Hoe bereiden we studenten nog beter voor op hun toekomst in een veranderende maatschappij en arbeidsmarkt. Beroepen van nu verdwijnen misschien of vragen andere kennis en vaardigheden. Ook bij Hogeschool Inholland buigen we ons over deze vraag. Dan vallen al snel de woorden flexibel leren. Maar wat bedoelen we daar eigenlijk mee?

In de verhalenreeks Ons gesprek over flexibel leren, praat collegelid Marije Deutekom met collega’s en studenten over dit thema. In deze aflevering spreekt ze met student Verpleegkunde Isabella van Oosterhout en docent én projectleider Flexibilisering Verpleegkunde Mirjam van Meningen. Met elkaar praten ze over de stappen die de opleiding Verpleegkunde zet om het onderwijs voor verschillende doelgroepen aantrekkelijk te maken.

Marije: “Ik vind het ongelofelijk mooi om te zien hoe goed de opleiding Verpleegkunde inspeelt op de behoefte van het werkveld en die van studenten. Al zouden we dat begrip student wat mij betreft moeten herdefiniëren. Dat is allang niet meer alleen een zeventienjarige die van het middelbaar onderwijs komt of direct doorstroomt vanuit het mbo. Zien jullie dat ook zo?”

Isabella: “Zeker, zelf pas ik ook niet in dat standaard plaatje. Na mijn middelbare school wilde ik niet meteen naar het hbo. Dat deed ik pas vier jaar geleden toen ik al een gezin en een baan had. Ik wilde me, ondanks een druk leven, toch verdiepen in mijn vak en koos voor de flexibele deeltijdopleiding Verpleegkunde bij Inholland.”

Onderwijs voor een zo breed mogelijke doelgroep
Mirjam: “Bij Verpleegkunde maken we onderwijs voor een zo breed mogelijke doelgroep: jong, oud, ervaren of helemaal nieuw in dit domein. De meesten van hen kiezen ervoor het hele curriculum te doorlopen, maar een enkele module volgen is ook mogelijk. Bijvoorbeeld omdat je werkgever dat verlangt of je zelf besluit je kennis te vergroten.”

Marije: “Het streven naar zo'n gevarieerde doelgroep valt samen met de transitie naar meer flexibilisering van ons onderwijs. Het college van bestuur geeft hierbij richting en kaders om de ondersteunende processen te harmoniseren. Binnen deze kaders blijft uiteraard ruimte voor opleidingen om zelf keuzes te maken. Hierbij krijgen collega’s uit verschillende domeinen en stafdiensten de kans om elkaar te inspireren. Ze werken samen en wisselen ervaringen uit.”

Mirjam: “Dat begon al een paar jaar geleden met de start van de flexibele deeltijdopleiding Verpleegkunde. Directe aanleiding was de toenemende vraag van het werkveld naar hbo-geschoolde zorgprofessionals. Die zijn nodig vanwege hun onderzoekende en analytische vaardigheden. Met de nieuwe deeltijdvariant konden studenten in hun eigen tempo en route de opleiding voltooien. Dat werd aantrekkelijk gevonden. ”

Laten zien wat je kan en nog moet leren
Marije: “Wat waren jullie eerste stappen om de opleiding te vernieuwen?”

Mirjam: “We besloten te werken met leeruitkomsten, die samen met het werkveld zijn opgesteld. Per uitkomst kunnen studenten zelf bepalen of hun kennis en kunde op gewenst niveau is of dat ze nog onderwijs nodig hebben. Daarbij hanteren we het uitgangspunt om te laten zien wat je kan en wat je nog moet leren. Vandaar dat we het aantal toetsmomenten verhoogden en ons hele lesaanbod meerdere malen per jaar zijn gaan aanbieden. Zo hebben studenten meer regie over hun studievoortgang.”

Isabella: “Daar heb ik van geprofiteerd. Met mijn mbo-opleiding Verpleegkunde en werkervaring was het niet nodig om elk vak vanaf het begin te volgen. Dat scheelde tijd en energie die ik aan andere vakken kon besteden. Ik heb wel gemerkt dat de opleiding soms nog zoekende was, maar heb daar geen last van gehad. Vaak leverde het een verbetering op, zoals de gezamenlijke studiedagdelen waar docenten aanwezig zijn voor vragen en ondersteuning. Heel prettig. Ik vind het goed dat de opleiding kritisch naar zichzelf kijkt en zo nodig bijstuurt.”

