"In Iran hadden mijn grootouders een vakantiehuis midden in het dorp. Als kind ging ik daar heel graag naar toe. Het gaf mij rust. Vanuit het huis zag ik de dorpskinderen naar school lopen. Elke dag, minstens één of twee kilometer, in de hitte. Als ik groot ben, dacht ik toen, wil ik minister worden. Want een minister kon - in mijn kinderogen - veel bereiken. Ik wilde er dan voor zorgen dat iedereen de kans heeft om het beste uit zichzelf te halen. En kan doen wat hij of zij wil.

Toen ik laatst voor onderzoek in Zuid-Afrika was, kwam dat gevoel in volle hevigheid terug. Wij verbleven in Stellenbosch: het Wassenaar van Zuid-Afrika. Het is heel Europees ingericht: de boulevard, de prachtige natuur - noem maar op. Puur genieten!  Maar dan rijd je van Kaapstad naar Stellenbosch en kijk je naar buiten. Eerst dacht ik: wat is dit nou? Aan de ene kant van de weg zie je prachtige villa’s met alles erop en eraan. En aan de andere kant liggen de townships. Ik kende dat niet. In Nederland heb je ook van die plekken waar oude auto’s, afval en andere troep wordt gedeponeerd. Ik dacht dat het zoiets was. Maar nee. Het waren plekken waar mensen woonden. En niet zo’n beetje mensen ook.

Eén witte bedelaar
En dan ga je dineren in een van die prachtige wijnlanden en zie je op korte afstand de lichtjes in de townships. En dan realiseer je je dat die mensen helemaal niet dezelfde mogelijkheden hebben als andere, witte Zuid-Afrikanen. Niks gelijke kansen! De inwoners daar hebben nergens recht op: niet op onderwijs, niet op zorg, op niets. Dat verbaasde me: de westkust van Zuid-Afrika is een welvarend gebied. Maar ik begreep de borden langs de weg opeens wel. In Nederland staat er dan iets als Let op, tien minuten vertraging. Maar daar staat: let op, hier niet uit de auto stappen - het is gewoon niet veilig genoeg. Ook ik voelde me onveilig. Ik durfde niets alleen te doen. Terwijl….als je nadenkt begrijp je wel waarom zoveel bewoners van de townships bedelen of zelfs beroven. Als je niks hebt, is het misschien logisch dat je dat doet om je kinderen te eten te geven, om in leven te blijven. De apartheid is bijna dertig jaar geleden verdwenen. Op papier.

Even relativeren
In Nederland hebben alle politieke partijen het over kansengelijkheid. Ik denk dan altijd: waar hebben we het hier over? Hier kan iedereen naar school, heeft iedereen recht op zorg en wordt ook je sport nog vergoed als je ouders dat niet kunnen betalen. Wel hebben sommigen meer mogelijkheden dan anderen. Denk bijvoorbeeld aan het schooladvies: daarbij wordt gekeken naar de sociale achtergrond van kinderen. Ik wil zeker niet de problemen van mensen die het moeilijker hebben bagatelliseren. Maar toch…wel even relativeren. Hier in Nederland gaat niemand dood van de honger. En die kinderen in Iran moesten misschien een eind lopen, maar ze konden wél naar school. Gelijke kansen betekent niet dat je iedereen gelijk moet behandelen. Als je dat doet, doe je de een tekort en voor de ander doe je teveel. Je moet écht kijken naar de situatie en op basis daarvan handelen.

Een nieuw doel voor een betere wereld
Ik vind dat we op wereldniveau aandacht moeten vragen voor die kansengelijkheid - net zoals we dat doen voor het klimaat en voor duurzaamheid. Voeg één goal toe aan de 17 doelen voor een betere wereld van de Verenigde Naties. Dat verbreedt onze kansen voor de toekomst. Ga maar na hoeveel talenten nu onaangeboord blijven! Niet alleen in de Zuid-Afrikaanse townships, maar ook in andere delen van de wereld wordt misschien maar vijf procent benut van het totale potentieel. Talenten die ons kunnen helpen bij het aanpakken van de grote uitdagingen waar de wereld voor staat. Ik weet dat ik met dit blog weinig kan bereiken. Maar alles begint met bewustwording. Daar hoop ik op bij onze studenten.  Zij zijn de toekomst!"

