Je thuis voelen bij Hogeschool Inholland zit soms in de kleinste dingen. Een begroeting in de ochtend, een vertrouwd gezicht op de gang of iemand die je bij naam kent. Voor teamondersteuner Manon Spronk draait de Inholland-belofte ‘Je voelt je thuis bij Inholland’ om persoonlijke aandacht en oprechte betrokkenheid.

“Ik loop ’s ochtends de school binnen en word eerst begroet door de schoonmaker die ik goed ken. Daarna de dames van de receptie en vervolgens kom ik op de trap weer iemand tegen die ik ken. Er wordt zoveel gegroet en gepraat met elkaar. Dat geeft mij een gevoel van thuis.”

Die persoonlijke benadering neemt Manon ook mee in haar werk bij de dienst Onderwijs, Onderzoek en Studentenondersteuning. Ze heeft onder andere contact met studenten rondom werving en instroom en probeert verder te kijken dan alleen hun naam. “Ik probeer zo min mogelijk e-mails te sturen en zoveel mogelijk persoonlijk contact te zoeken. Ik kijk bijvoorbeeld in het rooster waar studenten les hebben en loop gewoon naar ze toe. Ik merk dat studenten dat fijn vinden.”

Persoonlijk contact maakt het verschil
Manon weet uit eigen ervaring hoe belangrijk persoonlijke aandacht is. Ze studeerde zelf bij Inholland en werkt inmiddels samen met mensen die ooit haar docent waren. “Hoe ik zelf behandeld ben, zo behandel ik de studenten nu ook.” Door studenten persoonlijk op te zoeken, hoort ze beter wat er speelt en bouwt ze een vertrouwensband op. Ze wil weten waar studenten goed in zijn, waar ze tegenaan lopen en wat ze nodig hebben.

Oog voor de persoon achter de student
Nu Manon voor meerdere opleidingen gaat werken, wil ze die persoonlijke band blijven behouden. Dat is een uitdaging, maar voor haar ook een belangrijk onderdeel van de belofte. “Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik met iedereen een goede band heb en dat mijn manier van omgaan aansluit bij wat iemand nodig heeft?”

Voor Manon betekent je thuis voelen bij Inholland dat je elkaar kent, elkaar ziet en er voor elkaar bent. Juist die persoonlijke aandacht maakt dat studenten én collega's zich welkom en verbonden voelen.

Maatschappelijke vraagstukken stoppen niet bij de grenzen van landen, disciplines of organisaties. Voor onderzoeker Nesrin El Ayadi betekent de Inholland-belofte ‘We verbinden grensoverstijgend’ vooral: nieuwsgierig blijven naar andere perspectieven, juist als die je eigen ideeën ter discussie stellen.

Nesrin steekt regelmatig letterlijk een grens over. Ze woont in Antwerpen en reist voor haar werk naar Nederland. Maar de grenzen die ze in haar onderzoek probeert te verleggen, gaan veel verder. In haar onderzoek naar ecosociale rechtvaardigheid kijkt ze naar vraagstukken rondom ongelijkheid, macht en rechtvaardigheid. Daarbij zoekt ze bewust naar kennis en ervaringen buiten haar eigen vertrouwde omgeving. “Door die perspectieven met elkaar te verbinden, leren we niet alleen van anderen, maar kijken we ook kritischer naar onszelf.”

Leren van elkaars blinde vlekken
Hoe verschillend mensen naar hetzelfde maatschappelijke vraagstuk kunnen kijken, ervaart Nesrin in het internationale programma Decolonial Questions in Social Work. Samen met collega's en studenten uit België, Frankrijk en Duitsland onderzoekt ze hoe het koloniale verleden doorwerkt in onze samenlevingen en het sociaal werk. Ze ontdekken overeenkomsten, maar worden ook geconfronteerd met hun eigen blinde vlekken. “Dat vind ik misschien wel het meest waardevolle aan grensoverstijgend werken: je leert niet alleen de ander beter begrijpen, maar ook jezelf.”

Kennis zit niet alleen in boeken
Ook in haar onderzoeksmethoden zoekt Nesrin naar andere manieren om kennis te delen. Zo ging ze eens breien met een groep vrouwen om hun perspectieven op de energietransitie te verkennen. Door samen iets te maken, ontstond een ander gesprek. De vrouwen brachten kennis en ervaringen in die met traditionele onderzoeksmethoden misschien minder zichtbaar waren geworden. “Deze vrouwen hebben ontzettend veel kennis in hun handen en lichaam, terwijl ik als onderzoeker juist degene ben die moet leren.”

Voor Nesrin gaat grensoverstijgend verbinden dan ook verder dan samenwerken. Het betekent ruimte maken voor stemmen die niet altijd vanzelfsprekend worden gehoord en bereid zijn je eigen aannames te bevragen. Want echte verbinding ontstaat volgens haar niet doordat iedereen hetzelfde denkt, maar juist doordat er ruimte is voor verschil.