Mirjam: “Natuurlijk kijken we goed naar het effect van de vernieuwing, maar ik ben er geen voorstander van om te snel in te grijpen. Wennen aan veranderingen kost tijd. Dat zeg ik ook tegen collega’s en studenten. Maar soms is bijsturen inderdaad onvermijdelijk. Toen studenten lieten weten dat ze tijd tekort kwamen om de stof goed te verwerken hebben we dat aangepast.”

Een passende route naar de eindstreep
Marije: “En nu wordt de opleiding nóg flexibeler en gaan jullie werken met één onderwijsprogramma. Betekent dit dat jullie de strikte scheiding tussen vol- en deeltijd loslaten? En hoe zit dat met het curriculum waarmee we die doorlopende leerlijn garanderen?”

Mirjam: “Iedereen die bij Inholland wil afstuderen als verpleegkundige volgt bij ons het volledige curriculum. Alleen de weg ernaartoe verschilt. We spreken niet langer meer over vol- en deeltijd. In plaats daarvan onderscheiden we verschillende leerroutes. Samen met een leercoach maken studenten een persoonlijk opleidingsplan voor een passende route naar de eindstreep. Vaak adviseren de coaches aan jonge nieuwe studenten gestructureerd te beginnen met regelmatige begeleiding. Dat willen ze zelf ook meestal, maar hoeft dus niet.”

Marije: “Hoe zorgen jullie ervoor dat docenten die coachende rol kunnen vervullen en goede vakspecialisten zijn? Kan het Center for Teaching and Learning (CTL), dat we momenteel aan het ontwikkelen zijn, jullie hierbij helpen?”

Mirjam: “Bijna al onze docenten zijn gediplomeerde verpleegkundigen. Daarnaast worden ze getraind en ondersteund als studentencoach. Daar kan het CTL zeker bij helpen door docenten intensief te ondersteunen zodat ze echt mee kunnen in deze beweging. Hun rol wordt echt anders; als coach gaan ze bijvoorbeeld op vaste tijden met hun studenten in gesprek over zaken als studievaardigheden, planning en studielast. Dat zijn ook belangrijke ontmoetingsmomenten die houvast geven. Dit betekent dat we hele heldere standaardroosters maken. Ook voor dat herhaalde lesaanbod. Zo creëren we structuur om flexibel onderwijs mogelijk te maken.”

Isabella: “Ik ben blij met de coach van mijn mentorklas, die me heel concreet helpt met structuur aanbrengen in deze laatste fase. Daarna kan ik weer zelfstandig verder, want ik ben geen student meer die aan de hand hoeft worden genomen.”

Een leven lang kunnen ontwikkelen
Mirjam: “Wel letten coaches erop dat studenten niet te veel vertraging oplopen. We willen dat iedereen afstudeert. En, op een later moment in de loopbaan, misschien nog eens terugkomt voor bijscholing. Daarvoor hebben we het systeem van microcredentials in onze opleiding geïntegreerd. Als je een enkele module met goed gevolg hebt afgerond krijg je daar een erkend certificaat voor.”

Marije: “Naast de twee masteropleidingen en post-hbo-opleidingen die we al via de Inholland Academy aanbieden, sluiten microcredentials heel goed aan bij de doelen van een Leven Lang Ontwikkelen (LLO), het overheidsinitiatief om iedereen de kans te geven zichzelf te blijven ontwikkelen en bij te scholen. Inholland wil hierin een rol van betekenis spelen. Met ons flexibele aanbod kan dat. Isabella, is dat wat voor jou?”

Isabella: “Na mijn afstuderen ga ik me eerst intensiever op mijn baan in de ouderenzorg richten, maar ik wil me professioneel blijven ontwikkelen in dit vak. Bij Inholland kan dat op zoveel mooie manieren. Dus dikke kans dat jullie me weer terugzien!”

Hoe bereiden we studenten nog beter voor op hun toekomst in een veranderende maatschappij en arbeidsmarkt? Beroepen van nu verdwijnen misschien of vragen andere kennis en vaardigheden. Ook bij Hogeschool Inholland buigen we ons vaak over deze vraag. Dan vallen al snel de woorden ‘flexibel leren’. Maar wat bedoelen we daar eigenlijk mee?

