'Met kleine gebaren kun je écht verschil maken'

Niet iedereen ziet er de lol van in, maar vierdejaars Verpleegkunde‑student Julian Weijers (21) wel: hij houdt van medische weetjes en noemt zichzelf “een beetje een zorg‑nerd”. Op de oncologieafdeling ziet hij dagelijks wat die kennis betekent voor patiënten: al na enkele dagen bedrust nemen spierkracht en spiermassa af, wat herstel lastiger maakt. In het Leer‑ en Innovatienetwerk (LIN) – een intensieve samenwerking tussen Inholland en het Spaarne Gasthuis – onderzoekt hij samen met medestudenten hoe je patiënten tóch in beweging krijgt. Eén dag per week werken ze aan een praktische oplossing; de groep van Julian ontwikkelde de beweegkaart, een laagdrempelige manier om patiënten meer in beweging te krijgen.

'De drempel was letterlijk en figuurlijk te hoog.'

Stilstaan om beter te kunnen zorgen

Juist de combinatie van theorie en praktijk sprak Julian aan. “Tijdens je stage ben je vooral handelingsgericht bezig. Die ene dag theorie geeft ruimte om stil te staan bij wat je doet. Dat is heel waardevol. Ook door de gesprekken met medestudenten en ervaren professionals.” Tijdens een LIN‑dag werd duidelijk dat theorie niet altijd vanzelf in de praktijk belandt. “Onderzoek laat zien dat patiënten al na vijf dagen bedrust kracht en spiermassa verliezen, maar in het ziekenhuis bewegen ze vaak veel te weinig. Dat contrast werd het startpunt van onze innovatie.”

Kleine hindernissen, grote gevolgen

Op de afdeling merkten Julian en zijn medestudenten dat de beweegruimte van het ziekenhuis te ver van de afdeling lag. “De drempel was letterlijk en figuurlijk te hoog. De verpleging had bovendien vaak andere prioriteiten. Begrijpelijk maar toch een gemiste kans, want na twee dagen inactiviteit kan al functieverlies ontstaan. Zeker bij ouderen, en dan hebben we het nog niet eens over de mentale impact.” Tijdens zijn stage viel het Julian steeds vaker op. “Ik had een oudere patiënte die thuis lange wandelingen maakte, maar in het ziekenhuis somber werd. Toen het kon, heb ik haar aangemoedigd om rondjes te lopen als ze niet aan de chemo hing. Even naar het restaurant of zelfs naar buiten. Daar leefde ze echt van op.”

Van inzicht naar innovatie

Voor hun LIN‑innovatie verdiepten de studenten zich zoveel mogelijk in de relatie tussen gezondheid en bewegen. Ze lazen literatuur, bekeken voorbeelden uit andere ziekenhuizen en spraken met fysiotherapeuten en verpleegkundigen van het Spaarne Gasthuis. Inholland‑docent Marcelle Ritterhaus‑Kuijpers begeleidde het proces. “Marcelle was altijd bereikbaar en hielp ons stap voor stap richting een einddoel. Eerst breed oriënteren, daarna trechteren tot een duidelijke onderzoeksvraag.”

Het resultaat van de research was een compacte beweegkaart met heldere visuals en instructies voor patiënten die liggen, zitten of al kunnen staan, nauw afgestemd met de fysiotherapeuten. De kaart wordt, net als een menukaart, op zaal uitgedeeld en blijft zo in beeld als een vriendelijke reminder.

Feedback uit de koffiekamer

Julian is trots op het ontwerp in de huisstijl van het ziekenhuis. “Een stagiair Communicatie uit mijn netwerk heeft ’m vormgegeven. De proefversie hebben we in de koffiekamer gelegd. Collega’s en coassistenten gaven meteen feedback en waren heel positief. Binnenkort presenteren we het eindresultaat. Daarna gaat een volgende LIN‑groep de kaart verspreiden en onderzoeken hoe hij gebruikt wordt.”

Groeien als zorgprofessional

Doordat de LIN‑ruimte vlak bij de afdeling ligt, kunnen de studenten gemakkelijk overleggen met de professionals op de oncologie. “We konden vragen snel voorleggen. Ik weet zeker dat we het project nooit zo soepel hadden ontwikkeld als we het alleen op school hadden gedaan.”
Voor Julian was het LIN een intensieve maar waardevolle toevoeging aan zijn stage. “Van zorgprofessionals wordt empathie en kennis verwacht. Door de combinatie van stage en LIN ben ik op beide vlakken gegroeid. Maar wat me het meeste zal bijblijven van het LIN is mijn ervaring dat je met kleine gebaren een groot verschil kunt maken.”

'Eerst breed oriënteren, daarna trechteren tot een duidelijke onderzoeksvraag.'