“Praten over inclusie is een trend, maar hoe handelen we ernaar? Wat hebben we nodig om niet meer te kijken naar huidskleur, religie, naam, kledingstijl? Laat je net als ik inspireren door de film Tarzan.”

“Ze lopen mijn kamer binnen en gaan zitten aan tafel. Op advies van hun studieloopbaanbegeleider kloppen deze twee studenten bij me aan. Ze zijn verdrietig: ‘In elke klas waar we nieuw komen, vragen medestudenten en docenten waar we oorspronkelijk vandaan komen. Terwijl we in Nederland zijn geboren.’ Door die steeds terugkerende vraag voelen ze zich niet helemaal thuis, terwijl Nederland hun thuisland is. Waarom krijgen ze deze vraag?”

Met de beste bedoeling en toch wringt het
“Ik realiseer me dat een simpele vraag uit belangstelling of een opmerking veel impact kan hebben. In dit voorbeeld doen zowel de vraagsteller, als de ontvangers hun best en toch wringt er blijkbaar iets. Het gaat hier niet om wie is er schuldig aan het wringende gevoel, maar om hoe kunnen we dat veranderen? Dat is waar inclusie, volgens mij, over gaat.”

Hoe handelen we inclusief?
“Om echt iets te veranderen, is het belangrijk om te weten wat we precies verstaan onder inclusie. Wij roepen het alsmaar en hoe harder we roepen, hoe meer ik erachter kom hoe groot het probleem is. Praten over inclusie is een trend, belangrijker is: hoe handelen we ernaar? Wat hebben we nodig om niet meer te kijken naar huidskleur, religie, naam, kledingstijl, enzovoorts? En hoe richten we het onderwijs daarop in, zodat het van begin af aan geen probleem is voor kinderen?”

Tarzan als inspiratie
“Ik stel voor dat we allemaal de verantwoordelijkheid nemen om iedereen als gelijkwaardig mens te zien. Niet meer en minder dan dat; alleen de mens met dat mooie hart. Daarbij denk ik aan een scène uit de film Tarzan, waarin hij verdrietig is, omdat de apenkinderen hem niet accepteren. Tarzan rent weg en moederaap vindt hem aan de oever van een rivier. Hij kijkt naar zichzelf in het water en plakt klei op zijn gezicht.”

“‘Waarom doe je dat?’, vraagt ze. ‘Ik ben zo anders’, antwoordt de jongen. ‘Dat ben je niet’, zegt moederaap met zachte stem. Vervolgens wijst ze Tarzan op zijn ogen, neus, oren, handen en hart. ‘We zijn precies hetzelfde’, concludeert moederaap terwijl Tarzan in haar armen kruipt voor een stevige knuffel.”

“Wij mensen zijn allemaal hetzelfde én we zien er anders uit. Voor iedereen ligt er een taak om in plaats van naar de verschillen te zoeken te kijken maar naar de gemeenschappelijke dingen. Dan is het bijvoorbeeld niet meer nodig om anoniem te solliciteren op een stageplek of een baan. Of om vrouwen en meiden lastig te vallen, omdat ze zich ‘te sexy' zouden kleden.”

“Die taak neem ik als moeder, docent, autochtoon, allochtoon, directeur, vrouw en dochter; altijd. Doe je mee?”

"Mijn reis door Japan liet me zien hoe waardevol het communitygevoel is. Japanners zijn zo betrokken bij hun land; het is hun eigen thuis waar ze goed voor zorgen. Dat wil ik in Nederland en bij Inholland ook: laten we meer de waarde van het collectieve belang zien, want dat geeft meer voldoening en dát is positief voor de gezondheid."