In de verhalenreeks Ons gesprek over flexibel leren praat collegelid Marije Deutekom met collega’s en studenten over dit thema. In deze aflevering spreekt ze met tweedejaars Pabo-student Sander Korsten in Dordrecht en Mieke Alkemade, programmaleider van de Opleidingsschool IJmond. Met elkaar hebben ze het over hoe een flexibeler aanbod kan leiden naar meer en beter opgeleide leerkrachten in het basisonderwijs. Want die zijn hard nodig.

Marije: “Mooi dat we hier met elkaar zitten, want de wens om ons Pabo-onderwijs te vernieuwen, ligt niet alleen bij Inholland maar ook bij het werkveld en studenten en vraagt een gezamenlijke inspanning. Allemaal zijn we het erover eens dat toekomstige leerkrachten anders moeten worden opgeleid. Nu merken opleidingsscholen dat stagiaires meer handvaten zouden kunnen hebben om het maximale uit de stage te halen. De afstand tussen theorie en praktijk is vaak groot. Daarnaast willen studenten meer regie over hun eigen studieloopbaan. En gelijk hebben ze, want het maakt nogal uit of je rechtstreeks van de middelbare school naar het hbo gaat of al werkt in het onderwijs en zo snel mogelijk je bevoegdheid wil halen.”

“In de huidige keuze tussen vol- of deeltijd studeren laten we nu kansen liggen. Daarom kiezen vanaf september 2024 alle Pabo-studenten (vol- én deeltijd) voor één van de drie nieuwe leerroutes (zie kader). Met dit flexibele aanbod stemmen we studie beter af met persoonlijke leervragen en omstandigheden. In de praktijk betekent deze keuzeruimte dat de ene student gaat voor structuur en fysiek en online onderwijs met ruime begeleiding van school en de ander voor meer zelfstudie. De meer zelfgestuurde studenten heeft minder begeleiding (nodig), plant en organiseert meer zelf en kan er ook voor kiezen juist meer vlieguren in de praktijk te maken. Studenten die met hun ruime werk- en leerervaring gewenste leeruitkomsten sneller kunnen aantonen, gaan in grotere sprongen richting einddoel.”

Nauwe samenwerking met werkveld

Marije: “Mieke, jij werkt bij een opleidingsschool in de regio IJmond. Wat betekent dat voor de brede vernieuwing van de Inholland Pabo?”

Mieke: “Goede leerkrachten opleiden doen we het beste samen. Voor de vernieuwde Inholland Pabo willen we het Pabo-curriculum opbouwen vanuit beroepstaken in plaats vanuit de vakken van de opleiding. Omdat ik vanuit het basisonderwijs al samenwerk met de Pabo van Inholland Haarlem, kon ik deze ervaringen en inzichten mooi meenemen bij deze brede ontwikkeling van de Inholland Pabo.”

Marije: “Er worden nog steeds punten op de i gezet om het curriculum en onderwijsaanbod zo grondig te veranderen. Daarvoor hebben jullie ontwikkelteams opgericht met experts van binnen en buiten Inholland én studenten. Wat is jullie werkwijze?”

Mieke: “Per leerroute bekijken ontwikkelteams hoe een onderdeel van de opleiding eruit moet komen te zien. Zelf zit ik in het curriculumteam dat het totaalplaatje in de gaten houdt. Ook kijken we op welk moment een student bepaalde kennis en vaardigheden moet kunnen aantonen. Het aantal momenten waarop dat kan, verschilt per leerroute en student. De vorm waarin ze hun leeruitkomsten aantonen is vrij. Studenten kunnen bijvoorbeeld hun leerproces beschrijven in een verslag, in een video of nog anders. Studenten uit de voorgestructureerde route zijn hierin eveneens vrij, maar krijgen meer handreikingen.”

Student als partner, ook bij onderwijsvernieuwing

Marije: “Dat studenten intensief deelnemen aan dit veranderproces past bij de brede visie van Inholland om studenten als partners te zien en heeft echt geleid tot co-creatie. Sander jij hield in jouw leerteam het studentenperspectief in de gaten. Hoe ging dat te midden van ervaren beroepsprofessionals?”

Sander: “Dat vond ik in het begin best spannend. Ook omdat werd teruggrepen op het verleden, terwijl het juist om vernieuwing gaat. Maar uiteindelijk hebben we hele constructieve gesprekken gevoerd, want iedereen wil de opleiding beter maken voor studenten. Er was echt saamhorigheid en ik begrijp nu veel beter aan welke voorwaarden een goede opleiding moet voldoen.”

