Walking the Extra Mile

‘Walking the extra mile’ Hoe beleidsnetwerken Internationale Organisaties aantrekken in Genève, Den Haag, Wenen en Kopenhagen (1995-2015) Het aantal Internationale Organisaties is de afgelopen decennia toegenomen, evenals het aantal steden dat deze graag wil aantrekken. Internationale Organisaties (vanaf hier IO’s) brengen welvaart, een betere reputatie en werken vaak als een magneet voor andere internationale instellingen, non-gouvernementele organisaties (Ngo’s), ondernemingen, mensen en activiteiten. De concurrentie tussen steden om hier een graantje van mee te pikken is toegenomen. Zodra er een IO ‘op de markt komt’, op zoek is naar een vestigingsplaats, komen potentiële steden en gastlanden in actie, maar een vaste procedure ontbreekt, en van strategie is ook niet altijd sprake. Dit proefschrift gaat over hoe beleidsnetwerken in kleine tot middelgrote, West-Europese steden, IO’s aantrekken. De onderzoeksvraag is: Wat bepaalt het succes en falen van beleidsnetwerken in kleine tot middelgrote West-Europese gaststeden bij het aantrekken van Internationale Organisaties? Door middel van een analyse van acht casestudies van mislukte en succesvol aangetrokken IO’s probeer ik deze vraag te beantwoorden. Het onderzoek richt zich op IO’s met mondiale activiteiten en niet op bijvoorbeeld IO’s die zijn opgezet door de EU voor regionale taken.