'Onderwijs is geen methode, maar een ontmoeting'

Voor alumnus Tom Roozen begon de overstap naar het onderwijs toen hij zich door omstandigheden in zijn privéleven realiseerde dat werk méér moest zijn dan cijfers, targets en resultaten.

"Elkaar echt ziet en samen kunt lachen, zo bouw je iets op, dat is een hele pure vorm van werkplezier."

Op zijn vijftiende begon hij bij Albert Heijn, waar hij carrière maakte terwijl hij zijn universitaire opleiding afrondde. “Toen er privé een paar heftige dingen gebeurden, ging ik nadenken: waar krijg ik eigenlijk energie van? Wat vind ik echt belangrijk?” legt hij uit.

Via een oriëntatietraject kwam hij terecht in het speciaal basisonderwijs en later in het voortgezet speciaal onderwijs in Rotterdam-IJsselmonde. Met de zij-instroomroute van Hogeschool Inholland maakte hij uiteindelijk definitief de overstap. “Mijn weg in het onderwijs is mede gevormd bij Inholland,” zegt hij. “De manier waarop ik nu werk met mijn leerlingen, vindt daar voor een groot deel zijn basis.”

Nominatie Impact Docent van het Jaar

Wat hem raakt is het alledaagse contact met de kinderen: humor in de klas, kleine overwinningen zoals een leerling die iets ineens begrijpt. “Elkaar echt ziet en samen kunt lachen, zo bouw je iets op, dat is een hele pure vorm van werkplezier.”

Inmiddels is Tom genomineerd voor de landelijke titel Impact Docent van het Jaar, een award van Young Impact voor docenten die jongeren helpen groeien — in de klas én daarbuiten.

"Je ziet hoe groot het verschil is tussen wat je denkt dat iemand kan en wat er in het echt gebeurt."

Leren buiten de school 

In zijn werk zoekt Tom bewust verbinding met de wereld buiten school. Zo gaat hij met zijn klas regelmatig de stad in. Niet als uitje, maar als onderdeel van leren. “Als we met de tram gaan, maak ik daar een les van,” zegt hij.

Leerlingen proberen te begrijpen hoe laat de tram komt, hoe je een bord leest etc. “Dan merk je ineens dat dat niet vanzelfsprekend is. “Je ziet hoe groot het verschil is tussen wat je denkt dat iemand kan en wat er in het echt gebeurt,” vertelt hij. 

Tijdens een uitje naar de supermarkt wordt rekenen concreet. Geld wordt geen som op papier, maar een keuze. “Ik heb een leerling die sommen tot 10.000 kan maken,” zegt hij. “Maar die vastloopt als ik zeg: je krijgt tien euro en iets kost twee euro per stuk, hoeveel kun je kopen? Dan gaat het niet meer om rekenen, maar om begrijpen wat het betekent.”

Kom 17 juni naar de Open Avond

Meld je aan

Meer weten?

Bekijk de FAQ

Heb je vragen?

Neem contact met ons op

"Niet omdat jij iets oplost, maar omdat je iets mogelijk maakt."

Tussen vrijheid en verantwoordelijkheid

Wat het speciaal onderwijs voor Tom zo waardevol maakt, is de ruimte om te werken op een manier die past bij de klas. “Je hebt leerdoelen,” zegt hij, “maar er is ruimte om het anders te doen. Anders wordt het te theoretisch.” Die ruimte vraagt ook iets van hemzelf: organiseren, schakelen en durven loslaten. 

Een ontmoeting die blijft hangen

Een van de verhalen die hem bijblijft, gaat over een oud-leerling die uit Syrië gevlucht was. Jaren later komt Tom hem onverwacht tegen in een sportschool in Rotterdam-IJsselmonde. De jongen is inmiddels volwassen, volgt een opleiding fysiotherapie en is actief als kickbokser. “Dat is zo’n moment waarop alles samenvalt: het kan dus wél.” 

Later bezoekt hij met zijn klas diezelfde sportschool. Een leerling met een vergelijkbare achtergrond herkent zich in het verhaal, wat leidt tot een gesprek en een moment van verbinding. Dat is precies wat onderwijs kan doen. Niet omdat jij iets oplost, maar omdat je iets mogelijk maakt.”

In zijn manier van werken staat vertrouwen centraal: in leerlingen, in ontwikkeling en in het proces dat niet altijd rechtlijnig verloopt. “Je moet geduld hebben,” zegt hij. “En accepteren dat het soms niet lukt. Dat hoort erbij.”

Een andere blik door zij-instroom

Volgens Tom brengt zij-instroom iets waardevols mee naar het onderwijs: ervaring buiten de school. “Ik heb gewerkt in grote teams, in verschillende wijken van Rotterdam en met allerlei soorten mensen,” vertelt hij. “Dat neem je mee de klas in. Hoe je kijkt naar werk, verantwoordelijkheid en omgaan met elkaar.”

Tegelijkertijd benadrukt hij dat lesgeven een vak is. “Je moet het echt leren. Het gaat niet alleen om enthousiasme. Je moet weten hoe leerlingen leren en hoe je aansluit bij wat iemand nodig heeft.” Die combinatie van praktijkervaring en pedagogische kennis maakte voor hem de zij-instroomroute zo waardevol.

"Impact is voor mij dat een leerling iets ineens begrijpt of zichzelf anders gaat zien."

“Je moet het gewoon doen”

Wat steeds terugkomt in zijn verhaal is lef: durven beginnen en durven proberen. “Veel leraren hebben goede ideeën,” zegt hij. “Maar soms ontbreekt het aan tijd of vertrouwen om het echt te doen.” Zelf probeert hij die ruimte bewust te pakken.

“Onderwijs hoeft niet altijd strak en gecontroleerd te zijn. Soms zit het mooiste juist in wat onderweg ontstaat.” De nominatie voor Impact Docent van het Jaar voelt voor hem vooral als erkenning voor die manier van werken.

“Impact is voor mij dat een leerling iets ineens begrijpt of zichzelf anders gaat zien. Onderwijs is geen methode, het is een ontmoeting.” En misschien is dat precies wat zijn verhaal laat zien: impact begint niet bij grootsheid, maar bij aandacht. Bij iemand die je ziet en besluit te blijven kijken.