Volgend jaar wordt superspannend

Marije: “Die jarenlange ervaring van docenten, is natuurlijk ook waardevol. Nu gaat het erom dat alle verschillende perspectieven worden samengebracht tot een integrale visie, zodat we volgend jaar echt kunnen starten. Superspannend. Ook omdat we niet weten op hoeveel nieuwe studenten we kunnen rekenen. Dat kunnen er negenhonderd worden maar ook zo’n 1500!”

Mieke: “In mijn regio is al veel interesse. Ik hoorde dat potentiële studenten nu een tussenjaar hebben zodat ze volgend studiejaar aan de vernieuwde Inholland Pabo kunnen beginnen.”

Sander: “Ook in Dordrecht, waar ik op de Pabo zit, was op de open dag veel belangstelling. Helaas komen de drie leerroutes voor mij te laat, maar ik ben trots dat ik mijn steentje heb kunnen bijdragen.”

Marije: “Weet je welke leerroute je had genomen, als je wel volgend jaar zou gaan beginnen?”

Sander: “Het hangt natuurlijk van die uitvoerige intake af, maar waarschijnlijk koos ik voor het eerste jaar voor de gestructureerde route om daarna over te stappen naar de route met meer zelfstudie. In dat eerste jaar leer je jezelf als student beter kennen en weet je hoeveel begeleiding je nodig hebt. Het is dus goed dat er wisselmomenten komen. Je situatie kan altijd veranderen.”

Verwachtingen

Marije: “Weten jullie of opleidingsscholen uitkijken naar de veranderingen?

Sander: “De opleider op mijn stageschool is heel positief, omdat ze merkt dat stagiaires zulke verschillende profielen en behoeftes hebben. Ook de manier waarop studenten leeruitkomsten naar eigen inzicht kunnen aantonen, zal verschil maken. Straks hoeft niet iedereen dezelfde opdracht van de opleiding te overhandigen, als je maar laat zien dat je een bepaald onderdeel al beheerst of goed op weg bent. Opleidingsschool en studenten trekken meer samen op.”

Mieke: “Nu de plannen concreter zijn, gaan wij binnenkort onze praktijkopleiders en collega’s informeren. Zelf heb ik er vertrouwen in. Ik denk dat het een goede stap voorwaarts is. Wel belangrijk is de evaluatie en het monitoren van de ervaringen.”

Marije: “Vanzelfsprekend. Dat gebeurt natuurlijk met de verplichte accreditatierondes en audits, maar bij een grote verandering zitten we nog ‘korter op de bal’ en houden we goed in de gaten of onze verwachtingen uit gaan komen. Ik hoop dat studenten en de opleidingsscholen hun ervaringen blijven terugkoppelen. Daarmee kunnen wij ons curriculum weer aanvullen en verbeteren.”

Meer enthousiasme voor een onderwijsbaan

Marije: “Nou hebben we het nog niet gehad over een belangrijk nevendoel van deze vernieuwing: Met vereende krachten meer leerkrachten opleiden voor het basisonderwijs, een sector waar een groot tekort is. Hopelijk trekt dit flexibele aanbod studenten over de streep. Mieke, hoe zie jij dat?”

Mieke: “Dat hoop ik zeker ook! En het gaat er ook om dat we leerkrachten behouden voor het onderwijs. Door intensieve samenwerking tussen Inholland en opleidingsscholen kunnen studenten op verschillende scholen stagelopen. Zo krijgen ze beter zicht op de diversiteit van het werkveld en ontdekken ze welke signatuur bij ze past. Dat vergoot de kans dat ze kiezen voor een werkplek waar ze graag blijven.”

Marije: “Dat is een hele mooie toevoeging Mieke. Door aandacht voor eigen signatuur en het aanbieden van flexibele leerroutes voorzien we in de individuele behoefte van studenten. Die wens voor maatwerk blijkt ook telkens uit studententevredenheidsonderzoeken. In de nabije toekomst zullen ook onze andere opleidingen werk maken van meer flexibel leren en leerroutes. Maar voor nu ben ik er trots op dat de Pabo in dit opzicht binnen Inholland koploper is.”

