Hoofdstuk 6: Leren van ambivalenties. Nomen nescio

Hoofdstuk uit de bundel *Lerende sociale professionals.* De praktijk van het sociaal werk wordt ‘bij uitstek’ gekenmerkt door strijdige interpretaties, uiteenlopende waarden, visies en werkwijzen, dilemma’s, ‘niet-logische keuzes’ en tegenstrijdige handelswijzen aldus Roelof Hortulanus (2011, p. 13). En de belangen van verschillende betrokkenen en het operationaliseren van beleidsdoelen laten zich niet moeiteloos en op logische wijze met elkaar verbinden. De inrichting van deze prak tijk en het heersende ‘planmatig optimisme’ laten volgens hem echter weinig ruimte voor deze ambivalenties en tegenstrijdige perspectieven. Dat leidt tot een ‘eenzijdig en ondoordacht’ zoeken naar het antwoord, dé aanpak en dé werkwijze. Terecht stelt hij de vraag of het ‘toelaten’ van die ambivalenties in al haar uitingsvormen niet juist leidt tot betekenisvolle interventies. Wat betekent het als we de ambivalenties erkennen in plaats van ontkennen? Vereist het werken in het sociale domein niet een vorm van leren waarin ambivalentie, tegenstellingen en complexiteit worden benut? Het sociale werkveld in Nederland is in beweging, vooral vanwege grootschalige decentralisaties van de rijksoverheid naar gemeenten. De Wet maatschappelijke ondersteuning is onderdeel van die decentralisaties en om professionals goed toe te rusten voor de veranderingen zijn Wmo-werkplaatsen opgericht. Sinds eind 2012 is ook in Rotterdam een Wmo-werkplaats actief, geleid door lectoren van de Hogeschool Rotterdam en Hogeschool Inholland. De bundel *Lerende sociale professionals* biedt een overzicht van de resultaten van het praktijkgerichte onderzoek van de Wmo-werkplaats Rotterdam in de afgelopen jaren. Zeven beloftevolle praktijken zijn onderzocht en samen met de betrokkenen is gesproken over het verder ontwikkelen ervan. Rond de beloftevolle praktijken en de bredere thematiek van decentralisaties in het sociale werkveld heeft de Wmo-werkplaats ook activiteiten georganiseerd over kennisdeling en reflectie. Dat past bij de lerende aanpak die is gekozen. Tegen die achtergrond zijn aan elk hoofdstuk een of meer casussen toegevoegd en zijn daar leervragen bij geformuleerd. Alleen lerende sociale professionals zijn in staat om de complexe kwesties die er spelen in het werkveld adequaat aan te pakken.