Behalve de mooie natuur zag ik in Japan nog iets anders heel moois. Ik geef wat voorbeelden. Mijn man en ik staan bij de bushalte te wachten. Tussen de mensen zien we een vrouw die netjes is aangekleed, ze heeft duidelijk een kantoorbaan. De bus komt over tien minuten, waarop zij een plastic tasje tevoorschijn haalt en op het perk neerlegt. Op haar knieën gaat ze erop zitten om onkruid weg te halen. Ik sta verbaasd, dit doen de burgers hier gewoon, want dan ziet het er weer netjes uit.

Nergens staat een prullenbank
Ander voorbeeld: een vrouw laat haar hond uit en die plast tegen een paal op de stoep. Zij haalt een spuitbusje uit haar tas en sprayt op de paal, zodat het niet zo gaat stinken. Ook nemen Japanners altijd hun afval mee naar huis om het daar weg te gooien. Nergens in het land staat een prullenbank.

Allemaal engeltjes
Japan kent bovendien geen werkloosheid en geen armoede. Mensen schamen zich als zij werkloos zijn en blijven én het is onbeschoft om iemand zonder werk geen baan aan te bieden. Japanners zijn ervan overtuigd dat iedereen wel wát kan. Daarom heeft iedereen een baan zijn er zo veel mensen om alles op orde te brengen. Bij de metro bijvoorbeeld; als je je boekje pakt om iets op te zoeken, komt er meteen iemand naar je toe om te helpen en om mee te lopen naar de juiste metro. Nog tien keer buigen ze voor je, alsof het allemaal engeltjes zijn.

Dienend aan mensen
Deze cultuur van Japanse mensen vind ik schitterend. Ze hebben een sterk communitygevoel en zien het hele land als hun eigen thuis waar ze goed voor zorgen. Ze willen dienend zijn aan mensen, vertelde de gids me. ‘Het individu heeft minder betekenis, het collectief juist heeft veel’, zei hij.

Zorgen voor het collectief betekent ook dat de mensen in Japan zorgen voor ouderen. Ook al wonen ze sober, ze hebben alle voorzieningen en faciliteiten en ze leven echt mét elkaar in een community. Deze ouderen zijn ondanks hun leeftijd actief; ze doen wat ze kunnen, leven een betekenisvol leven en krijgen minder Parkinson en dementie. Kortom, bij een community horen, heeft een positief effect op je gezondheid.

Hier is minder communitygevoel
Hier in Nederland doen we het anders. De overheid heeft alles goed geregeld met uitkeringen, zodat mensen geen honger hoeven hebben, maar dat zorgt niet voor een sociale community zoals in Japan. Ik hoop dat wij meer de waarde van het collectieve belang gaan zien, want dat geeft meer voldoening en dat is weer positief voor de gezondheid. Kortom, in Nederland en bij Inholland mogen we dit gaan dóen: zet het collectief op de eerste plaats. Dat helpt ons om samen de schouders onder uitdagingen te zetten. En geloof me, studenten komen dan met plezier naar school.

Alles regel hebben een keerzijde
Overigens, hoewel het communitygevoel in Japan perfect is geregeld zie ik ook een keerzijde. Er zijn in Japan héél veel regels en die moeten strikt worden nageleefd. Daardoor hebben mensen geen ruimte om creatief te denken. Balans is dus waar het om gaat."

Hoewel banken in het leven zijn geroepen om met investeringen de economie te stimuleren, zie ik hen tegenwoordig vooral controleren. Wat zou de rol van de banken moeten zijn anno nu? Dat was een van de vragen die gesteld werd tijdens de kick-off van het onderzoeksproject Pop-up research (PUre)  op 23 maart.

