. Zo’n groep jonge mensen die samen zulke gave plannen bedenken waarvan alle Rotterdammers kunnen profiteren: dat is toch tof? Ik word daar echt heel blij van! 

Veiligheidsgevoel verhogen in Zuiderpark 
Na het plenaire deel presenteerden de IVK-studenten van Inholland Rotterdam met hun collega-studenten van de TU Delft hun ideeën om het veiligheidsgevoel in het Zuiderpark te vergroten. In deze plannen wordt technische kennis (TU) gecombineerd met kennis over veiligheidsbeleving (Inholland). Samen blijken praktijkgerichte en wetenschappelijk opgeleide studenten slimme oplossingen te kunnen bieden om mensen zich veiliger te laten voelen in het park. Als basis voor dit project gebruikten zij het onderzoek ‘Veiligheidsbeleving in het Zuiderpark’ van het lectoraat Publiek Vertrouwen in Veiligheid. Dit project is een voorbeeld van hoe wij ons onderwijs willen vormgeven. 

Koudwatervrees 
Ons onderwijs is erop gericht studenten voor te bereiden op hun latere werk. Een belangrijk onderdeel daarvan is leren samenwerken met collega’s van diverse pluimage. Daarmee oefenen Inholland-studenten bijvoorbeeld in onze living labs. In de praktijk blijkt het echter lastig om studenten – en medewerkers – daarvoor te enthousiasmeren. Vaak vindt dit ‘nieuwe’ onderwijs plaats náást het ‘oude’ onderwijs. En onbekend maakt onbemind: studenten kennen de mogelijkheden niet, het past nét niet binnen hun opleiding of ze gaan liever voor ‘veilige’ studiepunten. 

Ook bij medewerkers is er veel koudwatervrees. Multidisciplinair werken betekent geven en nemen. Het vraagt lef om uit je eigen oude en vertrouwde vakgebied te stappen. Om over je eigen grenzen heen te kijken en eens een andere bril op te zetten.

Samen leren, samen werken: het kán 
Het bijzondere van dit project van de IVK-afstudeerrichting Stad en Veiligheid is dat het echt onderdeel was van het onderwijs. Het voldoet aan alle eisen en is gericht op de totale groep, niet alleen op enkele vrijwilligers. Alle 54 vierdejaarsstudenten werden getoetst, kregen er cijfers en studiepunten voor. Dat maakt het verschil. Deze studenten en medewerkers hebben laten zien dat het kán. 

Natuurlijk zijn er kinderziektes en problemen die opgelost moeten worden. Maar deze manier van (samen)werken opent ook nieuwe wegen. Dat het aanslaat, blijkt: opdrachtgever gemeente Rotterdam is enthousiast over de ideeën en zoekt naar mogelijkheden om die uit te voeren. 

Grijp je kans
In mijn welkomsttoespraak heb ik de gemeente bedankt voor hun vertrouwen om in deze opdracht met Inholland en de TU Delft te werken. Ik hoop dat het IVK-voorbeeld meer studenten en medewerkers binnen Inholland motiveert om buiten de gebaande paden van hun eigen disciplines te treden. Om hun mindset te veranderen. Dit is je kans om je anders, beter, breder te kunnen ontwikkelen. Grijp ‘m! 

Lees het artikel Schommels vergroten veiligheidsgevoel in Zuiderpark om te zien welke oplossingen IVK- en TU-studenten hebben bedacht om meer (groepen) mensen naar het Zuiderpark te trekken en daarmee de veiligheidsbeleving van parkbezoekers te vergroten.