In de verhalenreeks ‘Ons Gesprek over flexibel leren’ praat collegelid Marije Deutekom met collega’s en studenten over dit thema. In deze aflevering heeft ze het met tweedejaarsstudent Communicatie Yoica Dorst en docent media en journalistiek Jaap Versluis over hoe het onderwijs nog meer praktijkgericht kan worden aangeboden en wat dat voor hen betekent.

Marije: “Elke dag zijn we bezig om ons onderwijs actueel te houden en zo de kwaliteit te waarborgen. Vaak gebeurt dat op lesniveau of passen docenten, in overleg met het opleidingsmanagement, een bepaald vak aan, maar soms kijken we breder en verder. In dat geval heeft onderwijsvernieuwing meer om het lijf; met fundamentele en doordachte veranderingen zoeken we aansluiting bij een veranderende samenleving en arbeidsmarkt. Vroeger werden studenten opgeleid voor een bepaald beroep en daar hoorde een uitgestippelde carrière bij.  Daarna veranderde je meestal hooguit van werkgever en niet van beroep. Nu is de arbeidsmarkt diffuser en veranderen we sneller van baan. Of veranderen de banen zelf. Door de vorm van het onderwijs te vernieuwen, bieden we studenten de kans straks in dat veld mee te bewegen. Liefst zoveel mogelijk in een praktijkgerichte setting. Met die visie en ambitie zijn we aan de slag gegaan. Dat gaat niet overal even snel, maar bij sommige opleidingen hebben we al een flinke slag gemaakt. Jaap, hoe is dat op jouw opleiding gegaan?”

Jaap: “Ik herken die schets; ook het communicatievak is een nieuw tijdperk ingegaan. Daarom is onze opleiding fundamenteel veranderd. Bij ons geen vaste klassen en hoorcolleges meer, maar verdiepingstrainingen, werkplaatsen, kleine leerteams, verplichte contacturen en heel veel praktijkopdrachten en projecten. Vanaf hun eerste jaar geven we studenten de gelegenheid tot slow learning; ze krijgen meer tijd om tot de kern van de stof door te dringen op een veelzijdigere manier en in directe verbinding met de praktijk. Bijna altijd in groepen en regelmatig met studenten van andere opleidingen. Aan het einde van een project laten studenten met een portfolio zien wat ze hebben geleerd aan de hand van voorgenomen leeruitkomsten.”

Jaap: “Theoretische kennis, noodzakelijke competenties en soft skills leren studenten in masterclasses en verdiepingstrainingen, variërend van presentatietechnieken tot storytelling. Welke training ze volgen, bepalen ze zelf. Ja, dat vraagt verantwoordelijkheid en zelfregie, precies wat een communicatieprofessional van de toekomst nodig heeft. Net als lef, empathie en de kunst om je te verbinden aan je klant en zijn doelgroep. Ik had zelf ook nooit gedacht dat die soft skills zo belangrijk zouden worden.”

Marije: “Hoe pakt die manier van onderwijs voor jou uit Yoica?”

Yoica: “Voor mij werkt dit heel goed. Theorie aanhoren in een klaslokaal is niks voor mij. Omdat we als groep meteen aan de slag gaan met een realistische opdracht, blijft de stof beter hangen. Bij onze leercoach kunnen we altijd terecht voor ondersteuning. Zoals bij Jaap die ons vorig jaar hielp toen een externe opdrachtgever met een heel vage opdracht kwam. Ik wilde voorkomen dat we doelloos aan de slag zouden gaan en ging met haar in gesprek. Dat ik dat überhaupt durfde, komt omdat we in de opleiding aangemoedigd worden ons op te stellen als gelijkwaardige gesprekspartner. Jaap benadrukte dat deze opdracht ging om mijn leerproces. Dat sterkte me wel.”

“Gelukkig ging het anders bij Politie Haaglanden voor wie we een campagne mochten bedenken over wapenbezit. Daar konden we laten zien wat we waard waren. De politie was verrast dat wij eerstejaars, zo’n doordachte strategie konden presenteren.”

Jaap: “Dat Yoica in gesprek gaat met zo’n opdrachtgever, is een prachtig voorbeeld van wat wij voor ogen hebben. Daar kan ik echt van genieten. Zo’n ervaring is toch veel effectiever dan een docent die met een lijstje criteria in de hand een toets beoordeelt? Nu werken we bijvoorbeeld met portfolio’s waarmee we meer ontwikkelingsgericht toetsen.”