Ik zit in de auto en luister naar BNR Nieuwsradio. Ik hoor een item over de ondergang van Silicon Valley Bank in de VS en de miljardenovername van de Zwitserse bank Credit Suisse. De geschiedenis van 2008 gaat zich herhalen, schiet het door mijn hoofd. Toen begon de bankencrisis. Ik maak me zorgen en vraag me af: wat was de bedoeling van alle maatregelen op basis van de bankencrisis? Zijn destijds wel goede maatregelen genomen? Hebben we die goed kunnen uitvoeren?

Waarvoor zijn banken op aarde?
Even terug naar het begin, want wat is het bestaansrecht van de banken? Waarvoor zijn ze op aarde? In de eerste plaats zijn banken in het leven geroepen om transacties te bevorderen. In andere woorden, investeren in bedrijven in Nederland om te zorgen dat de economie meer gaat draaien. Als je daar nu naar kijkt, zijn banken huiverig om financiering te geven, vooral aan mkb-bedrijven. Terwijl Nederland leunt op het mkb. Dus als banken er niet voor hen zijn, waarvoor zijn ze er dan?

Persoonlijk contact leidt tot vertrouwen
In de loop der tijd zijn er naast investeren veel activiteiten bijgekomen, zoals sparen, hypotheken en digitaliseren. Ook is de fysieke bank verdwenen, die is niet meer te zien in het straatbeeld. Als je iets nodig hebt, moet je bellen voor een afspraak op kantoor waar je willekeurig iemand tegenkomt. Kortom, de bank is niet meer míjn bank, want het persoonlijke contact is er veel minder. Terwijl juist persoonlijk contact leidt tot vertrouwen.

Controleren als hoofdtaak
In mijn ogen zijn zekerheid bieden en veilig kunnen bankieren een te groot onderdeel in wat banken tegenwoordig doen. Hebben de regels voor veiligheid geleid tot minder witwassen? Dat vraag ik me af. Criminelen vinden wel hun weg. Het lijkt wel of controleren hun hoofdtaak is geworden. Dat staat haaks op de ondernemende rol waarvoor zij ooit zijn opgericht: het stimuleren van de economie door het investeren in bedrijven. Daarom vraag ik me af: wat is anno nu het bestaansrecht van de banken? Controle of ondernemen?

Effect op de BV Nederland
Dit was een van de vragen die we aan elkaar stelden tijdens de kick-off van het onderzoeksproject PURe. Tussen de ruim 30 gasten waren ondernemers, bankiers, mensen van de vereniging van banken en van de consumentenbond en onderzoekers. Allemaal mensen met een drukke agenda die een halve dag vrij hadden gemaakt om mee te denken en te praten over onderzoeksvragen voor het project.

We toetsten tijdens de kick-off welke vragen en zorgen er leven in de bankenwereld en de middag bracht ons nieuwe inzichten. Samen met studenten gaan we dit onderzoeken: wat is het effect op de ‘BV Nederland’ van de overheidsmaatregelen op de bankenwereld naar aanleiding van de financiële crisis uit 2008? Onder de BV Nederland verstaan we alle ondernemers en consumenten.

‘Fijn dat ik ben uitgenodigd’
Het is mooi om het er met allerlei partners over te hebben; over welke uitdagingen zij ervaren die nu in de maatschappij spelen. Ook was er commitment om samen te kijken naar die uitdagingen. “Wat fijn dat ik uitgenodigd ben, want ik kan nu meepraten”, zeiden vele van hen. Daarom zat ik er met een trots gevoel, want we doen het met z’n allen.

Beeld: Bart Stoutjesdijk, student Creative Business

Het studiejaar zit erop; dit zijn mijn drie hoogtepunten en een minpunt van afgelopen jaar.

Hoogtepunt 1: Zoveel geslaagde studenten!
Zoveel studenten hebben dit jaar hun diploma gehaald, ondanks alle coronaperikelen en de stress over de oorlog in Oekraïne. Dat is voor mij altijd weer de kers op de taart. Daar doen we het uiteindelijk met z’n allen voor. Ik wil alle geslaagde studenten van harte feliciteren, net als hun docenten en begeleiders. 

Lieve studenten, jullie kwamen binnen als een rups in een cocon en vliegen uit als een prachtige vlinder. We moeten jullie nu loslaten. Dat doet pijn, maar we hebben er alle vertrouwen in dat jullie gaan schitteren en een hele mooie toekomst tegemoet gaan!

Hoogtepunt 2: Nieuw onderwijsconcept
Binnen het economisch-juridische domein hebben we dit studiejaar heel veel zaken aangepakt. Eigenlijk zijn dat allemáál hoogtepunten voor mij. Als ik er dan toch een paar uitkies, denk  ik bijvoorbeeld aan alles wat wij dit jaar hebben gedaan om ons onderwijs en onderzoek in samenwerking met het beroepenveld verder vorm te geven. Binnen Business Studies en Finance hebben we gewerkt aan een nieuw onderwijsconcept waarmee we volgend studiejaar beginnen. Het werken in labs en het doen van onderzoek zijn daarin ingebouwd. Studenten hebben de vrije keuze om uit verschillende minoren buiten hun opleiding te kiezen. Zo kan bijvoorbeeld een finance-student die later graag in de zorg wil werken een minor in de zorgsector volgen.

Internationalisering is ook onderdeel van de curricula geworden. Dat wordt op verschillende manieren vormgegeven. Zo werken we in het Lab Slow Fashion met onder meer Braziliaanse bedrijven samen. Maar dat is niet de enige buitenlandse mogelijkheid. Door uitbreiding van onze samenwerking met diverse buitenlandse universiteiten wordt het voor meer studenten mogelijk om internationale ervaring op te doen.

Hoogtepunt 3: Samenwerking: op alle fronten
Door intern én met de partners en het beroepenveld in de regio samen te werken kunnen we niet alleen onze studenten meer mogelijkheden bieden, maar ook een grotere bijdrage leveren aan het oplossen van maatschappelijke problemen. Samen sta je immers sterk. Binnen ons Domein Business, Finance & Law willen we veel van elkaar leren en met elkaar delen, zodat wij gezamenlijk onze studenten breed kunnen opleiden. Zo’n interdisciplinaire samenwerking vereist verdere professionalisering van de teams. Ik wil dat zij – en niet het managementteam - dat invullen. Terugkijkend ben ik heel trots op de manier waarop de teamleiders dat hebben opgepakt.

Dat samenwerking met het beroepenveld mooie dingen kan opleveren, bewijst het Lab Lombardijen. Dat is een coöperatie tussen BFL, het zorgdomein en de gemeente Rotterdam. Doel is Rotterdammers te helpen een duurzame bestaanszekerheid op te bouwen.

En ten slotte hebben we mooie stappen gezet in de verdere ontwikkeling en realisering van doorlopende leerlijnen. Voor sommige studenten zijn wij het eindstation, voor andere een tussenstation. Met de aanpalende opleidingsinstituten (Albeda, Zadkine en Erasmus Universiteit) zijn afspraken gemaakt. Daardoor kunnen mbo-studenten sneller hun hbo-diploma Rechten halen, onze eigen  HBO-Rechten-studenten makkelijker aansluiting vinden bij de universitaire rechtenstudie en worden andersom afgehaakte Erasmus-rechtenstudenten bij ons opgevangen.

Minpuntje
Wat het minpunt is van afgelopen jaar is dat studenten wel op school mogen komen, maar dat velen dat nog niet doen. En zij vallen misschien straks uit. Terwijl wij het onderwijs zo graag samen met hen willen vormgeven.

Studenten, kom daarom naar school! Zodat wij jullie volgend studiejaar ook weer live kunnen boeien en binden!

Ik wens alle mensen bij Inholland een geweldige zomervakantie toe. Rust lekker uit en geniet! En de net-afgestudeerden wens ik veel succes toe. We hopen jullie nog vaak als alumni te mogen begroeten!