Marije: “Maar ook de reactie van de politie is tekenend voor waar we naar toe willen: studenten en beginnende professionals die meteen een verschil maken. En tegelijkertijd is het belangrijk dat we ruimte houden voor het aanleren van theoretische basiskennis.”

Jaap:  “Dat is ook iets waar ik weleens mee worstel. Ik weet dat een docent in deze structuur vooral coachend en inspirerend moet zijn, maar wat doen we dan met dat waardevolle collegemateriaal dat we hebben opgebouwd? Als expert heb ik ook mijn beroepstrots: sommige kennis en theorie bied je nu eenmaal het best gebundeld en heel gericht aan.”

Marije: “Zeker, er is geen one size fits all-concept.  We bekijken dat per opleiding en altijd in samenspraak met docenten, studenten en het werkveld. Ook onderzoeken we of ons aanbod flexibeler kan, zodat studenten op verschillende manieren hun diploma kunnen halen. We noemen dat leerroutes.  Bij de Pabo en Verpleegkunde zijn we bezig met de voorbereidingen om met die leerroutes te gaan werken. Daar zitten vaak studenten die van  een andere opleiding komen of een baan hebben gehad waar ze relevante kennis en ervaring hebben opgedaan. Als dat aantoonbaar is, kunnen ze bepaalde modules overslaan. Op deze manier spelen we in op het arbeidstekort in deze sectoren en je speelt in op de behoefte van de student.”

Marije: “Laten we niet vergeten dat onderwijsvernieuwing geen doel op zich is. We willen studenten een fijne studietijd bieden op één van onze opleidingen én ervoor zorgen dat ze een goede professional worden. Natuurlijk laten we ze meepraten. Aan ons wel de taak terug te koppelen wat we met hun feedback doen en op welke termijn. Heb jij dat ook zo ervaren Yoica?”

Yoica:  “Zeker, in één van de enquêtes hebben we bijvoorbeeld laten weten dat we op sommige punten meer structuur nodig hadden. Vooral als eerstejaars ervoer ik chaos en zat ik soms thuis met tranen op de bank. Later doorzag ik het aanbod beter en snapte ik sneller wat van me verwacht werd. Zo leerde ik meer grip op mijn tijd te krijgen. Dat er meer verplichte coachingssessies werden ingesteld heeft ook geholpen. Maar ik zie ook wel dat Inholland nog weleens zoekende is.”

Jaap: “Studenten die meer structuur nodig hebben, moeten we tegemoetkomen. Als wij zeggen dat studenten hun eigen leerroutes mogen kiezen , dan moeten we ze goed leren hoe ze dat doen. We kunnen ze niet laten spartelen. Het is de taak van de leercoach zo’n student te helpen. Die coach moet daarvoor zijn opgeleid.”

Marije: “Eens, het is belangrijk dat we ons voortdurend blijven afvragen of we op de goede weg zitten met deze veranderingen. Flexibel leren moet een meerwaarde opleveren, op elke opleiding. Alhoewel we geen standaardconcept uitrollen, is het wel belangrijk dat we als Inholland  kaders of uitgangspunten met elkaar afspreken en vastleggen. In de afgelopen jaren hebben we al veel geleerd. Door die lessen te bundelen kunnen we met elkaar onze onderwijskwaliteit blijven verbeteren. Jaap, ik ben benieuwd hoe jij en jouw collega’s dat zien? Voelen jullie je genoeg betrokken?”

Jaap: “Ik wel. Doordat Inholland nieuwe wegen durft in te slaan, zijn we als docenten ook weer flink in beweging gekomen. Zelf heb ik de afgelopen drie jaar meer geleerd over onderwijs dan ooit tevoren en ben ik blij met de ontwikkelingen. Dat geldt voor de meesten binnen ons team. Niemand wil terug naar een strak rooster en een traditioneel klaslokaal. Dat wil niet zeggen dat we binnen het docententeam en met de school af en toe stevige discussies voeren. Over die balans tussen gericht vakkennis overdragen in een theorieles en zoveel mogelijk leren in de praktijk bijvoorbeeld.  Al met al kunnen wij als docenten meer vorm geven aan het onderwijs.  Dat is een enorme rijkdom en helpt om dingen snel voor elkaar te krijgen. Bij onderwijsvernieuwing gaat het niet alleen om de studenten maar ook om de docenten. Ik ben weer tot leven gebracht door Inholland.”