In deze tijd van globalisering heeft elk land te maken met een multiculturele bevolkingsgroep. Diversiteit verrijkt. Maar als het niet gepaard gaat met inclusie en burgerschap wordt het gevaarlijk. Dan leeft iedereen náást in plaats van mét elkaar en kan het leiden tot separatisme. Dat voorkomen is de verantwoordelijkheid van iedereen in Nederland, ook van ons binnen Inholland.

Toen mijn man en ik dertig jaar geleden vanuit Iran naar Nederland kwamen, had ik geen idee wat mensen hier normaal en niet normaal vonden. Andersom kenden Nederlanders onze Iraanse normen en waarden niet. Dat leidde in het begin nogal eens tot verwarring. 

Zo werden we eens op de koffie uitgenodigd door een oudere dame. We mochten een koekje pakken uit de trommel. Eentje maar: daarna ging de trommel weer dicht. Raar vonden we dat. En een beetje onbeschoft: in Iran staat de hele tafel vol koek en gebak en mag iedereen pakken wat-ie wil.  Gelukkig is het tussen ons en de gastvrouw helemaal goed gekomen. Zij heeft ons opgenomen in haar gezin: haar kinderen zijn broer en zus voor mij. En toen mijn dochter op haar verjaardag werd geboren, was ze zó blij! ‘Dit is het mooiste cadeau dat je me kon geven: een laatste kleinkind!’

Geschokt
Hadden wij van beide kanten niet opengestaan voor elkaars ‘vreemde’ gewoonten en ons best gedaan om elkaar te begrijpen, dan had ik nooit zo’n prachtige Nederlandse familie gehad. Andersom hadden zij ook niks van onze cultuur geleerd. Wij zijn elkaar daar dankbaar voor. Daarom raakte het me zo toen ik – notabene in de themaweek Inclusie - een Turkse studente hoorde zeggen dat ze zo blij was dat ze hier Turkse klasgenoten had: kon ze eindelijk met gelijkgestemden praten. Blijkbaar voelde ze zich alleen thuis bij mensen met dezelfde achtergrond als zij. Ik vind dat schokkend.  

Zij mét ons
Diversiteit staat bij Inholland hoog in het vaandel. Terecht, want er schuilt heel veel kracht in. Maar als het niet samengaat met inclusie wordt het een grote ellende. Dan leef je langs elkaar heen zonder elkaar te begrijpen en zonder van elkaar te leren. Dan wordt het niet zij mét ons, maar zij náást ons. Of in het ergste geval: zij tégen ons.

Vind je balans
Diversiteit moet ook samengaan met burgerschap. Je mag zijn, doen en denken wat je wilt, met respect voor ieders normen en waarden zonder die te veroordelen. Een voorbeeld van mezelf: ik kan in Iran niet in een korte rok en zonder hoofddoek over straat, naar school of naar werk. Dat is daar niet de norm en dat heb ik te accepteren. Met andere woorden, wij mogen allemaal een balans vinden tussen onze eigen normen en waarden, die we bijvoorbeeld vanuit onze cultuur hebben meegekregen, en daar waar we zijn. 

Neem zelf het initiatief
Dat willen wij onze studenten ook bijbrengen. Onze school heeft allerlei instrumenten om diversiteit en inclusie handen en voeten te geven en daarnaast mogen we ook van onderaf beginnen. Inclusie is ieders verantwoordelijkheid en daarin is het belangrijk om elkaar te bevragen op welke keuzes we maken, want er schuilt altijd meer achter dat wat we zien.  

Als onderwijsinstelling hebben wij de plicht om dat heel goed bij de studenten te laten landen. Zodat zij ook in gesprek gaan met studiegenoten met een andere kleur, smaak of mogelijkheden. En de deur voor hen openzetten: “Kom maar, dan gaan wij samen aan dat project werken.” Neem zelf het initiatief. Dat geeft je zoveel kracht. 

Het heeft mij gebracht waar ik nu ben. Ik voel me geen vreemde al heb ik hier geen eigen familie. Ik voel me thuis in Nederland!

In mijn werk weet ik heel goed dat het westerse consumptie- en productiepatroon funest is voor mensen aan de andere kant van de wereld. Toch kocht ik een nieuwe tv in plaats van de oude te laten repareren. Durf jij eerlijk te kijken naar je koopgedrag?

Een tijdje geleden ging mijn televisie kapot. Zal ik hem laten repareren of koop ik gewoon een nieuwe? Ik maakte een kosten-batenanalyse: repareren zou me 300 euro kosten; een nieuwe kocht ik al voor 500, plus garantie. De keuze was snel gemaakt: er pronkt nu een nieuw toestel in onze slaapkamer.

Dit raakt me
Ik kijk ’s avonds lekker vanuit mijn bed naar mijn gloednieuwe tv en aan de andere kant van de wereld zijn straatarme mensen de dupe van mijn aankoop: zij zitten tussen het afval dat al ons ‘geconsumeer’ en ‘geproduceer’ oplevert. De grondstoffen in hun land raken uitgeput. Ik zie hun ellende dagelijks op diezelfde tv. Dat raakt me.

Bizarre beslissing
Waarom heb ik dat nou zo gedaan? Een bizarre beslissing eigenlijk voor iemand die op haar werk juist heel erg bezig is met duurzaamheid en het belang van een circulaire economie en recyclen. Maar privé ben ik enorm van het consumeren. En ga ik uit gewoonte liever voor de gemakkelijkste, snelste en goedkoopste oplossing.

Begin bij jezelf…..
Kortom, in theorie weten we best hoe belangrijk het is om verspilling tegen te gaan om de wereld, het klimaat en de komende generaties te redden. In de praktijk realiseren we ons onvoldoende dat we bij onszelf moeten beginnen om dat te veranderen. (Een lesje voor mezelf.)

…bij de producenten van de toekomst…
Binnen het economisch domein van Inholland is een duurzame, circulaire economie een heel groot thema. Dit sluit aan bij de duurzame doelen, zoals nummer 12: Verantwoorde Productie en Consumptie. Onze studenten zijn de toekomstige producenten. Zij leren bij ons hoe zij op een andere manier kunnen produceren en hoe funest goedkope productie is. Hoe ze verspilling kunnen tegengaan, hergebruik kunnen stimuleren en milieuvriendelijke spullen kunnen maken. Met die kennis in het achterhoofd zullen zij bewuster gaan produceren en kan de circulaire economie echt van de grond komen.

…en bij de toekomstige consumenten
Onze studenten zijn ook de toekomstige consumenten. Hoewel ze zich best zorgen maken om het milieu en de klimaatverandering, vertaalt dat zich lang niet altijd in hun gedrag. Niet elke jongere is zich bewust van zijn of haar ecologische voetafdruk. Kijk maar eens wat er gebeurt als er een nieuwe iPhone op de markt komt. Vaak is het: hup, de oude eruit en de nieuwe erin. Nieuwe kleding is online ook snel gekocht, en die is vaak niet zo milieuvriendelijk geproduceerd.

Living Lab Slow Fashion
In ons LAB Noord hebben we een project SLOW Fashion - Sustainable Business Models. Daar kunnen BFL-studenten ervaren dat het ook anders kan. In dit nieuwe lab leren ze hoe ze met tweedehandskleding en spullen ook in de mode- en textielsector duurzaam kunnen produceren en daar nog eerlijk aan kunnen verdienen ook.

Met dit living lab - en in de rest van ons onderwijs – hopen wij binnen Inholland een bijdrage te leveren aan een eerlijke economie en een duurzame wereld. Ik weet hoe lastig het is om je gedrag te veranderen. Laat staan het gedrag van de hele westerse wereld! Goed onderwijs is daarom belangrijk. 

Waar kan jij het anders doen?
Deze week is de Week van de Circulaire Economie. Laten we daarom vooral met elkaar verder praten over dit onderwerp en ons bewust worden van ons eigen gedrag. Met mijn verhaal over mijn nieuwe tv nodig ik je uit om eerlijk te kijken naar jouw koopgedrag: waar kan jij het anders doen?

Ik ben enorm geschrokken van de coronarellen in Rotterdam en andere steden van een aantal weken geleden. Het kwam bij mij misschien nog heftiger binnen, omdat ik als tienjarige de revolutie in Iran meemaakte. Ook die begon met opstootjes en rebellie. De kapotte straten, de vernielde huizen, de brandende auto’s: het maakte me als kind doodsbang. Die beelden raak je nooit meer kwijt.

Verliefd op dit land
In Nederland had ik zo’n explosie van agressie nog nooit gezien. Ik ben juist verliefd geworden op dit land, omdat de mensen zo goed voor elkaar zorgen en er voor elkaar zijn. Die solidariteit heeft ons kleine landje groot gemaakt. Laat corona ons die kracht alsjeblieft niet afpakken!

Rellen is nooit de oplossing
Ik begrijp heel goed dat iedereen alle beperkende maatregelen zat is. Ik ook. En ik snap ook dat er mensen zijn die er extra door gedupeerd worden. Maar rellen is dan toch niet de oplossing? Je maakt je eigen stad kapot. We willen juist investeren in de toekomst, óók in die van jongeren. Het is zo zonde om die tijd te moeten besteden aan het herstellen van schade.

Bovendien heeft protesteren tegen een natuurramp helemaal geen zin. Daar kun je je niet tegen verzetten. Er zijn immers geen duidelijke schuldigen aan te wijzen. Boos worden op een virus levert niet zoveel op…

Verdrietig
Het maakt mij verdrietig om te zien hoe de saamhorigheid die zo hoort bij Nederland steeds verder afbrokkelt. De kloof tussen gevaccineerden en niet-gevaccineerden is groot. Ook op school. Sommige mensen voelen zich daar niet veilig, omdat niet iedereen zich aan de regels wil houden. Anderen voelen zich beknot in hun vrijheid als ze gedwongen worden een prik te halen.

Toch wil ik op iedereen binnen de school een beroep doen om de maatregelen wél op te volgen, hoezeer we ook balen van die mondkapjes, van het afstand houden en al die andere beperkingen.

Polarisatie is het allerergste
Juist in deze moeilijke tijden moeten we voor elkaar blíjven zorgen. Ook als je zelf jong en weerbaar bent. Je naasten zijn dat misschien niet. Moet je daar dan geen rekening mee houden? Polarisatie, tegenover elkaar staan, is het aller-, allerergste wat een land kan overkomen. We hebben het kunnen zien in de landen waar de polarisatie om welke reden dat ook tot stand is gekomen.

Ga met elkaar in gesprek
Ik wil binnen onze school de dialoog tussen al die verschillende groepen mensen op gang brengen. Daarom starten wij de komende weken met een serie online gesprekken over corona en de gevolgen ervan. Als kick-off filmen we een dialoog over de coronamaatregelen en de bijzondere tijd die we nu doormaken.

Hartstikke anti-vaccinatie
Daarin ga ik in gesprek met iemand die een totaal andere mening heeft dan ik. Die dus hartstikke anti-vaccinatie is. Ik wil echt naar mijn gesprekspartner luisteren – met respect voor diens mening – en zijn standpunten serieus nemen. Ik wil het hebben over hoe we op een respectvolle manier onderwijs vormgeven voor iedereen. Dat we met elkaar meedenken daarin.

Door de nadruk te leggen op wat ons bindt in plaats van wat ons scheidt, kunnen we meer begrip voor elkaar opbrengen. Dat brengt ons dichter bij elkaar.